Mijn oma overleed op de warmste dag van 1994, 4 augustus en als ik het me goed herinner was dat de warmste 4 augustus tot dan toe gemeten. Ik had al dagen buiten doorgebracht en die nacht lagen we met een groep mensen rond een kampvuurtje in het Wilhelminapark. We zeiden niet veel. Boven ons de sterren die door de lichtvervuiling kwamen. Ik weet niet meer wie die mensen waren, ik zie ze nooit meer. Het is net als met het lezen vaheen boek, zoals iemand laatst in een column schreef. De inhoud van het boek vergeet je, maar hoe je je voelde tijdens en na het lezen ervan, de sfeer ervan, dat niet. We waren dertigers, maar voelden ons leeftijdloos jong op dat moment. Zo bijzonder die warme dagen. Zouden ze hier in Zuid-Frankrijk de stortbuien beter onthouden dan de warme dagen?
Onderweg naar Capestang las ik de review die ik kreeg van de host in Paulhan. Bravo voor de sportieve man die tijdens een hittegolf een fietstocht maakt, ‘par temps de canicule’. Ik vatte het op als een waarschuwing.
