Zes weken

Geplaatst op door

Ik mist de laatste trede. Derde keer in een halfjaar. Alle drie de keren had ik mijn handen vol. Blijkbaar heeft dat invloed op je spiergeheugen. Rechter onderarm geschaafd, rechterenkel pijnlijk. Normaal is het onaangenaam voorval, waar ik een paar dagen last van heb. Net zoals een hardnekkig bloedende snee in je wijsvinger. Door de pleister werkt de vingerafdrukscanner op mijn Mac en iPhone niet. Zonder pleister heb ik bloedspatten op mijn toetsenbord.

Maar met de fietstocht naar Spanje in het vooruitzicht krijgen die kleine ongelukjes een heel andere lading. Een verstuikte enkel kan nog in zes weken genezen. Een gebroken  arm vertraagt de reis met een jaar, net zoals een herschudding.

Iedereen waarschuwt me onderweg voorzichtig te zijn. Het zou nogal ironisch zijn als een ongelukje in huis de hele reis verpest.

Bavianenkont

Geplaatst op door

Als alles gaat zoals het gaat vertrek ik op 6 juni naar Born (waar de Dafs werden gemaakt), de eerste etappe richting Barcelona. Vandaag heb ik een extra accu gekocht, zodat ik zonder overdreven inspanning 150 kilometer per dag kan fietsen. Daarvoor ook een fietsonderbroek gekocht, met zeemleren kruis. Ik vrees dat ik er dan als een baviaan uitzie.

Ook tien paklijsten gedownload. Daaruit stel ik de ultieme lijst samen. De route opgedeeld in parten van 150 kilometer en gekeken naar betaalbare accomodaties. De komende dagen informeren of ik er terecht kan met een fiets, de accu’s kan opladen en mijn fietsonderbroek wassen.

Misschien moet ik er meer dan een kopen. Blauwe.

The ballad of sexual dependency

Geplaatst op door

Ik zat diep weggezakt op de achterbank van een gele taxi, met aan de ene kant mijn toenmalige vriendin en aan de andere kant Russell. Het was mijn eerste bezoek aan New York, en ja, het is een cliché, ik voelde me bij elke hoek die we omsloegen in een decor. Gelukkig hadden we Russell bij ons, zodat we ook andere hoeken omsloegen. Russell kwam uit Boston, maar zoals hij zei, iedereen moet een keer in zijn leven in New York hebben gewoond. Het was vrijdagavond, vernissageavond (vermoed ik). We waren op weg naar de opening van de expositie van ‘a photographer’.

Terwijl we door het decor van Friends, Seinfeld, The Nanny en andere series uit de  jaren 1990 reden, vroeg ik wie de fotograaf was. ‘Heel New Yorks’ (een beleefde vorm van die ken je niet), zei hij, zelfkant van het leven, drank, drugs, seks. Dat klinkt heel erg als Nan Goldin, dacht ik, maar dat is een vrouw en mijn aandacht was alweer afgeleid door het blote feit dat we over 5th Avenue reden, langs het Flatiron Building, naar Chelsea.

Lees verder →