Begin 5 VWO liet ik wiskunde vallen. In oktober stond ik een 2+ gemiddeld. Dat kwam nooit meer goed. Ik was geboren met een verkeerd brein. De liefde voor beestjes en plantjes deed me kiezen voor scheikunde, biologie en wiskunde, maar mijn talent voor lezen en schrijven bleek groter. Er bleef niet veel over als alternatief vak, alleen economie, Duits en Frans. Economie? Saai! Duits? Schwerewörtertrauma! Frans dus.

Ook dat werd geen succes, maar de leraren op onze middelbare deden hun uiterste best je te laten slagen. Ik had mijn keuze voor Nederlandse taal- en letterkunde al gemaakt, dus waarom zou ik een 4 moeten krijgen voor Frans. Zelfs terwijl er bij het mondeling niet meer uit kwam dan wat gemompel en gestamel kreeg ik een 6-. Ik had achteraf zels een 3 mogen krijgen, want ik haalde een 8,7 voor mijn schriftelijk, het hoogste van al mijn cijfers. Ik was goed in tekstverklaren. Niet in praten.

Lees verder →

Over exact 5 weken, 35 dagen zit ik op de fiets richting Maastricht. Op 22 juni hoor ik dan Spanje binnen te fietsen. Om de route te bepalen en de etappes af te bakenen, heb ik alle beschikbare hulpmiddelen gebruikt. Aan AI heb ik niet veel. ChatGPT weigerde naar mijn opdracht te luisteren en maakte de tocht veel langer dan ik tijd heb. Ik wil 150 kilometer per dag. ‘Dat is wel heel ambitieus, hier is een route met 70 per dag.’ Opnieuw, nu met etappes van 150 kilometer. Hier is een route met etappes van 70 tot 150 kilometer per dag. Fucking betweter. Le Chat van Mistral hield bij hoog en laag vol dat de afstand Maastricht-Barcelona 1200 kilometer is en raffelde de laatste etappe af met een soort samenvatting, als een eindexamenleerling die nog maar 5 minuten had om de laatste open vraag te beantwoorden. En dan ongevraagd advies geven hoe ik mijn tassen moet pakken. Sowieso krijg ik automatisch ongevraagd advies, van wie dan ook. Apple en Google Maps kunnen niet meer dan negen tussenstops aan op een route, dus uiteindelijk heb ik van 152 belangrijke plaatsen onderweg in een routeplanner de onderlinge afstanden genoteerd.

Screenshot

Lees verder →

Ik miste de laatste trede. Derde keer in een halfjaar. Alle drie de keren had ik mijn handen vol. Blijkbaar heeft dat invloed op je spiergeheugen. Rechter onderarm geschaafd, rechterenkel pijnlijk. Normaal is het een onaangenaam voorval, waar ik een paar dagen last van heb. Net zoals een hardnekkig bloedende snee in je wijsvinger. Door de pleister werkt de vingerafdrukscanner op mijn Mac en iPhone niet. Zonder pleister heb ik bloedspatten op mijn toetsenbord.

Maar met de fietstocht naar Spanje in het vooruitzicht krijgen die kleine ongelukjes een heel andere lading. Een verstuikte enkel kan nog in zes weken genezen. Een gebroken  arm vertraagt de reis met een jaar, net zoals een hersenschudding.

Iedereen waarschuwt me onderweg voorzichtig te zijn. Het zou nogal ironisch zijn als een ongelukje in huis de hele reis verpest.