Hoewel de mannen op e-bikes boven de 60 die verongelukken met hun e-bike sommige statistieken aanvoeren, zijn de mannen van boven de 60 die van een keukentrapje kukelen en hun nek breken de aanvoerders van het algemeen klassement. Toch is pas vaak een lange reis een reden om een lijst met laatste wensen, adressen en telefoonnummers te maken. Gelukkig heb ik al vaker een lange reis gemaak, dus ik hoefde hem alleen maar bij te werken. De muziek is al jaren hetzelfde, die hoefde niet aangepast.

Welke muziek wil je laten horen op je uitvaart? Mijn selectieprocedure is eenvoudig: zet een nummer op en denk dan hoe dat op je uitvaart zou klinken. Als de tranen komen heb je er een voor de lijst. Ik wil niet spoileren voor als het zover is, maar Roads van Portishead en How to disappear completely van Radiohead staan erop. Nu ben ik wel een sentimentele lul. Ik heb gehuild om de dood van Rachel in Cold Feet en bij elke aflevering van The Pitt kreeg ik een dikke keel. Ik heb ook heel lang moeten huilen om halveliterbekers halfvolle fruityoghurt, maar dat is een ander verhaal.

Lees verder →

‘Je zult vast veel mensen leren kennen onderweg,’ zei een vriend voor mijn vertrek. Mensen leren kennen. Ken je ooit mensen. In 1986 ging ik Interrailen en ik heb met een handvol mensen gepraat. Onder andere met Heidi uit Californië. Het gesprek strandde op Ronald Reagan, waar ik als Europeaan wel een mening over had. ‘Nobody touches my Ronnie,’ zei ze. Een romance in de knop gebroken. Mensen leren kennen staat onderaan mijn prioriteitenlijst. Maar vandaag had ik zowaar veel contact met mensen. Vlak voor Metz was de route versperd. Op het bord ‘Route Barrée’ hing een plattegrond met de onbegrijpelijkste omleidingsroute ooit. Een fietser voerde wanhopig straatnamen in in zijn smartphone. Samen kwamen we er niet uit. Hij moest naar Épinal, nog 40 kilometer verder dan ik. Liefst voor het ging regenen. ‘Ik moet naar Spanje,’ zei ik en dat opende het gesprek. Aardige man. Belg. Achteraf bleken we naast de omleidingsroute te staan, zoals een aardige Franse fietser ons duidelijk maakte. Abstracte routes maken is ook een vak (dat je niet aan aannemers moet overlaten).

Lees verder →

Dat was de grap in de jaren 70, in een Daf reed je altijd vooraan in de file. Vandaag reed ik niet vooraan in de file fietsers omdat ik zo langzaam was, maar omdat ik het tempo aangaf. Ik kan het niet bewijzen, omdat ik te slordig ben. Als je de accu verwisselt zonder de fiets eerst uit te zetten bewaart de computer de geregistreerde afstanden niet. Ook de navigatie-app op de telefoon vergeet alles. Zo reden we in een lang fluorescerend lint e-bles naar Wasserbillig. Tot mijn volger me inhaalde, even naast me bleef rijden, me aankeek, mijn fiets bekeek en zich weer liet afzakken. Raar. Had ik een ongeschreven regel geschonden? Ik ben nieuw in het langeafstandsfietsen, dus het zou kunnen.

Lees verder →