Dat was de grap in de jaren 70, in een Daf reed je altijd vooraan in de file. Vandaag reed ik niet vooraan in de file fietsers omdat ik zo langzaam was, maar omdat ik het tempo aangaf. Ik kan het niet bewijzen, omdat ik te slordig ben. Als je de accu verwisselt zonder de fiets eerst uit te zetten bewaart de computer de geregistreerde afstanden niet. Ook de navigatie-app op de telefoon vergeet alles. Zo reden we in een lang fluorescerend lint e-bles naar Wasserbillig. Tot mijn volger me inhaalde, even naast me bleef rijden, me aankeek, mijn fiets bekeek en zich weer liet afzakken. Raar. Had ik een ongeschreven regel geschonden? Ik ben nieuw in het langeafstandsfietsen, dus het zou kunnen.

Lees verder →

Daar zat ik, in een haarspeldbocht, waar ze een rustplek hadden gemaakt. Regelmatig stopten er mannen in dure auto’s om te plassen. Motorrijders om de banden na te kijken. Of mannen die alleen een rondje reden. Ik zag ze zonder ze te zien. Het was twee uur geweest, de eerste accu was al leeg en ik moest nog 100 kilometer. Al twee keer was ik afgestapt omdat ik de fiets niet omhoog getrapt kreeg. Tegenwind, de bepakking en het gebrek aan versnellingen. En ik was te laat vertrokken. Hoe kwam ik nu nog in Yutz?

De ergste belemmering vandaag waren de navigatie-apps. Ik heb de gps-coördinaten (GPX) van de gids van Benjaminse geïmporteerd in Navie, de app van Comate, die alles rechtstreeks op het scherm van de fietscomputer kan tonen. Apple Kaarten kan dat niet en Google Maps alleen als je ingelogd bent. Maar vreemd genoeg leest Navie de route achterstevoren. Het duurde vandaag een halfuur voor ik doorhad dat hij me terug naar Maastricht stuurde. Ik had er op dat moment

genoeg van en overwoog een hotel te nemen en met opgeheven hoofd terug te gaan. Want opgeven is een optie.

Lees verder →

In maart 1999 reed ik alleen naar Portugal met mijn Volvo 66 1300 Combi. Vlak voor het poortje van de Péage kwam ik zonder benzine te staan, omdat ik dacht dat ik het nog wel zou halen om op de RN te tanken. Gefrustreerd bleef ik maar starten, tot de accu leeg was en de startmotor naar zijn mallemoer. ‘Gelukkig heb je hiervan geleerd,’ zou mijn oudere zus zeggen, maar ik ben pas gestopt met denken dat ik het nog wel zou halen toen ik van een wegenwacht op mijn kop kreeg toen we met hele gezin op een verdrijvingsvlak van de A27 waren gestrand. Lees verder →