Die Hard

Een man die op kerstavond in de problemen komt, terwijl mensen hem niet geloven of tegenwerken. Een man die blootsvoets in de sneeuw tegenslag na tegenslag weet te overwinnen. Die één gedesillusioneerd persoon de zin van het bestaan teruggeeft. Die vervreemd is van zijn grote liefde, maar samen met haar een happy end tegemoet gaat. Maar toch bijna niet. En dan echt wel. Is dat een kerstfilm of niet? Wij vinden van wel. Die Hard is gewelddadig, humoristisch en onwaarschijnlijk. Maar op de bank voor de tv leven we van begin tot eind met Bruce Willis als John McClane mee. En elk jaar weer zien we er nieuwe dingen in. Zoals Alan Rickman die de achterbakse Hans Gruber later liet doorklinken in Sneep in de Harry Potter-films. Maar de mooiste ontdekking deden we vorig jaar, dat John McClane eigenlijk een volwassen Kevin McAllister is. Die Hard is Home Alone voor grote mensen.

(in diverse omroepbladen)

Aan de eerstejaars die mijn fiets heeft gekocht,


Mag ik je allereerst feliciteren met de aankoop van je zwarte Gazelle herenfiets? Wat zul je betaald hebben? Een eurotientje misschien. Maar zelfs al heb je er twintig voor betaald, dan nog heb je een goede koop gedaan.
Zoals je ziet zitten er voor en achter nieuwe banden op. Niet zomaar nieuwe banden, maar anti-lekbanden, met een kevlarbrekerlaag. En dan ook nog nieuwe Vredenstein-binnenbanden en mooie glanzende velglinten. De kans dat je een lekke band rijdt is de eerste jaren heel klein. Het gelzadel is vrij van gebruikssporen. De trappers heb ik eind vorig jaar laten vervangen en recentelijk heb ik er een originele Gazelle-koplamp opgezet, die precies past bij het ouderwetse en statige karakter van deze fiets. De Chinese draaibel is de enige frivoliteit die ik me veroorloofde, maar in het drukke stadsverkeer van Utrecht geen overbodige luxe. Gebruik hem met beleid: voetgangers vatten bellen eerder op als agressie dan als een beleefde waarschuwing dat je hen niet omver wil rijden. Boodschappen meenemen is geen probleem door de stevige snelbinders en je jas zal nooit nat worden door de jasbeschermers die ik net had laten vernieuwen. Lees verder

Columnistenwedstrijd

Ik schreef een column voor de columnistenwedstrijd van de Volkskrant, maar legde hem bij de tegoedbonnen en kortingsbonnen en toen ik hem terugvond was alles verlopen. Het is trouwens echt gebeurd. In 1994.

‘Alleen als ik jouw tanden in mag,’ antwoord ik wanneer iemand vraagt of hij mijn bril eens mag opzetten. Ik heb een voorkeur voor monturen die je niet dagelijks ziet, dus ik snap dat mensen zich afvragen wat zo’n afwijkend model voor hún looks doet. Maar een bril is een hulpmiddel, een noodzakelijk kwaad zelfs. Geen feestneus die je zomaar van iemands gezicht trekt. Mijn vrienden weten dat, ze hebben de vraag allemaal gesteld en allemaal hetzelfde antwoord gekregen. Ze weten ook dat ze in mijn huis niets mogen aanraken zonder mijn toestemming. Geen boek, geen dvd, zelfs de afstandsbediening niet. Lees verder