Ik werd vandaag, eerste paasdag, wakker van de beierende klokken. Ik was even terug in de jaren zestig. We woonden naast een kloostertuin, de toren van St. Trudokerk kon ik in de winter zien, de klok hoorde ik elk uur slaan. Op eerste paasdag luidden ze lang om aan te geven dat ze terug waren uit Rome. Gevuld met paaseieren, die daarna door de paashaas verstopt waren. Ik was wel gedoopt, maar ik was niet gek. Uit Rome vliegende kerkklokken, gevuld met eieren, verdeeld door de paashaas? Dat leek me behoorlijk omslachtig. En ook niet een taak van kerkklokken. In die vroege jaren 60, nog ver voor de Summer of Love, maar na mijn H. Communie, kon je me nog alles wijsmaken, maar die wereldse vermenging van chocolade eieren met het herdenken van de moord op Jezus plantte het zaadje van het atheïsme in me.
Het was niet allemaal koek en ei (hij zei ei, hahaha) thuis, maar ik weet nog precies hoe het voelde, Pasen. De stress van het eieren verven op zaterdag. Dertig, altijd dertig. De zoete spanning van het zoeken naar de paaseieren. Het paasontbijt aan een gedekte tafel in de woonkamer. De nieuwe kleren. De verplichte gang naar de mis, toen nog met het hele gezin. Amper twee uur daarna het paasdiner, met iedere keer de vraag of mijn vader vóór het toetje thuis zou zijn en mijn moeder van wanhoop dood zou neervallen in de keuken omdat de aardappels veel eerder gaar waren dan het vlees. De chocoladevlekken in mijn nieuwe broek. De chocoladevlekken in de bank. En dan moest tweede paasdag nog komen, met die schaal met nog 24 eieren met gortdroge groene dooiers.
Cees Nooteboom, noemt in Rituelen de herinnering een hond die gaat liggen waar hij wil. In Vertrek(punt) schrijft Julian Barnes uitgebreid over de IAM, de involuntary autobiographical memory, bekend van de madeleine van Proust. Zowat heel Barnes’ oeuvre is gebaseerd op het feit dat je je herinnering niet kunt vertrouwen.
Ik moet de warmte die door me stroomde toen ik het gebeier van de paasklokken van de Dom door de harde wind de slaapkamer hoorde binnenwaaien misschien wantrouwen. Maar het was fijn even terug te zijn in Zundert, begin jaren 60.
