Daar stond ik, boven op de Col des  Lavagnes, 559 meter hoog. Het had me twee uur gekost om de 5,6 km lange stijging van 5,9 procent te bedwingen. Deels lopend, af en toe toch een stukje met de fiets. Van boomschaduw naar boomschaduw. 33 graden, op het heetst van de dag. Mijn hart klopte zo hard dat ik de muziek in mijn oortjes niet meer hoorde. Toen ik duizelig werd ben ik gaan zitten. Naar mijn verstand luister ik niet, naar mijn lichaam wel. Opgeven is een optie, maar omkeren was dat niet meer. Het is geen doen, 40 kilo zonder versnellingen.

Alle stomme beslissingen van de afgelopen weken kwamen samen. Zelfoverschatting. Zwaarteonderschatting. Slordige voorbereiding. De grootste fout was de verkeerde route importeren in mijn navigatie-app. Ik wilde deze route juist niet doen. Waarom had ik hem dan nog in iCloud staan? Ik wist dat het verwarrend was, in mei al, maar ik schoonde de map met routes niet op. Man (65) had dood kunnen neervallen. Maar hij deed het niet. En daarom zal iets soortgelijks nog een keer gebeuren.

Wat had ik me nu voorgenomen? Elke ochtend met de reisgids van Benjaminse erbij de route doornemen. Dan had ik kunnen weten dat op een bepaalde plek een routeaanwijzing heel onduidelijk is en dat ik Saint-Jean-de Buéges moest mijden als de pest en gewoon de D4 had moeten volgen. Heel mijn relaxte reisschema naar de sodeju. Niet om 15.00 uur in Paulhan aankomen, zelfs nadat ik eerst ontbijt en lunch had gekocht. Een laadpauze had ik niet nodig, maar ik moest wel de tweede accu aanspreken. En ik had niemand om tegen te vloeken dan mijn navigatie-app. Mijn fiets vervloek ik niet, daarover later meer.

Het was weer allemaal heel mooi, dat wel. Dat rauwe landschap, met alleen natuurgeluiden.

Het is een heel smalend spreekwoord, een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Als een ezel, symbool van domheid, zich geen tweede keer aan dezelfde steen stoot, wat voor een debiel ben jij dan, als jij dat wel doet en keer op keer dezelfde fout maakt? Dat ben ik dus.

Afijn. Ik dacht vanochtend nog dat de geboekte AirBnB niet overtroffen kon worden in eigenzinnige, nagenoeg Ikaeloze, inrichting, maar hier in Paulhan is het nog een tandje origineler. Alleen mijn bed al.

Met verkeerd rijden erbij werden de geplande 74 kilometer van vandaag er 93. Omdat ik 30 kilometer bergafwaarts ging heb ik de verloren tijd redelijk kunnen inhalen. Die afdalingen compenseren niet echt de verloren accuduur en goed voor de remmen is het ook niet als je de 50 km/u bijna aantikt. Tot nu houdt mijn fiets zich geweldig (wie nu ‘afkloppen’ denkt is af).

48,93!!!

De fietspaden op oude spoorbeddingen zijn op. Ik rijd nu voornamelijk op 70- en 90-wegen. Het is nog steeds niet mijn lievelings, vooral als je een afslag naar een oprit naar de snelweg moet oversteken, maar het blijft gaaf om een rotonde met vijf afslagen te bedwingen (famous last words).

Morgen naar Capestang met rustdag. Wasje draaien en de fiets uitgebreid inspecteren en schoonmaken. Er loopt iets aan, maar ik heb geen idee wat.

En nog even over die ezels. Het juist goed om dezelfde fout meermaals te maken, daar leer je pas echt van. Het is niet voor niets dat wij op de rug van ezels rijden en zij niet op die van ons.

Wijze lessen van vandaag

• 2 liter water meenemen is niet voldoende
• Onder- en overschatting reizen dagelijks met je mee
• Uit eten gaan in Frankrijk is geen straf