Ik zat diep weggezakt op de achterbank van een gele taxi, met aan de ene kant mijn toenmalige vriendin en aan de andere kant Russell. Het was mijn eerste bezoek aan New York, en ja, het is een cliché, ik voelde me bij elke hoek die we omsloegen in een decor. Gelukkig hadden we Russell bij ons, zodat we ook andere hoeken omsloegen. Russell kwam uit Boston, maar zoals hij zei, iedereen moet een keer in zijn leven in New York hebben gewoond. Het was vrijdagavond, vernissageavond (vermoed ik). We waren op weg naar de opening van de expositie van ‘a photographer’.

Terwijl we door het decor van Friends, Seinfeld, The Nanny en andere series uit de  jaren 1990 reden, vroeg ik wie de fotograaf was. ‘Heel New Yorks’ (een beleefde vorm van die ken je niet), zei hij, zelfkant van het leven, drank, drugs, seks. Dat klinkt heel erg als Nan Goldin, dacht ik, maar dat is een vrouw en mijn aandacht was alweer afgeleid door het blote feit dat we over 5th Avenue reden, langs het Flatiron Building, naar Chelsea.

Lees verder →

Ik wilde ‘databundel’ schrijven en autocorrect maakte er ‘staatsgodsdienst’ van. Best toepasselijk, eigenlijk.

‘Bijna iedereen heeft nu een apparaatje in zijn zak waarmee hij toegang heeft tot alle opgeslagen kennis op de wereld en wat doet hij daarmee? Ruzie maken op Twitter, kattenfilmpje kijken en stomme opmerkingen liken op Facebook,’ las ik laatst, ongeveer in die woorden.
Schande ja. Want voor die tijd besteedden mensen al hun tijd aan wereldliteratuur, wetenschappelijke en filosofische werken, in plaats van aan roddelbladen en het lezen van ondertitels van soaps.