Stressniveau 9

Eerst gaat alles vanzelf, wat stressbobbeltjes overwonnen, en dan gaat het mis. Twee problemen met de fiets zijn nog steeds niet opgelost. Dan kun je wel een hippe fietsenwinkel in het centrum van Amsterdam zijn die eruitziet als een galerie, maar als je twee simpele problemen na drie keer nog niet heb opgelost… Gelukkig heb ik in Alphen aan de Rijn iemand gevonden die ervaring heeft met de klacht die ik heb en hij heeft ruimte en tijd voor me gemaakt. Belangrijke les: koop geen fiets online, maar bij een fietsenwinkel om de hoek.

Gisteren ging ik uit eten met middelbareschoolvrienden en een daarvan maakt lange fietstochten. Hij stuurde me een paklijst in spreadsheet waarnaast die van mij een boodschappenbriefje lijkt (hij is mijn god). En dan zie ik aan welke praktische zaken ik niet gedacht heb. Sommige zijn heel simpel, zoals: koop goede spullen. Zoals geen bidon van 99 cent bij de Action als je niet wil dat je water naar plastic gaat smaken.

Lees verder

Streetview

‘Stoer,’ reageerde iemand toen ik achteloos en totaal overbodige liet vallen dat ik naar Spanje ging fietsen. Stoer en ik gaan niet echt samen. Achter moeders rokken, zoals ze ooit zeiden, daar was ik als kind meestal te vinden. Het stoerste wat ik deed was in 1986 (noodgedwongen) alleen op Interrail gaan. Zonder me in te lezen, zonder iets te reserveren, met alleen een vaag idee van de route. Parijs, Portugal, Spanje, Italië, verder ging het niet. Mijn eerste halte werd Brussel, waar ik een paar dagen bij de zus van een vriend kon logeren. Later hoorde ik dat ze hem gezegd had dat het leek alsof ik eerst moed wilde verzamelen om door te reizen. Ik ging overigens alleen omdat mijn reisgezel op het laatste moment afzegde.

Lees verder

Almada

Ik ben er ontelbare keren aan voorbijgereden, met de auto of met de bus en ik ben er  zelfs een keer gestopt om dat bizarre Christusbeeld van dichtbij te bekijken, maar dit is de eerste keer dat ik echt in Almada ben. Het Amsterdam-Noord van Lissabon denk ik. Of het  Nieuwegein. Tot 2019 was ‘naar Portugal gaan’ voor mij synoniem aan Sines. Sines, dat gekke plaatsje halverwege Lissabon en de Algarve, waar pension Fredemar stond, het gekke afgeragde pension dat sinds 1982 stond te verkruimelen, met die gekke eigenwijze eigenaar Frederico, die ik Harry noemde. Mijn tweede huis. Lees verder