Mijn oma overleed op de warmste dag van 1994, 4 augustus en als ik het me goed herinner was dat de warmste 4 augustus tot dan toe gemeten. Ik had al dagen buiten doorgebracht en die nacht lagen we met een groep mensen rond een kampvuurtje in het Wilhelminapark. We zeiden niet veel. Boven ons de sterren die door de lichtvervuiling kwamen. Ik weet niet meer wie die mensen waren, ik zie ze nooit meer. Het is net als met het lezen vaheen boek, zoals iemand laatst in een column schreef. De inhoud van het boek vergeet je, maar hoe je je voelde tijdens en na het lezen ervan, de sfeer ervan, dat niet. We waren dertigers, maar voelden ons leeftijdloos jong op dat moment. Zo bijzonder die warme dagen. Zouden ze hier in Zuid-Frankrijk de stortbuien beter onthouden dan de warme dagen?

Onderweg naar Capestang las ik de review die ik kreeg van de host in Paulhan. Bravo voor de sportieve man die tijdens een hittegolf een fietstocht maakt, ‘par temps de canicule’. Ik vatte het op als een waarschuwing.

De stop in Paulhan was ingelast vanwege de lengte, nu heb ik een stop ingelast vanwege de hitte. De volgende etappe zou 127 kilometer zijn. Ik heb hem opgeknipt, want hij wordt toch veel langer. Vandaag zou ik 74 kilometer fietsen, het werden er 91, door vage omleidingen en mijn eigen onoplettendheid, geen-ezel die ik daar ben. Waarom zou dat overmorgen niet gebeuren?

Luister ik nu naar mijn verstand of naar mijn lichaam?

Tot nu toe veranderde het landschap geleidelijk, vandaag ben ik in één klap in het stoffige woestijnige van Griekenland, Kroatië, Portugal en Spanje terechtgekomen. De cicaden klinken oordovend, roofvogels zweven boven het land, waardoorheen het krankzinnige Canal du Midi is aangelegd. Wie heeft er ooit een kanaal gezien dat meters hoger een rivier kruist? Eeuwen geleden gebouwd ook nog eens.

Na aankomst in Capestang op bed in slaap gevallen, daarna gedoucht en in mijn nette kleren naar het dorpsplein gewandeld en daar uren genoten van het straattheater. Helaas waren alle acteurs Brits of Amerikaans, al hadden sommigen de Franse manier van leven goed onder de knie. Afgerond met een matige hamburger met goeie frieten.

Foto’s uploaden lukt weer niet, misschien morgen. Het maakt ook niet, over een paar jaar ben ik zowat alles vergeten wat ik zag, de broze man die een pichet met een halveliter rosé wegsipte, de broodmagere serveerster die op haar ene enkel 53 en op de andere 59 had laten tatoeëren, de zwangere vrouw die zat te vapen, de twaalf lawaaierige Britten, allemaal zo stram dat ze me aan Dad’s Army deden denken, de zon door de platanen, de oude man op een e-step – het enige wat ik me dan kan herinneren is de sfeer, en hoe ik me voelde toen ik tijdens een hittegolf door Zuid-Frankrijk fietste: volmaakt gelukkig.