Om de zoveel tijd ga ik een maandje in het buitenland zitten. Van 1988 tot en met 2019 was dat in Sines, Portugal, in pension Fredemar. In 2019 verkocht de eigenaar had. In 2021 ging ik naar Almada, bij Lissabon. Op de weg terug had ik drie tassen bij me in plaats van een, en een van die drie was een laptoptas met een MacBook Pro, een iPad, een JBL Flip, een dure koptelefoon, een goede powerbank. En een USB-stick. En natuurlijk liet ik die tas staan in de metro. Het ding was dat op die USB-stick al mijn wachtwoorden stonden.

Mijn hele leven stond op die MacBook. Alle e-mails sinds 1995. Al mijn foto’s, digitaal en gescand, kopieën van paspoorten. Alle wachtwoorden voor elk account en de iPad ontving de codes voor de 2FA. Maandenlang leefde ik in doodsangst dat mijn leven zou worden overgenomen, om te beginnen met mijn AppleID. Elk raar mailtje, elk vreemd bericht, elke hapering van de vervangende computer, elk onbekend telefoontje liet me schrikken. Tot ik maanden later een bericht kreeg dat mijn vergeten, verloren en daarna gestolen Mac zichzelf had gewist. Maar de onzekerheid blijft, EMDR heeft niet geholpen.

Ik durf niet te zeggen hoeveel AirTags en SmartTags ik inmiddels heb.

Lees verder →

Zundert was een dorp in ontwikkeling in de jaren zestig. De Tuintjes, de straat waarop we vanuit ons huis uitkeken, bestond uit casco’s. In die tijd lieten ze huizen nog enkele weken doorwaaien voor het glas erin ging. Geen hekken eromheen. We konden er in- en uitlopen, op zoek naar pvc-buizen om pijltjes mee te schieten. Nog beter waren de nieuwbouwprojecten Het Laarpark en De Berk. Bergen met zand in De Berk en diepe kuilen in het Laarpark voor kelders en verdiepte garages, heel modern in die tijd. Onze fietsen waren stadsfiets, racefiets, crossfiets en mountainbike ineen. We raceten ermee door de met beukenhagen omgeven smalle paden, we crossten ermee door de boomkwekerijen, stopten bij de aardbeienvelden en reden door met het rode sap op onze kin en zand tussen onze tanden. We beklommen de metershoge bergen grond en stortten ons roekeloos in de bouwputten.

Lees verder →

Mijn oma overleed op de warmste dag van 1994, 4 augustus en als ik het me goed herinner was dat de warmste 4 augustus tot dan toe gemeten. Ik had al dagen buiten doorgebracht en die nacht lagen we met een groep mensen rond een kampvuurtje in het Wilhelminapark. We zeiden niet veel. Boven ons de sterren die door de lichtvervuiling kwamen. Ik weet niet meer wie die mensen waren, ik zie ze nooit meer. Het is net als met het lezen vaheen boek, zoals iemand laatst in een column schreef. De inhoud van het boek vergeet je, maar hoe je je voelde tijdens en na het lezen ervan, de sfeer ervan, dat niet. We waren dertigers, maar voelden ons leeftijdloos jong op dat moment. Zo bijzonder die warme dagen. Zouden ze hier in Zuid-Frankrijk de stortbuien beter onthouden dan de warme dagen?

Onderweg naar Capestang las ik de review die ik kreeg van de host in Paulhan. Bravo voor de sportieve man die tijdens een hittegolf een fietstocht maakt, ‘par temps de canicule’. Ik vatte het op als een waarschuwing.

Lees verder →