AlmoƧo in Almada

Als je op een willekeurige dag om half acht ’s avonds een uitgestorven restaurant binnenloopt vraag je je echt waarvan ze leven. In dit bijvoorbeeld. Het tafeltje links vooraan was bezet door een stel die net toe waren aan de koffie. Toen ik de foto maakte waren ze net weg. Dit was het restaurant waar ik vergat ‘meia dose’, halve portie, te zeggen en drie enorme karbonades moest zien te verstouwen. Ik bleef de rest van de avond de enige gast. De eigenaar verveelde zich blijkbaar zo dat hij daarna van elke tafel controleerde of alles exact tegenover elkaar stond. Stoelen, bestek, servies, alles retestrak. Zelfs de servetten stonden op dezelfde manier in de glazen. Al zat er nog wel wat verbetering in, als je naar de rij tafels recht voor me kijkt.

Lees verder

Halverwege

Ik maakte een wandeling door Baroccas, de wijk die grenst aan de marinehaven. De nijverheid is er al enige tijd vertrokken, waarschijnlijk omdat de scheepsbouw er ook vertrokken is. Hele straten zijn dichtgemetseld. Afgebrande huizen wisselen af met kraakpanden. Daklozen hebben hutten gebouwd van pallets, bouwplaten, matrassen en stoelen. Een zigeunerin kookt op een petroleumstel midden op straat en sjouwt ondertussen kapotte dingen heen en weer die vast ergens nog waarde hebben. Overal streetart. Hoe mooi ook, toch een signaal dat de boel staat te verkruimelen, een teken van verwaarlozing.

Lees verder