Daar stond ik, boven op de Col des  Lavagnes, 559 meter hoog. Het had me twee uur gekost om de 5,6 km lange stijging van 5,9 procent te bedwingen. Deels lopend, af en toe toch een stukje met de fiets. Van boomschaduw naar boomschaduw. 33 graden, op het heetst van de dag. Mijn hart klopte zo hard dat ik de muziek in mijn oortjes niet meer hoorde. Toen ik duizelig werd ben ik gaan zitten. Naar mijn verstand luister ik niet, naar mijn lichaam wel. Opgeven is een optie, maar omkeren was dat niet meer. Het is geen doen, 40 kilo zonder versnellingen.

Alle stomme beslissingen van de afgelopen weken kwamen samen. Zelfoverschatting. Zwaarteonderschatting. Slordige voorbereiding. De grootste fout was de verkeerde route importeren in mijn navigatie-app. Ik wilde deze route juist niet doen. Waarom had ik hem dan nog in iCloud staan? Ik wist dat het verwarrend was, in mei al, maar ik schoonde de map met routes niet op. Man (65) had dood kunnen neervallen. Maar hij deed het niet. En daarom zal iets soortgelijks nog een keer gebeuren.

Lees verder →

Eens per jaar gingen we met het gezin naar De Beekse Bergen in Hilvarenbeek. Aan zonnebrandcrème deden we in die tijd niet veel. Ik kan me een zondag herinneren dat we als gare kreeften thuiskwamen. We jankten van de pijn. Gelukkig waren in Zundert de winkels op zondag open. Mijn vader stopte bij de drogist voor een familiepot Nivea. Dat was toen de enige aftersun die er bestond. Of die we konden betalen.

We bruinden verder best goed, in het gezin. Mijn vader werkte in de zomer in zijn onderhemd op het land, die had bruine armen, een getaande kop en schouders, en een witte torso. Mijn moeder en jongste zus verkleurden ook lekker en ik werd zo bruin alsof ik uit ander werelddeel kwam, ik was een gebronsd manneke [hier komt later een foto om dat te bewijzen]. Ik fietste in die tijd gewoon in mijn zwembroek naar het zwembad, dan schiet het wel op. Onschuldige tijden. Mijn oudere zus kon tot haar frustratie weer niet bruin worden. Al haar pigment zat in haar pikzwarte haar, denk ik. Lees verder →

De ViaRhona was een catwalk vandaag. Het ene na het andere fluo-ensemble kwam voorbij geflitst. Nerveus gesneden wielrenbroekjes, spiegelende zonnebrillen, parmantig klakkende fietsschoenen op het beton van de rustplaatsen, lederen handschoentjes, en gestroomlijnde helmen. Het mooiste waren de stellen op een tandem. Man altijd voorop, vrouw altijd achterop, in complementaire kleuren. Een soort ANWB-stellen, maar dan niet in beige, grijs of donkerblauw. Het mocht wat kosten. Ortlieb hier, Vaude daar, het kon allemaal niet op. Ik viel uit de toon.

Lees verder →