Het is de eerste keer sinds 1977 dat ik geen Carnaval vier. Het was een moeilijke beslissing. Portugal of Carnaval? Maar het valt niet te ontlopen, Carnaval achtervolgt me. Als ik het goed begrijp (volgens DuoLingo beheers ik het Portugees nu voor 1%) is het Carnaval de Sines in de wijde omtrek bekend. Zondag trekt er een stoet met meer dan tweeduizend figuranten door Sines, lopend en op praalwagens. Het is zwaar beïnvloed door het Braziliaanse Carnaval, veel bloot en veren aan de kont. Tegelijk vieren ze de zotheid. De dames in de pastelaria hebben gekke hoedjes en brillen op. Etalages zijn versierd met serpentines.

Lees verder →

Ik dacht dat ze iets met de organisatie van het carnaval in Sines te maken hadden. Twee jonge mannen in het zwart gekleed, met verfomfaaide hoge hoeden, negentiende-eeuws aandoende vestjes met glimmende knopen en ruimvallende broeken van een dikke stof. De ene had ook nog een knoestige wandelstok bij zich. Het waren Duitsers en toen ze wegliepen bleken ze bagage bij zich te hebben, gedraaid in plastic tassen waarvan de opdruk was vervaagd. Zoveel vragen borrelden in me op terwijl ze daar zaten op het Terras van Vela d’Ouro. Ondertussen keek niemand naar ze om, keek niemand ze na toen ze wegkuierden op hun zware laarzen. Lees verder →

Op mijn sokken over de geboende vloeren van Fredemar dansen. Van de brede trapleuningen afglijden. Op de bedden van alle kamers salto’s maken. Heel hard zingen onder de douche en de muziek keihard zetten. Het kan allemaal. Elk weekend is Fredemar helemaal voor mij alleen. Ik zou twintig mensen kunnen uitnodigen, in de gemeenschappelijke ruimtes een feest geven en ze daarna allemaal in een kamer hun roes kunnen laten uitslapen na een wilde orgie. Maar waarom zou ik. Ik ben teveel controlfreak voor een orgie en ik ben hier omdat ik alleen wilde zijn. Lees verder →