In 1999 was ik veertien weken in Sines. Veertien lome weken met genoeg tijd om een paar keer naar Lissabon te rijden en uit te vinden wat er met Antonio was gebeurd. In 1988 was hij een van de kleurrijke figuren van Sines. Hij wist alles van mieren, kwam daarmee op tv, raakte door de tijdelijke roem aan drugs en toen ging zijn hoofd stuk door een slechte lsd-trip.
Categorie archieven: In Portugal
Gereedschap in Portugal
1988
1994
1999
2003
2007
2017
2019
Terugkomen
Op weg naar de overkant maak ik een grapje in mijn beste Frans. ‘Anderen zeggen dat ik op reis ben, maar ik noem het terugkomen.’ Frederico reageert niet. Misschien verstaat hij me niet. Na de hartelijke begroeting in zijn pension Fredemar vraagt hij me of ik iets wil drinken. Ik ben om half twee vanuit Utrecht vertrokken en ik heb enorme zin in een glas koud bier. ‘Dan gaan we naar de overkant,’ zegt hij. ‘In het weekend is het restaurant dicht en dan zet ik alles uit.’ De overkant is het honk van de plaatselijke voetbalvereniging.
Aan de bar probeer ik mijn reis samen te vatten, om half twee naar Rotterdam gereden, daar de vraag gekregen of ik een dag later wil vertrekken in ruil voor een nieuw ticket en 400 euro wegens overboeking, stand-by gestaan, waarna het aanbod toch nog verviel, in Lissabon de uitdaging om binnen 95 minuten vanaf de landing bij het busstation Sete Rios te komen, wat probleemloos lukte en daarna drie uur in de expresbus naar Sines gezeten met een chauffeur die al bumperklevend nooit langzamer dan met 80 km/u door tolportalen en bebouwde kommen racete. Maar we worden telkens onderbroken door een dronken man. Hij wil ons de hele tijd omhelzen Ik zie er de humor wel van in, maar Frederico gooit zijn bier in één teug achterover en loopt weg. Hij houdt niet van mensen die iets van hem willen.
Sines 2019