Dat was de grap in de jaren 70, in een Daf reed je altijd vooraan in de file. Vandaag reed ik niet vooraan in de file fietsers omdat ik zo langzaam was, maar omdat ik het tempo aangaf. Ik kan het niet bewijzen, omdat ik te slordig ben. Als je de accu verwisselt zonder de fiets eerst uit te zetten bewaart de computer de geregistreerde afstanden niet. Ook de navigatie-app op de telefoon vergeet alles. Zo reden we in een lang fluorescerend lint e-bles naar Wasserbillig. Tot mijn volger me inhaalde, even naast me bleef rijden, me aankeek, mijn fiets bekeek en zich weer liet afzakken. Raar. Had ik een ongeschreven regel geschonden? Ik ben nieuw in het langeafstandsfietsen, dus het zou kunnen.

Verder ging alles als de gesmeerde bliksem. Accu netjes opgeladen. Nieuwe tactiek om hellingen eenvoudiger te overwinnen: tempo terug laten zakken naar 20 en dan de ondersteuning op 2 zetten en je vliegt omhoog. Boven de 25 ondersteunt hij niet, Omdat ik een relatief korte afstand moest afleggen kon ik de ondersteuning ook vaker op 2 laten. Heel fijn, omdat ik al VIER DAGEN TEGENWIND hebt. Afijn. Het heeft tenminste niet geregend. Het scheelde ook dat ik voor vertrek de routegids van Benjaminse heb bekeken. Dat had ik eergisteren én gisteren (dag 3) voor vertrek ook moeten doen, dan had ik al die hoogtemeters niet hoeven maken. En toch eerder de uitstekende richtingbordjes in Duitsland, Luxemburg en Frankrijk moeten vertrouwen.

Prachtige route ook. Langs wijngaarden, door weilanden, soms hoog boven de autowegen, soms vlak naast de Moezel. Door oude treintunnels. Afwisselend door Luxemburg en Duitsland. Overbodig met een pontje, maar pontjes zijn zo leuk.

Vanochtend in het hotel zat ik naar mijn bordje met roerei en gebakken bacon te kijken en ik besefte dat het typisch hotel-eten is. Wanneer eet je nou roerei met bacon? Ik had het niet hoeven nemen, er was genoeg vers brood en beleg, yoghurt en fruit. Er waren croissants. Niet dat het vies was. Maar thuis eet ik het nooit.

De host van vandaag was erg in mijn fiets geïnteresseerd. Hij herkende de verende voorvork, die meestal op dure mountainbikes zit. Wat weegt je fiets? Hoeveel Watt is de motor? De capaciteit van de accu? Een vriendelijke behulpzame man die me uitnodigde ‘s avonds mee te eten, in de tuin. Maar na het douchen vroeg ik me toch af of ik het goed had verstaan, en toen ik het aankaartte werd het ongemakkelijk. Hij begreep me niet, of deed alsof Zijn Engels is niet goed, maar beter dan mijn Frans. Uiteindelijk begreep ik dat ik gewoon eten kon koken, terwijl hij met zijn familie in de tuin ging eten. Barbecuen nog wel. Onder mijn raam. Ben nog op zoek geweest naar winkel om iets te kunnen opwarmen, het is uiteindelijk kebab geworden.

Van de eigenaar van de kebabtent nog wat geleerd. Waar kom je vandaan, vroeg hij. Ik zei Holland. Ah, Holland, Pays-Bas, Heel goed, zei ik op mijn beurt, dat is de Echte Naam. Maar hij was nog niet klaar. Pays-Bas, betekent Neewland. Ne-der-land, zei ik. Ja, Nieuwland, Pays Nouveau.

Dit is de eerste AirBnB waarbij ik het huis deel met de bewoners, ook de keuken en de badkamer. Ik vind het ongemakkelijk. Vooral omdat ik uit de reviews begreep dat hij er nooit was. As ik dit schrijf zit de hele familie beneden vol jolijt een spelletje te spelen. Ik denk dat ik maar geen review achterlaat.