Hond

Waar en wanneer het was weet ik niet meer, maar het maakte wel indruk. Het roedel zwerfhonden op het strand. Er hinkte er een achteraan. Een van zijn achterpoten had een extra gewricht, een breuk die nooit geheeld was. In 2017 reed ik naar Romeinse brug die ergens op het platteland nog steeds overeind stond. Midden in een dorp dat ik passeerde lag een dode hond, meermaals overreden. Niemand had de moeite genomen het beest op te ruimen. En een overreden hond, dat is een heel andere road pizza (niet op afbeeldingen zoeken, serieus) dan een duif.

Sines, 2019

Ik heb me ooit laten vertellen dat Portugezen allemaal bang voor honden zijn en dat er daarom zo veel zijn. Hier in de buurt in Almada loopt voor bijna ieder vrijstaand huis een hond. Als ik van de bus naar huis loop slaat bij elk huis een hond aan, totdat ze allemaal blaffen. Van kleine keffertjes tot halve of hele herders, ze mogen allemaal een beetje Cerberus spelen. Achter het huis hier heeft iemand een enorm uitslover, die urenlang staat te bassen. Tralies voor het raam en een hond als inbraakalarm en -beveiliging.

Ik ben geen held wat honden betreft. In 2015 passeerde ik in de lobby van een hotel een herdershond. Ik nam me voor me niet aan te stellen en in een boog om het beest heen te lopen, hij zat immers aan de riem bij zijn baas. Op het moment dat ik hem passeerde hapte hij en had hij mijn rechterhand tot aan de pols in zijn bek. Ja, ik had geluk dat hij niet doorbeet, maar dan had ik daar maar niet moeten lopen en waarschijnlijk lag het aan mijn karakter, want, en daar komt-ie: ‘Dat doet hij anders nooit.’

Ik vind een hond pas te verteren als hij zich als een kat gedraagt, niet blaft naar alles en iedereen en niet de hele tijd aandacht wil. De meeste zwerfhonden hier zijn erg op zichzelf en zolang je op afstand blijft negeren ze je. Maar bij een wandeling heb ik voor alle zekerheid toch altijd mijn zakmes bij me.

Eind deze week is het volle maan. Belooft wat met al die honden hier in de buurt.