Vasco da Gama

De slipjes en de strings hangen nog steeds naast de voordeur aan de waslijn. De plastic hemdstasjes niet meer. Daar verbaasden we ons het meest over in 1988, dat plastic tasjes werden gewassen en hergebruikt. Niets weggooien dat je kunt gebruiken. Plantjes stonden in onthoofde waterflessen, plastic bakjes, emmertjes. Het Vasco da Gama strand was vervuild met sinaasappelschillen, halve uien en slijmerige tomaten. Die werden overboord gekieperd door de scheepskoks van de olietankers voor de kust. Stukken visnet lagen er ook. Verloren dobbers, verpakkingen van vishaken.

Vandaag was het strand schoon. Ik hoop dat ze het zelf hebben schoongemaakt, maar ik ben bang dat de zee het zelf heeft opgeruimd en dat de dopjes, waterflessen, etiketten en stukken kreeftenfuiken (ook van plastic tegenwoordig) achter rotsen liggen, te wachten om weer opgeboerd te worden na een winderige dag.  In 2007 bestond de vloedlijn uit plastic, plastic en nog eens plastic

(Vasco da Gama strand, oktober 2007)

Als ik mijn dagelijkse strandwandeling maak raap ik zoveel mogelijk plastic op. Ik ben niet de enige. Naast de strandopgang ligt een grote berg plastic te wachten tot de wind de hele meuk weer over het strand verspreidt. De grote stukken zijn niet het grootste probleem. Het zijn de dopjes en splintertjes. Geen idee hoe die ik moet opruimen. Met een hark?

Als ik terug in Nederland ben heeft mijn auto meer dan een ton CO2 uitgebraakt, berekent BlaBlaCar voor me.