Hoewel de mannen op e-bikes boven de 60 die verongelukken met hun e-bike sommige statistieken aanvoeren, zijn de mannen van boven de 60 die van een keukentrapje kukelen en hun nek breken de aanvoerders van het algemeen klassement. Toch is pas vaak een lange reis een reden om een lijst met laatste wensen, adressen en telefoonnummers te maken. Gelukkig heb ik al vaker een lange reis gemaak, dus ik hoefde hem alleen maar bij te werken. De muziek is al jaren hetzelfde, die hoefde niet aangepast.

Welke muziek wil je laten horen op je uitvaart? Mijn selectieprocedure is eenvoudig: zet een nummer op en denk dan hoe dat op je uitvaart zou klinken. Als de tranen komen heb je er een voor de lijst. Ik wil niet spoileren voor als het zover is, maar Roads van Portishead en How to disappear completely van Radiohead staan erop. Nu ben ik wel een sentimentele lul. Ik heb gehuild om de dood van Rachel in Cold Feet en bij elke aflevering van The Pitt kreeg ik een dikke keel. Ik heb ook heel lang moeten huilen om halveliterbekers halfvolle fruityoghurt, maar dat is een ander verhaal.

Ik fietste vandaag kilometers langs het Canal des Vosges, dat parallel loopt aan de Moezel. Ik was om 8 uur vertrokken. Behalve ik fietste er niemand over fietspad, dat soms aan weerszijden water heeft. Het water was strak, bomen, struikgewas, bloemen, af en toe een reiger die opvloog, wat nevel, de weerspiegelde zon, het was zo ontzettend mooi, die ogenschijnlijk ongerepte natuur, die stilte, dat de tranen in mijn ogen sprongen. Later op de dag gebeurde het nog een keer, toen een hinde links van me uit bos sprong, en een tijdje naast soepel verend me begeleidde. Grote delen van de tijd fiets ik alleen, niemand te zien in de wijde omtrek, zelfs de dorpen waar ik doorheen werd gedwongen (er waren drie omleidingen vandaag) lijken onbewoond.

Ik zie wel wat dingen. Zoals een man die naast het kanaal werd gereanimeerd, zijn grondverzetmachine op zijn kop in het water. De jachten en boten die 93 sluizen moeten passeren van begin tot eind en de waterscheiding tussen Noordzee en Middellandse Zee. Ik heb ook met mensen gepraat. Zoals bij het restaurant aan het water, waar ik pauzeerde om mezelf en de accu op te laden. Op een gegeven moment was ik opeens tolk Frans voor twee Duitse vrienden en een Nederlands echtpaar. En tijdens de omleidingen spraken tegemoetkomende fietsers me moed in.

Het fietsen ging vanzelf in de ochtend. Haalde de helft van de ingeplande afstand met één accu. Dat lukte ’s middags met de bizar lange omleidingen niet. Dus nog behoorlijk uitgeput geraakt. Ik vraag me nog steeds af waar ik mee bezig ben,

Wijze lessen van vandaag

• Als een accu niet helemaal leeg is, maar er nog zo’n 10 procent lading in zit, laadt hij tot twee keer sneller op tot 100 procent
• Ook als de zon niet schijnt kun je je nek flink verbranden
• Dat je in de ene Franse stad water uit de kraan kan drinken, wil nog niet zeggen dat het in een andere ook kan