Daar zat ik, in een haarspeldbocht, waar ze een rustplek hadden gemaakt. Regelmatig stopten er mannen in dure auto’s om te plassen. Motorrijders om de banden na te kijken. Of mannen die alleen een rondje reden. Ik zag ze zonder ze te zien. Het was twee uur geweest, de eerste accu was al leeg en ik moest nog 100 kilometer. Al twee keer was ik afgestapt omdat ik de fiets niet omhoog getrapt kreeg. Tegenwind, de bepakking en het gebrek aan versnellingen. En ik was te laat vertrokken. Hoe kwam ik nu nog in Yutz?
De ergste belemmering vandaag waren de navigatie-apps. Ik heb de gps-coördinaten (GPX) van de gids van Benjaminse geïmporteerd in Navie, de app van Comate, die alles rechtstreeks op het scherm van de fietscomputer kan tonen. Apple Kaarten kan dat niet en Google Maps alleen als je ingelogd bent. Maar vreemd genoeg leest Navie de route achterstevoren. Het duurde vandaag een halfuur voor ik doorhad dat hij me terug naar Maastricht stuurde. Ik had er op dat moment
genoeg van en overwoog een hotel te nemen en met opgeheven hoofd terug te gaan. Want opgeven is een optie.
