Vasco da Gama

De slipjes en de strings hangen nog steeds naast de voordeur aan de waslijn. De plastic hemdstasjes niet meer. Daar verbaasden we ons het meest over in 1988, dat plastic tasjes werden gewassen en hergebruikt. Niets weggooien dat je kunt gebruiken. Plantjes stonden in onthoofde waterflessen, plastic bakjes, emmertjes. Het Vasco da Gama strand was vervuild met sinaasappelschillen, halve uien en slijmerige tomaten. Die werden overboord gekieperd door de scheepskoks van de olietankers voor de kust. Stukken visnet lagen er ook. Verloren dobbers, verpakkingen van vishaken.

Lees verder

Een grote zwarte man

De bibliotheek (links) en het cultureel centrum (rechts) vormen de nieuwe entree van het historisch centrum van Sines. Het is eigenlijk één gebouw, verbonden door een diepe kelderverdieping onder de met natuursteen geplaveide straat. In de bibliotheek staat ’s nachts een man. Een grote forse zwarte man. De nachtwaker. Soms zit hij op een stoel, meestal staat hij, maar altijd staart hij recht voor zich uit. Intimiderend.

Tot ik mijn hoofd in zijn kijkrichting draaide. Hij kijkt naar de tv in het café tegenover. Als het rustig is in het café zit hij. Als er een wedstrijd is, bijna elke dag, dan staat hij. Zo kan hij over de bezoekers heenkijken. Ik hoop een keer langs te lopen als zijn club scoort.

Dia dos Namorados

Ik stuurde mijn eerste valentijnskaart in 1979. De kantoorboekhandel in het winkelcentrum van Etten-Leur had de keuze uit drie kaarten. Ik wist vaag van de dag, een vriend vertelde dat je dan een kaart stuurde aan iemand die je aardig vond en dat hij er een aan Carolien ging sturen. Ik stuurde er ook een aan Carolien.

Carolien kwam me de andere dag bedanken voor de kaart en vertelde dat het niet de bedoeling is je je naam erop zet. Dat vond ik raar, wat is het nu daarvan? Ik vond haar gewoon aardig verder niets, dat wilde ik haar laten weten. Later hebben we een keer gezoend, maar toen hadden we allebei gedronken.

Lees verder