Ik ben een slechte vader. Mijn oudste zoon was 12 toen we samen naar The walking dead gingen kijken. Terwijl ikzelf de IMDb erbij hield omdat ik het vaak zo spannend vond dat ik tevoren wilde weten wat er ging gebeuren. Hij wilde graag kijken. Waarom zei ik geen nee?Zo keken we ook samen naar Game of thrones, ook niet echt geschikt voor iemand van zijn leeftijd. Hij heeft er niets gelukkig niets aan overgehouden. Ook niet aan uren GTA spelen.

Naarmate de seizoenen van TWD vorderden, werd het landschap waarin de serie zich afspeelde desolater. Uitgestorven wegen en straten, zoals ik die de afgelopen doorkruiste.Vooral de kilometerslange landweggetjes zoals hieronder, het asfalt bedekt met bladeren. Je ziet de zombies zo uit het struikgewas wankelen.

Het blijft me verbazen hoe vaak ik kilometers lang over La Voie Bleue (al kan dit La Voie Vert zijn, ik maak geen aantekeningen onderweg) stoemp, zonder ook maar iemand tegen te komen. Het is het fietsvoorseizoen, denk ik. En Frankrijk is in sommige stukken ook gewoon leeg.

Vandaag zo’n 160 kilometer gereden, dankzij de rugwind, 13 uur onderweg, inclusief 3 uur laadpauze bij een midgetgolfbaan annex restaurant, en 1 à 2 uur tijdverlies door verkeerd rijden. Soms snap ik de navigatie-aanwijzingen niet. Of ik mis de afslag omdat die eruitziet als een vermolmd trapje.

Of ik let niet op. Als je 9 kilometer rechtdoor gaat heb je heel veel tijd om na te denken. Of ik een goede vader ben. Of ik een goede zoon ben geweest. Wat de zin van het leven is. Wat liefde nu precies is. Hoe die ene actrice ook alweer heet. Waarom ik in godsnaam aan deze reis ben begonnen. Dat de ‘lopende doden’ in The walking dead niet de zombies waren, maar de levenden, want hoe dan ook zouden ze zombie worden. Ze waren al dood, maar ze wisten het niet. Zoals wij dat nu zijn met de opwarming van de aarde, de toegenomen onverdragelijkheid, de onvermijdelijkheid van een wereldoorlog, de tot stilstand komende Warme Golfstroom. Ebola. Trump. Musk. Afijn.

Met een strakblauwe lucht leek het me vanochtend verstandig de SPF50 uit de tas te pakken. Vooral omdat mijn neus al zo verbrand is dat het snot er als as uit valt. Ik sprayde mijn hele hoofd en fietste weg. Na een paar kilometer droop de zonnebrandspray in mijn ogen. Dat was heel erg pijnlijk. Water, natte doekjes, het hielp allemaal niets. Ik zag geen reet meer en hebben een tijd lang als een zombie naast mijn fiets gestaan.

Wijze lessen van vandaag

• AirBnB is een afkorting van ‘airbed and breakfast’ (LeO: luchtbed en ontbijt), maar de kans dat je in een AirBnB een ontbijt krijgt is heel klein.