Toen ik op de middelbare school zat, hadden we geen e-bikes en batterijverlichting. We hadden wel tegenwind. Er waren twee mogelijke routes, Van Zundert naar Etten-Leur via Rijsbergen, waarbij Rijsbergen de hoek van 90 graden was van een driehoek. Of rechtstreeks naar Etten-Leur, min of meer diagonaal. Niet dat dat iets uitmaakte voor de tegenwind. We moesten altijd over wegen in open gebieden.

Er was met die tegenwind wel iets geks. Iedere keer als we een helse tocht naar school hadden gemaakt, troostten we ons met de rugwind die we op de terugweg zouden hebben. Maar nee, dan was hij gedraaid. En de keren dat we ‘s ochtend rugwind hadden, was de wind later op de dag gedraaid naar tegenwind. Echt waar.

Ik heb al zeven dagen tegenwind. Het is minder pech dan regen, al heb ik die ook gehad. Ook minder pech dan een lekke band, een gebroken riem, of een kromme remschijf. Maar toch. Ik schat dat de tegenwind 20 procent van mijn accucapaciteit opslokt en dat is precies de reden dat ik vandaag niet Curtil-sous-Burnand heb gehaald. In Beaune had ik nog een halve acculading over voor 60 kilometer. Als ik nog een oplaadsessie had gedaan, was ik pas om 22.00 uur op zijn vroegst in Curtil geweest. En dat over een autoweg waar je 90 mag rijden. Niet ik, die gekke Fransen.

Ik haat tegenwind nog meer dan regen. Een regenbui wil nog weleens afdraaien. Tegenwind niet.

Vanochtend om 7 uur vertrokken en toch zit ik nu op een soort industrieterrein in een hotel. Het voelt als falen, al heb ik mezelf vanaf dag 1 alle vorm van valsspelen toegestaan. Het was ook een raar moment dat ik aan de rand van die weg stond en besloot; hier begin ik niet aan. Het was een verstandige beslissing. Als je moe bent vermindert je reactievermogen of kukel je om als je stilstaat. Een confrontatie met jezelf dat je geen 38 meer bent. Met die fietsonderbroek met gelpads. Misschien kan ik beter Depends dragen, dan hoef ik ook niet af te stappen als ik moet pissen.

Ik kon mijn fiets op de  kamer zetten. Toen ik liet zien hoe groot hij was, mocht hij zonder probleem in de linnenkamer. Vol modder… Ik zeg wel gekke Fransen, maar ik ontmoet alleen maar vriendelijkheid en meewerking, zelfs van die achter het stuur. Ik ben ook verbaasd hoe goed ze hun hond onder de duim hebben. Als ik aan kom fietsen gaan die braaf zitten.

Mijn eerste oplaadsessie was in het dorpscafé van La Marche. Alle aanwezige mannen waren van mijn leeftijd en allemaal dronken ze trappist, witte wijn of iets gedistilleerds. Een man met een schisis had het hoogste woord, een man met kleurige namaakdreadlocks in zijn resterende haar kwam vriendelijk bonjour tegen me zeggen. Later kwam een doorweekt stel (hij op racefiets, zij op e-bike) koffie drinken. Kort met hen gepraat.

En wat hebben we geleerd vandaag? 150 kilometer per dag is veel te ambitieus. Ik heb het pas twee keer gehaald, want er zijn veel externe factoren die het praktisch onmogelijk maken, zoals tegenvallend wegdek dat mijn standaardcruisesnelheid van 25 km/u onmogelijk maakt. Wegomleidingen (waarschijnlijk willen ze La Voie Bleue voor het zomerseizoen netjes hebben. Succes daarmee.). Onoplettendheid, waardoor je pas na kilometers ziet dat je verrkeerd aan het rijden bent. Onverwachte hellingen. En tegenwind. Had ik al tegenwind gezegd?

Raarste wat ik gezien heb: een man in een zelfgebouwde lig-e-bike met een zonnepaneel van minstens een vierkante meter erop. We groetten elkaar vriendelijk. Leukste wat ik meemaakte: een man die hyper uit een wijngaard kwam crossen en vroeg of ik een foto van hem wilde maken Hoe? vroeg ik. Maakt niet uit, ik kan het gewoon niet geloven dat ik hier ben! Wauw! Hij stuiterde gewoon.

Dat had  ik nodig. Ophouden met zeuren. Wauw! Ik kan het gewoon niet geloven dat ik hier ben!

Wijze lessen van vandaag

• Laad elke avond alles op, telefoon, alle powerbanks, lampjes, en oortjes natuurlijk
• Een viervoudige oplader van zes jaar oud kan al die energiehongerige apparaten niet aan
• Controleer regelmatig je bandenspanning, de voorband had 3,5 en de achterband 2,85 Bar, terwijl 5 Bar nodig is.
• Luister naar mensen die ervaring hebben met langeafstandsfietsen, sukkel