‘Wat een sportieve man heb jij,’ zeggen vriendinnen van mijn echtgenote. Sportief is het laatste wat ik mezelf zal noemen. Ik was een klassieke nerd op school. Neus in de boeken, miserabel slecht in alle sporten. Dat komt onder andere door mijn luie linkeroog, waardoor ik amper diepte zie en zelfs voor een open doel mis, en deels omdat sport me geen reet interesseert. Dat kan weer voortkomen uit het feit dat niemand mij in zijn team wilde hebben. En dat normale klasgenoten twee uur per week veranderden in fanatieke eikels die me uitscholden als ik in mijn rol als hockeykeeper alle ballen doorliet. Etten-Leur speelde hoog in de amateurcompetitie en die ballen van hockeyende klasgenoten kwamen echt heel hard aan. Geen trauma’s, even goede vrienden (zie foto hieronder), maar competitiesporten laten me nog steeds koud. Allemaal.
Eén sportief succesje heb ik wel gehaald toen ik bij de eerste coopertest als allerlaatste overbleef. Zes jaar op en neer fietsen tussen Zundert en Etten-Leur, zes dagen per week, uitgaansavonden meegerekend, had resultaat gehad. De 12 kilometer reden we op one Unions in de brugklas in een uur en vanaf de vierde in 30 minuten — 25 met flinke rugwind (daarover later meer). Iedereen in de gymzaal applaudisseren en het enige waaraan ik dacht was hoe ik aan het gezamenlijk douchen kon ontkomen.
Bijna dertig jaar later stond ik in mijn onderbroek voor de spiegel van een fysiotherapeut (daar kon ik echt niet aan ontkomen). Ik had vage klachten hier en daar. Ze bekeek me van voor naar achter, kneep en masseerde me en merkte op dat de aanhechting van mijn spieren en de vorm van mijn gewrichten typisch waren voor een duursporter. De ironie. Een boekenwurm in het lichaam van een duursporter. Van een wielrenner misschien, want ze vond ook dat ik wielrennersbenen had. Het kan allemaal onzin zijn, maar ze beschreef en voorspelde een aantal zaken die klopten en uitkwamen. En ik fiets nog steeds keihard op mijn stadsfiets met krat voor.
Ik ben te oud om nog een carrière als marathonloper te beginnen, maar ik ga met vertrouwen op de e-bike naar Spanje. Nog tien dagen.