Ik schreef al eerder over covid-19 in Portugal, en maandag wijdde ik er een tweet aan:
Het geheim van Portugal is dus: iedereen gevaccineerd, iedereen overal altijd met mondmasker op (40 voor 1,29), afstand houden, handen ontsmetten en verder geen energie steken in gezeik over vrijheid, Bill Gates en het is maar een griepje.
Het is overdreven te zeggen dat de tweet viraal ging, maar over de zeshonderd likes had ik nog nooit gezien. En een paar bozige reacties. Iemand vond dat ik dan maar mijn spullen moest pakken en vertrekken.
Ik was vandaag in Lissabon en ik was meteen niet meer zo in de gloria. Loopt hier in Almada nagenoeg iedereen met mondmasker op straat, in Lissabon was het nagenoeg niemand. Zelfs als ik er vanuit ga dat de binnenstad voornamelijk door toeristen wordt bevolkt (de korte broeken, zomerjurkjes en zonnehoeden wezen daar al op) was het nog opvallend. En ook hier lopen de cijfers op, zij het niet zo krankzinnig als in Nederland. Misschien moet ik inderdaad maar blijven. Niet mijn spullen pakken en vertrekken. Ik ben er al.
Het is iedere keer weer schrikken als ik in Lissabon kom. Weer een pand dat in een boutiquehotel is veranderd. Weer een hoop winkels verdwenen. Weer herkenningspunten weggevaagd. De panden in het Chiado zien er dertig jaar na de renovatie weer uit alsof ze niet afgefikt waren in 1988. Nog meer strooisteppen.
De eerste keer dat ik er kwam was in 1986. Op de meeste pleinen stonden schoenpoetsers. De bussen naar het vliegveld waren oude Engelse dubbeldekkers. Op elke straathoek stond of zat een bedelaar. Bij de Taag liepen dealertjes rond die ‘chocolat’ verkochten. Koffie was 10 eurocent. Er was geen McDonald’s, alle restaurant hadden een verplicht ‘Ementa turistica’. Restaurants hadden ‘Ha pipis’ op hun ramen geschreven. Op Praça de Figueiras zat een man die op een framboos leek. Kaartjes voor de bus kocht je bij een krantenstalletje. Alle trams reden nog. Niemand deed nog hysterisch over pastel de nata of een blikje sardientjes.
En nu zijn er fietspaden, fietspaden met daadwerkelijk fietsers, op fietsen met kinderzitjes. Hier in Almada is ook een fietspad van een straat lang, maar meestal in gebruik als parkeerstrook, dus ik werd bijna van mijn sokken gereden. En heel jammer, A Brasiliera is nu echt een toeristenattractie geworden, je kunt geen bica meer aan de bar achteroverslaan. Nou, adeus dan. De renovatie van het enorme achttiende-eeuwse pand tussen Praça Figueiras en het Rossio is in volle gang. Als ik het goed begrijp komen alle fameuze winkels en horecagelegenheden zoals Suiza weer terug. Ik heb er nog meerdere malen geslapen toen er nog een pension in zat. Een goede ontwikkeling.
Voor de aardigheid ging ik nog eens kijken wat een huis kost in Portugal en tot mijn verbazing zag ik dat je voor 3000 euro een aardig opknappertje kunt kopen. Misschien moet ik Ik Vertrek eens bellen en kijken of ze er een aflevering in zien. Ik denk het wel.