Ik heb als kind twee keer gekampeerd. Eén keer in Mol, in het jaar dat een windhoos een spoor van vernieling trok van Oost- en Westmalle, via Chaam tot in de Achterhoek. Ik kan me nog herinneren hoe mijn moeder geultjes rond de tent aan het graven was en het tentzeil extra moest vastzetten. Dat waren dan nog de uitlopers van de storm. De tweede keer was ergens aan de kust in Zeeland. Het regende continu en één keer lag het wrakhout een halve meter onder de top van het duin naast onze caravan.

Wat een verademing was het toen we in 1971 met de hele familie naar Duitsland gingen en daar in een hotel sliepen. Sindsdien is vakantie voor mij het luxer hebben dan thuis. Daarmee bedoel ik: in een bed slapen, de ramen kunnen verduisteren, niet hoeven koken, niet hoeven opruimen. Die luxe vind ik al in het allereenvoudigste hotel. Kamperen is niet aan mij besteed, wanneer als logistiek vereist: koken, koffiezetten, jezelf wassen.

Zoals gisteren in zo’n typisch Frans hotel langs de snelweg. Het was vier uur, ik had een lege en een halfvolle accu en het was nog 68 kilometer naar Curtil-sous-Burnand. Eerst dacht ik, ik haal het wel voor het donker. Toen ik de route bekeek, zag ik er alsnog vanaf. Op AirBnB waren alleen in de verre omtrek nog plekken in dorpen ver weg. Binnen vijf minuten had ik een hotel voor een paar tientjes op zo’n fantasieloos gebied dat je aan de rand van elke stad vind. Formulehotels en formulerestaurants, een Carrefour en een Action, echte luxe.

Vanochtend uitgeslapen en naar de Action gefietst voor een extrazware usb-oplader en een potje vaseline. Zadelpijn is een thema in de reacties die ik krijg, hier en op BlueSky. Daarna me op slingerende fietspaden door de wijngaarden van de Bourgogne begeven. Heel mooi, veel fietsers, veel wijnrondleidingen, met mensen die aan blaadjes frummelen, aan stenen ruiken en vast ook nog het zand proeven, dat ze later in de wijn herkennen. Veel rare hoge voertuigen, als hooiwagens (de geleedpotige). Soms gaat zo’n wijngaard abrupt over in een dorp. Soms zijn die maar een paar huizen groot, maar allemaal prachtig. Ook al lijken ze elk moment uit elkaar te kunnen vallen. Net zoals Curtil-sous-Burnand. De dichtstbijzijnde supermarkt of eetgelegenheid is 4,5 kilometer verderop.

Dit is de eerste AirBnB van deze reis die me het hotelgevoel geeft. In alle eerdere moest ik badkamer en de rest van de ruimte delen. Dat vereist weer logistiek, te veel kamperen. Nu kon ik probleemloos in mijn blote kont rondlopen, ook een luxegevoel na uren op een zadel. Het is een half ondergronds appartement met een eigenzinnige indeling: je komt binnen in de badkamer, via een halletje daarna in de  ruime slaapkamer. Beter dan andersom. En ik heb meer ruimte dan in het hotel van vanochtend. Omdat ik voor twee nachten heb betaald, maar er één was, kreeg ik een deel van de huur teruggestort, supersympathiek. Daarvan uit eten geweest. Ik moest daar inderdaad 4,5 kilometer voor op pad. Het was het waard.

Wijze lessen van vandaag

• Vaseline is overal goed voor
• Als je ‘s avonds je tas pakt kun je ‘s ochtends eerder vertrekken
• Een blikje energiedrank is een goede vervanging voor een kop koffie
• Het beeld dat je van jezelf hebt wordt niet bevestigd door het beeld van je in een spiegelende winkelruit