In maart 1999 reed ik alleen naar Portugal met mijn Volvo 66 1300 Combi. Vlak voor het poortje van de Péage kwam ik zonder benzine te staan, omdat ik dacht dat ik het nog wel zou halen om op de RN te tanken. Gefrustreerd bleef ik maar starten, tot de accu leeg was en de startmotor naar zijn mallemoer. ‘Gelukkig heb je hiervan geleerd,’ zou mijn oudere zus zeggen, maar ik ben pas gestopt met denken dat ik het nog wel zou halen toen ik van een wegenwacht op mijn kop kreeg toen we met hele gezin op een verdrijvingsvlak van de A27 waren gestrand.

En daar stond ik dan in Aken met een lege tweede accu. Ik was ervan overtuigd dat hij opgeladen was en/of dat hij zichzelf niet binnen twee weken ontlaadde, Maar hij was nagenoeg leeg, met drie van de vier lampjes die de capaciteit aangeven gedoofd. In theorie kan ik met mijn e-bike ook zonder ondersteuning fietsen, maar als de praktijk 25 kilo bagage is, en er een paar flinke hellingen in het traject zitten, valt dat best tegen. Met dank aan mijn navigatie-apps die de Vennbahn (een traject van 125 kilometer met weinig hoogtemeters) niet wisten te vinden.

Uiteindelijk in Roetgen gestopt bij een Imbiss die adverteerde met Belgische frieten en snacks (helaas geen zure mayonaise), en waar ik een accu mocht opladen. Overmoedig reed ik met 80 procent capaciteit weg en volgde de aanwijzingen van de juffrouw naar de Vennbahn. Dat bleek 13 kilometer om, dus uiteindelijk strandde ik weer, nu op de Vennbahn, die het grootste deel van de afstand door bos en uitgestrekte velden loopt. Na een eindje zwoegen zag ik een gravelpaadje met een bord in drie talen dat je bij Ravel Number One lekker kon eten ‘om je accu op te laden’. Dat lekkere eten bestond uit variëteiten van de Bicky Burger, maar ik mocht mijn oplader inpluggen.

Afijn, 144 kilometer gereden. Moe en bezweet. Wijze lessen: alles controleren voor je vertrekt. Koop een fiets met versnellingen.

Ik vraag me trouwens af of ik de eerste was die letterlijk zijn accu kwam opladen