Heel lang geleden was ik al eens in Born. Het was open dag in de Daffabriek. De machines stonden stil, de incomplete Dafs hingen als bevroren overhemden aan de waslijn. Of draaide de fabriek gewoon en heb ik gezien hoe stukken plaatstaal tot zijpanelen van de 55 coupé werden geperst? Herinneringen leven in je hoofd, ze paren en maken nieuwe herinneringen. Sommige prachtig, andere mormels.

De broer van mijn moeder woont in Born. Hij is me er nogal eentje. Er is een podcast over hem gemaakt, een boek over hem geschreven, een tv-serie uitgezonden en een in de maak. Ik heb uren zitten praten met hem over mijn moeder, hun zus en hun ouders. Ik had gehoopt wat meer te weten te komen over de moeizame relatie tussen mijn moeder en haar moeder. Dat is gelukt, maar wat hij zich herinnert is anders dan wat me altijd is verteld. Soms oppervlakkig, soms totaal. Mooi en mormel. Van sommige dingen keek hij weer op. Misschien is het te laat voor betrouwbare informatie.

Het is mijn eerste en enige bezoek aan familie tot mijn aankomst in Spanje. De eerste stop voelt ook als valsspelen, al was ik al niet van plan de volle afstand van Utrecht naar Born te fietsen. Maar afgezet worden in Susteren en dan nog 6,5 kilometer fietsen was ook niet de bedoeling. Maar het weer en de strenge regels voor een fiets meenemen in de trein noopten tot deze noodgreep. Mijn regels zijn niet streng. Opgeven is een optie en ik hoef niks te bewijzen.