Lang, lang geleden reed ik wel eens op neer naar Portugal. Vanaf de bijrijdersstoel hoorde ik dan ironische opmerkingen over Nederlanders en sleurhutten (ik heb best wel eens Duitsers met een sleurhut gezien, trouwens, en Fransen die hun zelf meegebrachte broodjes op de parkeerplaats van een benzinestation opaten), die ik lachend beaamde.

Maar nu staat er een sleurhut op Bakkum, met voortent, en andere het leven veraangenamende zaken. Wie had dat ooit verwacht. Nadat ik daar over twitterde kreeg ik meteen een Bakkum-blogger op mijn nek met de vraag of ik een gastblog wilde schrijven. Natuurlijk, mits het duidelijk mocht zijn dat ik geen fan van kamperen ben, of in caravans slapen (ik kom al sinds 1997 op Lowlands en heb daar nooit in een tent geslapen (tenzij je de Foxtrot als tent beschouwt). Dat mocht. Ik zal hier dus nog niet uitwijden over de ongemakken van de camping, die voor mij niets te maken hebben met naar de plee lopen met een rol wc-papier onder mijn arm (daar heb ik schijt aan), maar meer met de logistiek die nodig is om wat dan maar ook voor elkaar te krijgen.

Maar ja, de kinderen, hè, en de zee is inderdaad heel dichtbij en ik hou van de zee, als je het ruim ziet is het ook hetzelfde water dat langs Portugal klotst. Je moet wel een hele solipsistische boerenlul zijn om je kinderen dit plezier te misgunnen. Al moet ik zeggen dat ik als kind ook al niet zo'n fan was van kamperen. Maar wij hadden dan ook de botte pech op de camping te staan in Mol toen daar de tornado langswoei die half België vernietigde en op de camping in Zeeland toen er zo'n zware stom opstak dat het wrakhout een halve meter onder de top van de duinen lag.

En daarbij, de caravan staat ook niet mijn naam, dus dan telt het niet.

Ineens stond ik niet meer rood. Met dank aan Google, dat na twee jaar de eerste honderd dollar uitkeerde (70 euro en centen). Ik ben met gemengde gevoelens gaan meedoen aan AdWords, maar vooruit dan maar. De hostingkosten voor dit jaar zijn er in ieder geval weer uit.