Twee conclusies na twee uur wachten op de Wegenwacht
21 april 2008, 22:11 Opgeslagen in: Leven in
Utrecht
Het was weer
zover. Na tweeënhalf zonder enige pech van betekenis
brak de distributieriem van mijn auto. Gelukkig stond
ik niet heel erg ongunstig, op de Nieuwe Kade in
Utrecht. Helaas was het zaterdagmiddag zodat ik twee
uur op de wegenwacht moest wachten. Ik had mijn auto
naar een veilige plek geduwd en keurig een
reflecterend pionnetje achter mijn auto gezet.
'And now we wait.'
Een keurige mevrouw passeerde me en kwam na enige aarzeling terug om te vertellen dat om de hoek, op de Oudenoord een garage zat. Ik bedankte haar en vertelde haar dat het een KwikFit was en dat alleen in staat waren banden en uitlaten te verwisselen en dat ik waarschijnlijk een probleem met mijn motor had en dat ze daar geen verstand van hadden.
De bewoners van het huis tegenover mijn onvrijwillige parkeerplaats kwamen vragen of ik iets nodig had, of ze me ergens mee konden helpen en of ik iets wilde drinken en anders kon ik altijd aanbellen.
Tot tweemaal toe passeerden groepjes stadwachten en politieagenten die me geen blik waardig keurden.
Een jonge man en vrouw in een busje stopten en vroegen of ze me ergens mee konden helpen.
Een zwart Golf met vier jonge Marokkanen met witte petjes probeerde mijn pionnetje te stelen.
Mijn conclusies:
1. Nederlanders zijn behulpzaam en gastvrij;
2. Ik heb een fotografisch geheugen voor het kenteken van een auto met mensen die rottigheid met me proberen uit te halen.
'And now we wait.'
Een keurige mevrouw passeerde me en kwam na enige aarzeling terug om te vertellen dat om de hoek, op de Oudenoord een garage zat. Ik bedankte haar en vertelde haar dat het een KwikFit was en dat alleen in staat waren banden en uitlaten te verwisselen en dat ik waarschijnlijk een probleem met mijn motor had en dat ze daar geen verstand van hadden.
De bewoners van het huis tegenover mijn onvrijwillige parkeerplaats kwamen vragen of ik iets nodig had, of ze me ergens mee konden helpen en of ik iets wilde drinken en anders kon ik altijd aanbellen.
Tot tweemaal toe passeerden groepjes stadwachten en politieagenten die me geen blik waardig keurden.
Een jonge man en vrouw in een busje stopten en vroegen of ze me ergens mee konden helpen.
Een zwart Golf met vier jonge Marokkanen met witte petjes probeerde mijn pionnetje te stelen.
Mijn conclusies:
1. Nederlanders zijn behulpzaam en gastvrij;
2. Ik heb een fotografisch geheugen voor het kenteken van een auto met mensen die rottigheid met me proberen uit te halen.