Avatar Barbies (bevat spoilers!)
'Wat is er hierna nog mogelijk,' hoorde ik een jongen zeggen bij het uitgaan van de bioscoop. Die opmerking heb ik ook in een recensie gelezen, meen ik. Hij klinkt wel lekker en het is net alsof je verstand van film hebt. Avatar zou de film herdefiniëren, net zoals synchroon geluid en kleur dat zouden hebben gedaan. Het grappig is dat Avatars inbreng, 3D, juist zo onopvallend is. Heel af en toe werd ik verrast door een beeldelement dat vanuit mijn ooghoek door het beeld dreef. Maar buiten dat 3D is Avatar een heel gewone film. Cowboys en indianen, piefpafpoef tegen pijlemboog. Een recensent noemde Dances with wolves en dat was heel accuraat. Dat de verhaallijn heel simpel is geeft natuurlijk niet. Er is maar een handvol plots dat werkt in een film, dus het is geen wonder dat die opnieuw en opnieuw worden gebruikt. Voor een roman geldt dat ook. Eigenlijk bestaat het hele menselijk bestaan uit jezelf telkens aan dezelfde steen stoten. En er niets van leren. Tamelijk deprimerend eigenlijk, als je er aan denkt.
Maar daarom gaan we ook naar de film, om even niet te hoeven denken en daarvoor is Avatar een prima excuus. Vaardig en vlot verteld, met inderdaad krankzinnig goede animaties. Het eerste halfuur vond ik de personages er nog erg gedigitaliseerd uitzien, daarna was ik er waarschijnlijk aan gewend.
Ik snap ook de aantrekkingskracht ook van de film. Buiten is het guur en koud, stagneren de huizenprijzen, maken afhankelijk van je politieke voorkeur de linkse kerk of de pvv je het leven zuur en zijn er aardbevingen en die kutbuurman met zijn kankermuziek. Maar binnen is een wereld vol spiritualiteit, waarin mensachtigen als nobele wilden een direct geestelijk contact met bomen hebben en de hele planeet een bewustzijn heeft. Na afloop van de film wilde ik ook in zo'n wereld leven, al zie ik het zelf schieten van een filetlapje niet zo zitten.
Wie niet zo heel gevoelig is voor de emotionele boodschap (de meeste mannen waarschijnlijk, behalve mijn zoon van negen die ik had binnengesmokkeld, die gaf eerlijk toe dat zijn bril af en toe nat was geworden door de romantische scènes) heeft genoeg aan de spectaculaire vechtscènes en aan de vrouwelijke Na'vi, zoals de buitenaardsen heten in de film. Als dit een Europese film was geweest waren ze naakt geweest, maar nee, dit is Amerikaans, dus als Sigourny Weaver bloot in beeld komt hebben zich, heel toevallig, lianen om haar lichaam gedraaid. En de Na'vi zelf zijn schaars gekleed en je ziet de vorm van hun borsten, maar tepels ho maar. Tsja, een tepel was natuurlijk voldoende geweest om de film een R-rating te geven en dan verdien je nooit binnen een week je half miljard dollar terug. Terwijl het geweld onverbloemd in beeld komt, blijft het bloot suggestief. Maar het werkt. Al kijkende drong iets tot me door: de vrouwelijk Na'vi hebben de proporties van Barbie. Dat is natuurlijk ook deel van het succes. Voor hetzelfde geld waren ze kort en breed geweest. Maar nee, ze voldoen aan een irreëel schoonheidsideaal. Lange benen, grote ogen, kleine neusjes (nou ja, relatief gezien), ronde maar kleine kontjes en platte buiken. De kleine borsten zijn dan een afwijking van het Amerikaanse schoonheidsideaal, maar voor de rest klopt het. Ken en Barbie hebben model gestaan voor de Na'vi.
Maar wat hierna nog mogelijk is? Iedere keer als iemand dat vraagt, blijken er maar genoeg mogelijkheden. Roland Emmerich (The Day After, Independence Day) verklaarde dat hij na 2012 wel klaar was met de wereld laten vergaan. We zullen zien.
Ik vind de 3D-techniek van nu nog 3X-niks. In de Rembrandtbioscoop krijg je een bril op die ongeveer de helft van de helderheid wegneemt en een deel van de scherpte, waardoor het is alsof je met een zonnebril vol vetvlekken naar het doek zit te kijken. Kan daar niet eens naar gekeken worden? Sterker lampje in de projector misschien? En graag brillen die beter over een gewone bril passen. En dan zit ik naar het hoogtepunt van moderne filmprojectie te kijken, presteren ze het daar nog om midden in de zin van een personage de pauze in te lassen. Een onverschillige bioscoopexploitant kan de mooiste filmbeleving kapot maken. Daar een einde aan maken, dat zou pas een herdefiniëring van de film zijn.
Haïti
Vijf jaar na de tsunami. Deze man in Peraliya (Sri
Lanka) heeft nog steeds geen
toestemming gekregen zijn huis te herbouwen.
Ik was in Sri
Lanka. Ik was eerder in Sri Lanka. In 1998. Mijn
eerste reisreportage. Ik had gemengde gevoelens bij
het land en dat bleek uit mijn verhaal. Maar ik
bleef een zwak voor het land houden en vorig jaar
ging ik terug, om te kijken hoe het was, vijf jaar
na de tsunami. Ontnuchterend. Grotendeels is het
land hersteld, maar het was ook grotendeels
ongeschonden gebleven. Behalve in de kuststrook.
Het deel dat toeristen kennen, omdat het andere
deel niet toegankelijk was door de burgeroorlog,
bleek grotendeels teruggebracht in de oude staat.
Maar in het oosten, dat het hardst getroffen is,
maar de minste belangstelling uit het buitenland
heeft is het nog een puinzooi. Grote
hulporganisaties hebben het daar nagenoeg
overgenomen. Nu al vijf jaar. Dan klopt er toch
iets niet, zou je zeggen.
De situatie in Haïti is een beetje vergelijkbaar met
die in Sri Lanka. Er heeft zich een ramp voltrokken.
De regering is grotendeels corrupt/onmachtig door een
allesverwoestende burgeroorlog. Nu zullen daar
jarenlang organisaties aan de slag gaan, elkaar
beconcurreren, rondcrossen in SUV's en het geld in
bodemloze putten storten terwijl de plaatselijke
bevolking machteloos toekijkt. En de regering er
garen bij spint.
Maar ja, als 555 geopend wordt zal ik waarschijnlijk
wel storten. Niets doen is ook geen optie. Bijna al
die arme landen met onbetrouwbare regeringen hebben
namelijk iets gemeen. Het zijn voormalige
kolonieën.