Vuurwerk

Voor het eerst van mijn leven op Nieuwjaarsdag met een vuurwerkslachtoffer op de eerste hulp gezeten. Mijn zoon die met een sterretje per ongeluk een blindganger aanstak terwijl we met de hele buurt de tweeënhalve 100.000 klappers aan het opruimen waren. De verwonding viel gelukkig mee, een eerstegraadsverbranding en erg grote schrik.

IMG_6301

Ik ben gelovig noch bijgelovig, maar ik vind wel dat we iedere keer goed wegfietsen met voorvallen die potentieel levensgevaarlijk zijn. Zo rolde mijn zoon een keer in de kinderwagen de weg op terwijl we niet opletten. Ik heb hem op twee centimeter na bijna gespiest aan een stallamp die boven ons hing. De voorbeelden zijn legio, maar goddank ben ik de meeste weer vergeten, de menselijke geest is mild voor zichzelf.

Nooit gedacht dat ik ooit mijn moeder zou begrijpen die nooit kon slapen voor ik thuis was en die dus vanaf mijn zeventiende zo ongeveer geen weekend meer heeft geslapen. Dat was in het pre-gsm-tijdperk. Over tien jaar wordt dat natuurlijk gemakkelijker voor me. Dan hebben ze allemaal een gps ingeplant en hou ik het op mijn laptop bij.

Dat vertellen ze je niet, dat vader zijn voornamelijk een gevecht is tegen de angst.