Negen keer in drie jaar

Het was gisteren weer zo ver, mijn auto was opengebroken. Om precies te zijn, de negende keer in de drie jaar dat ik nu in Wittevrouwen woon. Telkens vlak bij mijn huis. De geliefdste wijk van Utrecht, met een vierkante meter prijs die hoger ligt dan dan in Londen. Tweeverdieners, jonge gezinnen, twee auto's per adres, dat gedoe. Beetje alto, niet zo veel geven om glanzend nieuw. En dan is zelfs een gedeukte Volvo 440 uit 1995 een dankbaar doelwit. En weer viel er niets uit mijn auto halen. Er ligt helemaal niets in van waarde, op een mapje met 80 gebrande cd's na. Maar ja, die zuignapafdruk aan de binnenkant van de voorruit, hè... Ik heb dus een TomTom en je weet maar nooit. Ik vermoed dus dat ik te maken heb met een autokraker met geduld en doorzettingsvermogen. Er komt een moment dat ik mijn TomTom in de auto laat liggen. Dat is waar. Ik heb mijn portemonnee, giropasjes en frontje allemaal al eens keer op de passagiersstoel laten liggen. En iedere keer had ik geluk. Nu heb ik een mentale checklist voor ik naar huis ga. Maar er is iemand die een mentale checklist heeft van alle auto's in de wijk met een TomTomzuignapafdruk. En geduld.