Som Charlie

charlie-hebdo-s-est-deja-attire-les-foudres-807x1024

Ik heb getwijfeld of ik op 9 januari 2015 om 18.00 uur naar het Domplein zou gaan, omdat ik bang was dat het zou zijn wat het inderdaad was toen ik er eenmaal stond. Een aantal oprecht aangeslagen sprekers. Een spreker die holle woorden sprak, die net als vaten het hardst weerklonken. ‘Tirannie’. ‘Verbinden.’ Het gebruikelijke gekkie met een wauwelverhaal. Een opgelucht applaus voor die ene moslim die zijn afschuw uitsprak over de aanslag. Het aangeprate collectieve schuldgevoel omdat we daar stonden, allemaal blank en hoogopgeleid. De van trots glimmende Française die voor heel Frankrijk haar dankbaarheid uitsprak. De leuzen in steenkolenfrans.

b618cdtccaaaina

Het voelde totaal zinloos om daar te staan, met mijn potloodje in mijn hand. Maar het was altijd nog oneindig zinvoller dan twaalf mensen executeren omdat hun grapjes niet bevielen.

14

Er woont een vreemde man in mijn huis. Als hij tegenover me staat op zijn schoenen maat 44, kijkt hij me recht in de ogen. Hij daagt me uit, hij stelt elke regel, elke zekerheid ter discussie met een smalende grijns. Wat ooit een spel was is nu een machtsstrijd — die ik nog steeds win.

Nog wel.