Meelijden met Marc

ER LAG EEN lijk achter de voordeur. Een vrouw. Ik zag een rood T-shirt, een spijkerrokje en lange blonde krullen. Door het draadglas heen leek haar onderlijf ontbloot. Het was zover. We wisten dat dit een keer ging gebeuren. Maar waarom nu en waarom net vandaag… Marc – want ik achtte hem hier zondermeer voor verantwoordelijk – vertrok blijkbaar met net zoveel drama uit zijn woning als hij twee jaar geleden erin getrokken was.
Ik stak de sleutel in het slot, er moest meteen gehandeld worden. Voorzichtig duwde ik tegen de deur, die door haar lichaam werd geblokkeerd. De kokosmat achter de deur waarop ze lag schoof langzaam mee, waardoor ik me naar binnen kon wurmen, de centrale hal in van het appartementcomplex.img_0089-300x225 Lees verder