Sint Diclofenacus

Ik werd donderdagochtend wakker met een stijve rechterschouder. Deze keer niet de fiets, maar de bus naar mijn werk gepakt. Ik kon mijn arm tot op borsthoogte krijgen, dus ik kon plassen en eten zonder hulp en gewoon  mijn werk doen, redigeren en corrigeren. Maar ’s avonds was ik beroerd en viel thuis meteen uitgeput in bed. Twaalf uur later werd ik wakker met een versteende schouder. Dokter Internet suggereerde een frozen shoulder, dus ik meteen naar de dokter, die een totaal verstijfde schouderspier (vul hier zelf de Latijnse naam in) constateerde en me rust en pijnstillers voorschreef. Ik verdraag geen Ibuprofen, dus het werd Diclofenac. Volgens mijn medisch dossier had ik dat in 2014 zonder bijwerkingen goed verdragen. Lees verder

Overspel op het dagelijks bestaan

In 2000 schreef ik een stuk voor Metro over Carnaval. Moe van de vooroordelen probeerde ik het nog één keer uit te leggen aan de rest van Nederland. Tja. Vergeefs natuurlijk. Het is nu achttien jaar verder en alles wat ik schreef geldt nog steeds. We gaan nog steeds op kroegentocht in Breda. Niet meer met tweehonderd, maar een man of vijftig. Niet meer alle vier de dagen en ik heb vorig jaar overgeslagen. Maar voor de rest is alles nog steeds hetzelfde.

Lees verder