1
januari 2005
Helaas,
niet hoger dan 53
28 december 2004
Nog
maar drie dagen!
Vooruit,
we zijn best goed opgeschoten, van onderaan naar over
de helft, maar het gaat alleen om de eerste drie. Dus
probeer het nog eens, met al de e-mailadressen die je
hebt!
Eén
stem is al genoeg om een plaats omhoog te
gaan.
Stem!
Maar
ja, wat is een zo'n stom klooster vergeleken met
23.000 doden in Azië.
25
december 2004
PIN-record
gebroken, dj's in glazen huis verdienen 7
ton
Er
zijn 24 december 7,1 miljoen PIN-transacties verricht.
Een record. Het oude record was trouwens nog maar 24
uur oud.
Drie
dj's hebben 7 ton bijeenverzameld door zich vijf dagen
op te laten sluiten in een glazen huis op de Neude in
Utrecht ('Wat zielig,' zei Oudste Zoon, terwijl we
stonden te kijken. Toen ik hem troostte en zei dat het
niet zielig was besloot hij dat het boeven waren -- na
de vijfde dag zag Giel Beelen er inderdaad uit als
iemand waarvoor je een straatje omloopt), zonder te
eten. Afijn, ze dronken wel cola en in een glas cola
zitten negen klontjes suiker, per glas toch meer
energie dan ze in Darfur per dag binnen
krijgen.
7,1
mijoen PIN-transacties. Stel dat iedereen nu eens
vandaag vrijwillig een cent extra had gepind. Dat was
ook zeven ton geweest.
Stel
dat we dat nu eens in december de hele maand doen. Dan
heb je het niet meer over een druppel. Kost ook geen
moeite. Behoeft ook geen bekende Nederlanders. Kan
eenvoudig geadministreerd worden. Geen strijkstok in
de buurt.
Een
cent. Het is mijn idee, maar ik geef het aan de
wereld. Voor volgend jaar.
24 december 2004
Zundert,
jaren veertig van de vorige eeuw
De
boerderij is in de jaren zeventig gesloopt. Wa
motte meej die ouw' troep. Links staat oma
Nouws in die 1994 op 98-jarige leeftijd stierf, het
bewijs dat je hard werken niet oud werd. Rechts
staat mijn vader, naast zijn oudste broer Jan. Die
zit nu in een verpleegtehuis, 84 jaar en hij weet
niet meer wie ik ben. Of wie hijzelf is. Die
telefoonpalen hebben er tot ver in de jaren zestig
gestaan. Die kan ik me nog herinneren. En ook de
houten schuren op de achtergrond. Je kwam binnen
via de stal. Als je naar de wc moest kwamen de
natte snuiten van de koeien angstaanjagend
dichtbij. Ik groeide al op in een andere
tijd.
20 december 2004
Jasper
1 jaar
En
gisteren zijn eerste tandje (snijtand rechtsboven).
Lees binnenkort meer over mijn vaderbestaan op
ikvader.nl
19 december 2004
We
zijn al flink gestegen!
18 december 2004
Stem
op ons!
Vind
je Plan Annaklooster een goed idee? Stem dan op ons op
de site van Zonnatura.
Stem!
(site doet het niet met Netscape Mac
7.01)
16 december 2004
Post
Af
en toe duiken er opeens dingen op. Zoals briefjes die
je 's ochtends onder je ruitenwisser vindt. Ze zeggen
somd heel veel. Dit is van een oudere man. 'Daar waar
U verblyft'. Dat is heel ouderwets. Ik heb geleerd dat
alleen god met 'U' aangesproken mag worden. Het is ook
geen regelmatige schrijver. Iemand die hooguit een
boodschappenbriefje schrijft. Melk. Kaas. Tomaten.
Brood. Lichtbelegen kaas, denk ik. Of komijnenkaas.
Supermarktboord. Van dat sponzige, dat een week vers
blijft. Met kerst koopt hij een zo'n doos kaarten met
enveloppen. Daar kan hij twee of drie jaar mee toe.
'Zalig Kerstfeest', meer weet hij niet te verzinnen.
'Een Zalig Uiteinde voor U en de Uwen'. En dan gaat
hij naar het postkantoor vragen hoeveel er op de
envelop moet. Hij koopt geen kerstzegels, want hij
maakt zo'n velletje van 20 echt niet op. Een lelijk
handschrift is het, al heeft hij zijn best gedaan er
een eigen karakter aan te geven, met die zwierige poot
van de 'R'. Het zijn hoofdletters en kleine letters
(kapitalen en onderkast) door elkaar. Misschien praat
hij ook zo, met hysterische uithalen aan het begin van
elk woord. Omdat hij een beetje doof is, denk ik. Een
oude, eenzame, man, die zich achter de vitrage zit te
verbijten omdat een vreemde de auto bij hem voor de
deur zet, zodat hij zijn Subaru Justy niet in de gaten
kan houden. Dat kan aan je gaan vreten. De hele
dag.
14 december 2004
Derde
Absinterklaasavond
Lees
de recensie op maarhoewashet.nl.
Lees
mijn verslag hier.
11 december 2004
De
Flash iPod
Je
ziet hem hier
9 december 2004
Do
they know it's Christmas-time at all?
Nee,
zou ik zo zeggen. Nee, die sukkelaars in Darfur weten
helemaal niet dat het Kerstmis is. En dat komt niet
omdat ze niet naar school zijn gegaan. Of omdat er
geen sneeuw ligt in de woestijn in december. Of omdat
ze geen geld hebben om een tv te kopen.
West-Soedan
is islamitisch. Die doen niet aan Kerstmis. Dat is
iets voor Christenen.
Daarom.
Rot toch op met je kutplaat en stel gewoon een procent
van je jaarinkomen ter beschikking aan het goede doel
en val mij niet lastig met die ijdele
rommel.
6
december 2004
Vrienden
van de Vagina
Terwijl
het percentage vaginavrienden onder heteroseksuele
mannen de honderd moet benaderen, blijkt uit onderzoek
dat negentig procent van de vrouwen zich schaamt voor
hun 'gedeelte daar beneden'.
'Bedauwd
rozenblad', 'fluwelen vlinder': ontelbare dichters en
schrijvers hebben de schoonheid van het tussenbeense
bezongen, terwijl veel vrouwen alleen orale seks
toestaan met het licht uit.
Dat
mannen 'edele delen' hebben en vrouwen een
'schaamstreek', inspireerde Goedele Liekens tot
oprichting van de Club voor Vrienden van de Vagina.
Een club die strijdt tegen negatieve bijnamen als
mossel en vismarkt, die een positief beeld geeft van
het tovergleufje en die vrouwen hun schaamte voor de
voorbibs moet doen overwinnen. Leden geven hun muts
een nieuwe liefdevolle naam, betasten hun poesje
minstens eenmaal per maand, praten openlijk over hun
vagijn en tonen hun flamoesje regelmatig aan
vriendinnen.
Dat
klinkt als een gezellige club en gelukkig mogen mannen
ook lid worden. Mits ze geen denigrerende namen
gebruiken voor de yoni van hun vriendin, van de geur
van haar venusschelp houden en met plezier van haar
perzikje proeven.
Er
is ook een clubsleutelhanger om discreet je
labia-liefde duidelijk te maken. Helaas is hij alleen
beschikbaar voor Belgische leden. Dat is toch een
beetje een kutstreek.
www.vaginavrienden.nl
5 december 2004
Programma
Absinterklaasavond bekend
Als
dichter/schrijver zal optreden Oscar
Kocken,
tegenwoordig ook actief
op Spunk.
Omdat hij al gereserveerd bleek te hebben zijn de
plaatsen van hem en zijn gast weer vrij.
De
muzikant is Katinka
Polderman.
Zij was in 2001 de eerste winnaar van de Lowlands
Literaire Web Wedstrijd en tot nu toe altijd
verhinderd wegens verplichtingen elders.
Als
kunstenaar hebben we Gabriël Kousbroek, die
daarmee het trio volmaakt. De eerste
Absinterklaasavond kwam hij als dichter, de tweede als
muziaknt in Motortoaster en nu als kunstenaar. Onze
Uomo Universalis, een Jeroen Krabbé, maar dan
anders...
Tot
zondag in De Bastaard, Jansveld 17 (nabij de Neude).
Gordijn naar achterzaal om half negen open, beginnen
tussen 20.45 en 21.00.
De
eigenbrouwabsint is klaar en het is heftig!
spul.
Er
zijn nog enkele plaatsen
vrij.
Reserveren 030-2322555 (na 16.00 uur). Gereserveerde
plaatsen vervallen na 20.50, dus je kunt de gok
wagen.
22 november 2004
Wij bouwen een
pro-Apple site in tien stappen
Stel,
je bent helemaal gek van je eMac en OS X. Na jaren
zwoegen op pc's met Windoze heb je eindelijk het licht
gezien. Vroeger had je al een Performa met PowerPC die
je, stomstom, inruilde voor een grijze doos waarna
alles moeizamer en omslachtiger ging. Maar nu, nu ben
je een echte Mac-freak en je wilt de wereld de
zegeningen van de Mac meedelen. Op het web kom je heel
veel anti-Apple sites tegen, vol dom geschreeuw en
achterhaalde informatie. Je hebt gevoel voor humor en
je besluit je Apple-liefde te uiten met een parodie op
zo'n anti-Apple site.
Dit
is een cursus in tien stappen om je daarbij te
helpen.
19 november 2004
Het
bos van de nonnen
Laatst
lag ik met flinke koorts in bed. Tijdens mijn ziekte
heb ik elke kamer van het huis in de Heerdgang
teruggezien, elk paadje, elke plant in de tuin, de
directe omgeving, de velden, de buren, het kerkhof, de
kerk, onze bogerd op Stuivezand, tot het eksternest in
een hoge beuk achter het Sint Annaklooster aan
toe.
Als
je in Zundert aan de oneven kant van de Heerdgang
woonde had je geluk. De achtertuinen daarvan grensden
aan de tuin van het Sint Annaklooster. Tuin is een
understatement. Het voelde voor ons alsof we aan het
bos woonden, en zo noemden we het ook altijd; 'Het bos
van de nonnen'. Een bos midden in Zundert, waar mijn,
ooit ontsnapte en later verwilderde, tortelduiven
zachtjes koerden. Waar luid schetterende eksters hun
slordige nest bouwden, waar af en toe het gehamer van
een specht klonk en waar soms de rode streep van een
eekhoorntje door de bomen schoot.
De
kloostertuin als 'locus amoenus', een begrip uit de
Middeleeuwse literatuur om 'een lieflijke plek waar
men de zwaarte van het bestaan kan vergeten' mee te
omschrijven. Vaak ontlenen kloostertuinen hun
lieflijkheid aan de afsluiting van de buitenwereld.
Aan de Heerdgangzijde was die afsluiting zo lek als
een mandje, waardoor onze achtertuinen er bijna
naadloos in overliepen.
Voor
onze kat was de tuin een lopend buffet van sappige
konijntjes en knapperige mereltjes. Wij klommen er in
bomen, raapten er kastanjes en beukennootjes, bedwelmd
door de volle bosgrond die uit de bladeren opsteeg,
tot we gillend van de schrik, al waren we niet echt
bang, werden weggejaagd door de nonnen.
Van
alle dorpsgeluiden van Zundert die ik nog steeds
mis&endash; ambulances op weg naar een ongeval,
optrekkende vrachtwagens, de repeterende drumband in
het parochiehuis, zondagavondtieneravond in Zaal
Romantica, Ria Valk op corsomaandag in de feesttent op
het Oranjeplein, de klokken van de St. Trudokerk, de
zoemer van het speelkwartier van de St. Aloysiusschool
&endash; mis ik dat van ruisende bomen in de
kloostertuin nog het meest.
De
angst dat 'Het bos van de nonnen' ooit gerooid zou
worden en volgebouwd was in mijn jeugd al aanwezig.
Vooral toen in de jaren zeventig steeds meer nonnen
uittraden en er tegelijk steeds minder bij kwamen.
Mijn vader had het er toen over om samen met de buren
het bos te kopen om dit tegen te houden. Dat vond ik
nogal eigenaardig omdat hij als echte Zundertenaar
over het algemeen voor het asfalteren van eeuwenoude
bospaadjes was, voor het slopen van achttien- en
negentiende-eeuwse panden en tegen eigenlijk alles wat
'de milieumannen' wilden. Als het in je achtertuin
gebeurt gelden er blijkbaar andere regels. Eigenlijk
was hij een van de eerste 'Nimby's (Not In My Back
Yard, niet in mijn achtertuin).
Al
moet ik eraan toevoegen dat hem niet het verlies van
monumentale bomen aan het hart ging, maar dat hij bang
was voor waardevermindering van zijn huis.
Nu
het Sint Annaklooster leeg staat zie je eigenlijk pas
hoe oneerlijk het bezit verdeeld was in de afgelopen
honderdvijfig jaar. Terwijl keuterboertjes op de
zandgronden van Zundert ploeterden en dominee Van Gogh
zijn uiterste best deed de armoe onder boeren te
verminderen, bezaten de kloosterorden midden in het
dorp enorme stenen complexen, luxueuze (want er werd
niets op verbouwd) tuinen en
godweetwatnogmeer.
Je
kunt je voorstellen dat de eerste reactie is zo'n lap
grond als broodnodige bouwgrond te gaan gebruiken.
Mijn mening is dat je de erfenis juist moet koesteren.
Mijn vader was bang voor de waardevermindering van
zijn huis en hoewel dat neerbuigend klinkt, was het
een legitieme reden. En ook een overweging voor
Zundert.
Soms
kan het in stand houden van een oude situatie de
waarde van wat je hebt verhogen.
Het
Sint Annaklooster en de kloostertuin waren vroeger
niet vrij toegankelijk en daarmee eigenlijk waardeloos
voor Zundert (behalve natuurlijk voor de bewoners van
de oneven kant van de Heerdgang). Nu het klooster
eigendom van de gemeente Zundert is en daarmee
eigenlijk van iedere Zundertenaar heeft het zijn
waarde terug. Niet als bouwgrond, niet als schim van
vroeger, twintig meter naar achter een herbouwde
gevel, maar als zichzelf, een gebouw dat
multifunctioneel gebruikt kan worden, met de grootste
luxe dat een dorp zich kan wensen: een kloostertuin
die door het hele dorp als park gebruikt kan worden.
Bij wijze van spreken.
Juist
vanwege de decadente luxe van zoveel groen,
onaantastbaar groen, midden in het dorp kan er gebouwd
worden in Zundert. Het klinkt misschien misplaatst om
te verwijzen naar het Central Park in Manhattan, New
York, maar het is ook dit Central Park dat New York
nog leefbaar maakt. Groen doet leven, dat moet in een
dorp van boomkwekers toch aanspreken.
In
het najaar van 2002 heb ik een reis door Europa
gemaakt, Vincent van Gogh achterna. Twee dagen heb ik
doorgebracht in Auvers-sur-Oise, waarvan een in
gezelschap van Dominique Janssens, de uitbater van de
Auberge Ravoux. Hij vertelde mij dat Auvers het geluk
had geen directe treinverbinding met Parijs te hebben.
Het dorp was daardoor niet in een forensenstad
verandert zoals veel woonkernen rondom Parijs is
overkomen, maar had juist veel van zijn karakter
bewaard.
Zundert
ligt allesbehalve afgelegen en juist daardoor is het
zo belangrijk vast te houden aan die paar dingen die
ons nog resten, voor we alleen nog weemoedig naar naar
het Annaklooster kunnen kijken in Zundert in Oude
Ansichten deel 17.
Plan
Annaklooster
14 november 2004
Welk
land vol haat?
Ik
hoor van mensen die willen emigreren. Mensen die niet
meer in een land vol haat willen wonen. Welk land is
dat dan? In welk land woon ik dan? Maoïstisch
China? Fascistisch Spanje? Irak onder Saddam? Iran
onder de Sjah en vooruit, onder Khomeini?
Ik
zal niet ontkennen dat ik sinds 2 november anders over
straat fiets, anders de krant lees, anders in slaap
val. Theo van Gogh in een neergestort vliegtuig, Theo
van Gogh overleden aan een hartaanval vooruit, maar
vermoord?
Hoe
lang is het geleden dat er een Bekende Nederlander
werd vermoord? Ik kan alleen Jean-Louis Pissuise
bedenken en dat was een crime passionel. En een
mensenleven geleden.
Ik
kijk zelfs anders naar mijn Marokkaanse buren. Ik
vraag me af of ik wel genoeg mijn best doe om hen te
helpen mee te komen in de maatschappij. Moet ik niet
meer doen dan af en toe een brief vertalen, mijn
sleep- en startkabels uitlenen, de kinderen laten
bellen als hun ouders niet thuis zijn? Maar van de
andere kant, dat doe ik ook niet bij mijn Nederlandse
buren.
Land
vol haat? Ik merk er niet veel van. Hutu's en Tutsi's
die elkaar met kapmessen te lijf gaan, dat is een land
vol haat. Bosniërs en Serven die elkaar afmaken,
dat is een land vol haat. Buren die je aangeven bij de
geheime politie, dat is een land vol haat.
Een
regering die je belemmert te zeggen wat je wil, die
schrijvers, dichters, journalisten en kunstenaars het
zwijgen oplegt, dat gebeurt een land vol
haat.
Twee
halvegaren hebben in twee jaar tijd iemand het zwijgen
opgelegd, uit naam van een godsdient, uit naam van de
beessies. Een handvol andere halvegaren steekt
moskeeën in brand. Waarschijnlijk zijn het
dezelfden die ook kerken bestoken met
molotovcocktails.
Als een LPF-voorzitter per fax zichzelf
bedreigt,
dan is alles mogelijk.
Ik
woon niet in een land vol haat. Ik hoef niet bang te
zijn voor de IRA, de ETA, de Bende van Nijvel, Tamil
Tijgers, de CIA.
Ik
besef wel steeds meer dat onbezorgde tijden niet
bestaan. Weglopen is zinloos.
8 november 2004
Zeggen
wat ik denk
Ik
zou graag doen wat ik zeg en zeggen wat ik denk. Maar
ik kan het niet. Het mag wel. Je mag in Nederland
zeggen wat je wilt. Daar zijn al heel wat rechtzaken
over gevoerd. Hermans mocht in Ik heb altijd
gelijk de katholieken van de rechter de jas
uitvegen en Gerard Reve mocht God in de gedaante van
een ezel van achteren nemen. Of wacht, dat is
literatuur en de schrijver mag niet vereenzelvigd
worden met zijn personages.
Opnieuw.
Ik mag in Nederland zeggen wat ik wil. Binnen bepaalde
grenzen. Ik mag in een boek mijn personages
racistisch, homofoob en antisemitisch laten zijn
zonder dat het mij aangerekend kan worden. En
eigenlijk mag ik dat ook in persoon. Maar ik doe het
niet.
Ik
ga echt nog wel eens iets schrijven over de omgeving
waarin kinderen kunnen opgroeien. En ook over de
manier waarop volwassenen in je directe omgeving met
elkaar en met jou omgaan. Maar nu nog niet en daar heb
ik mijn redenen voor.
Dat
maakt me misschien laf. Maar dat is wat er gebeurt als
je kinderen hebt. Je vindt jezelf opeens balancerend
tussen heldenmoed (grommende hond, idioot door rood)
en staart tussen de benen (voorbeelden
later).
Theo
van Gogh was gestopt met de drank en hij was veertig
kilo afgevallen, omdat hij anders de 18de verjaardag
van zijn zoon niet meer zou meemaken. Dat was
gemakkelijk. Zou hij om die reden ook gestopt zijn met
films maken en voortaan zijn mond hebben dicht
gehouden?
Dat
moet als een vroege dood hebben gevoeld voor hem.
Uiteindelijk was het om het even.
1 november 2004 (updated 8 november)
Derde
Absinterklaasavond op 12 december in De
Bastaard
Een
dichter of schrijver, een muzikant en een kunstenaar.
Absint en een gemoedelijke sfeer.
Als je al eerder geweest bent weet je hoe je binnen
kunt komen.
Doe je best. Er is plaats voor maximaal 40 gasten.
Kaarten kosten 10 euro, en dat is inclusief
absint-hapjes.
1 november 2004
De
brieven van ir.
Koelman
Begin
jaren tachtig verschenen de gebundelde
brieven
van ir. H.A.
Schuringa,
een reeks onzinbrieven aan prominenten. Achter deze
Schuringa verschool zich Martin van Amerongen. Begin
jaren negentig verscheen baanbrekende brieven van
Clemens van Diek. Allebei boeken met onzinbrieven
waarop serieus werd geantwoord. In deze traditie past
Luuk Koelman, die op
zijn website
correspondenties plaatst met personen en instanties
over zaken uit de actualiteit.
Koelman
heeft respectabele voorgangers, toch weet hij een
aardige draai aan de nonsens-correspondentie te geven.
Dat komt waarschijnlijk door de e-mails die voor een
snel wederwoord zorgen. Een spoedige ontsporing is
daardoor gegarandeerd. Daarbij blijft Koelman
eindeloos zuigen en blijkt hij een bizar gevoel voor
onderwerpen te hebben.
Inmiddels
is de eerste bundeling met Brandbrieven verschenen.
De
feestelijke overhandiging van het eerste
exemplaar
aan Kim
Holland
vond plaats op 28 oktober in Café Schiller. Kim
stond bijna glanzender in het middelpunt van de
belangstelling dan Luuk, maar bescheiden als hij is
liet Luuk dat over zich heen komen.
De
28ste oktober was een vreemde dag, want het leek even
alsof Arafat de pijp aan Mohammed gaf. Dat zou grappig
geweest zijn, want Luuk heeft nog een
akkefietje met Gretta
Duisenberg
over onze lievelingspalestijn. Het lijkt erop dat
Arafat een taaie is.
In
de trein naar huis heb ik het boek doorgbladerd. In
een volle treincoupé ben ik een paar keer
hardop in lachen uitgebarsten. Het boek kost 9,90
euro.
Presentatie
Brandbrieven, Café Schiller Amsterdam, 17.00 -
19.00 (nouja 21.00) uur, 28 oktober.
maisquenada.antiquariaat
