26 juli 2004
Pa
pakt Parade (niet)
Ik
ben dit jaar niet naar de Parade geweest. Nadat we
besloten deze zomer eens zonder tv te doen (min of
meer noodgedwongen; we zijn de vierde week ingegaan en
het is heerlijk), hebben we de Parade meteen ook maar
afgezworen.
Nee,
dat is niet helemaal waar. Het kwam er gewoon niet van
om te gaan. Er was altijd wat. Dan weer het weer, dan
weer onverwacht bezoek, dan weer een medische ingreep,
dan weer de oppas die op vakantie was.
Het
verschil is alleen dat ik het idee niet heb dat ik
iets gemist heb. Het was vast allemaal weer heel erg
spontaan en onverwacht en ook heel leuk met de
opschopmolen die van een kermisfamilie was. Maar ik
ben niet geweest. Misschien volgend jaar. Tenzij ik
dan op vakantie ben.
Ik
word steeds onhipper. Wat een rust.
23 juli 2004
Beter
dan niets, tip 5: Knip je Postbank MasterCard
doormidden
Elke
eurocent moeten omdraaien voor je hem uitgeeft en dan
toch een creditcard hebben? ja. Ik heb er zelfs twee.
Een jaar of twee geleden heb ik er een ANWB Visacard
bijgenomen, omdat ik steeds vaker ontdekte dat je niet
met een MasterCard kunt afrekenen in Nederland.
Bij
mijn Postbank Card Gold (gekregen in betere tijden)
zit een Royaal pakket inbegrepen. Dat is een sinds
1996 steeds meer uitgekleed pakket voordeeltjes. Zo
heb je een gratis vluchtvertraging- en
bagageverzekering. Mocht je vlucht vertraagd zijn
en/of je koffer te laat aankomen, dan mag je voor een
bepaald bedrag kleding kopen. Mits je je vlucht/reis
met je PostbankCard geboekt hebt. Maar probeer eens te
betalen met een creditcard op een reisbureau. Dat kun
je vergeten. Ook Makro en Lukas Klamer kun je vergeten
(maar dat deden we toch al), want die accepteren
alleen Visa. De rest van het Royaalpakket is suf gedoe
en wat de Postbank niet zegt: voor elke betaling wordt
27 eurocent in rekening gebracht.
Toch
is een creditcard handig. In Nederland wordt hij toch
meestal als betaalkaart gebruikt. Je hebt nooit meer
gedoe als je in het buitenland moet tanken of over een
tolweg moet en je kunt er dingen op het internet mee
betalen. En internetwinkels zijn vaak tientallen tot
honderden euro's goedkoper. Betalen met een creditcard
is superveilig, want de creditcardmaatschappij vordert
onmiddellijk een incorrecte afschrijving
terug.
Is
dat niet suf, een ANWB VisaCard? Jawel, maar nou en?
Eind 2001 stond ik een Portugese pousada af te rekenen
en hield trots mijn GoldCard vast. Voor mij stond een
rij Amerikaanse bejaarden die stuk voor stuk hun
PlatinumCard trokken.
20
juli 2004
Lowlands-pagina
bijgewerkt
Met
nu ook de lowlands.nl-columns van 2002 erop. Je leest
het op Jack
op Lowlands
19 juli 2004
Beter
dan niets, tip 4: Gooi je Makropasje maar
weg
Het
is de natte droom van veel mensen: een Makropasje. De
Makro (onderdeel van het Metro-concern, waaronder in
Nederland ook Lukas Klamer en MediaMarkt vallen) is
een groothandel waar je spotgoedkoop breedbeeld-tv's,
luiers en eten koopt. Al gaan eten en
schoonmaakmiddelen alleen in
groothandelshoeveelheden.
Dat
pasjessysteem is natuurlijk een wassen neus. De Makro
wil zoveel mogelijk verkopen, dus voor een klein
bedrag kan zowat iedereen een dagpas kopen, om eens
flink in te slaan.
Vreemd
genoeg is de Makro (of tegenhanger Lukas Klamer
helemaal niet zo goedkoop). Als zelfstandig ondernemer
ben ik zelf voorzien van pasjes van zowat alle
groothandels en het is me al eerder opgevallen: ze
zijn allemaal niet zo goedkoop. Wat is hun
bestaansrecht dan? Misschien het feit dat je in grote
aantallen tegelijk kunt inslaan en dat je alles op een
factuur krijgt. Een eenvoudige boekhouding is ook wat
waard en dan betaal je graag bij de Sligro meer voor
een krat cola dan bij de Albert Heijn. Denk
ik.
Door
de prijzen van witgoed en elektronica te vergelijken
op kieskeurig.nl
of tweakers.net/pricewatch
kom je er al snel achter dat de 'winstpakker' niet
meer dan een paar euro goedkoper is dan de eerste de
beste internethandelaar, en soms duurder.
Berucht
zijn bijvoorbeeld ook de 'Jumbopakken' met Pampers, of
hoe ze ook heten. Daarin zitten maar liefst drie
pakken luiers, maar het zijn wel afwijkende
hoeveelheden, waardoor in het gunstige geval het
prijsverschil één cent per luier is. En
om daarvoor nu speciaal naar Duivendrecht of Breda te
rijden?
17 juli 2004
De
terugkeer van Chantal Ophoff
Na
jarenlang stilzwijgen is zij weer teruggekeerd:
Chantal Ophoff. Vanaf 17 juli lees je op onregelmatige
basis haar bijdragen aan Maar
hoe was het?
een overzicht van de horeca in Utrecht. Geen Lekker,
geen Iens, maar een door de Utrechtse horeca met
argusogen gevolgd verslag van een groep
levensgenieters. Uit Utrecht. Waar hebben ze lekkere
soep? Waar is het leuk dansen. Waar word je genaaid?
Je leest het daar.
17 juli 2004
Beter
dan niets, tip 3: Uiterlijk houdbaar tot
Ik
heb de oorlog alleen tweedehands meegemaakt, maar dat
is genoeg om er een neurotische angst voor het
weggooien van voedsel aan over te houden. Ik gooi
nooit eten weg. De aanschaf van een dubbeldeurs
koelkast is daardoor ingegeven. Wat overblijft vriezen
we in en eens in de zoveel tijd houden we 'tapas
avond'. Dat is een gezelliger benaming dan
'kliekjesavond' en daarbij eten we al wat vaker over
de grens dan gemiddeld. Van aspergeschillen wordt soep
gekookt en van rijst die overblijft rijstebrij.
In
supermarkten gooien ze ook niet graag dingen weg.
Verse producten die hun uiterste verkoopdatum dreigen
te overschrijden worden afgeprijsd aangeboden. Het
verste (haha) daarin ging Albert Heijn, met zijn
halveprijsstickers. Dat werkte te goed, waardoor het
kortingspercentage verlaagd werd naar 35%. Dat is
inderdaad een percentage waarbij je gaat overwegen of
je toch niet liever een verse zalmoot kunt nemen (die
trouwens op de markt de helft goedkoper is dan bij
Albert Heijn).
Maar
goed. Ik kan dat afgeprijsde spul nauwelijks laten
liggen. Als ik het niet goedkoop wordt het weggegooid
en dat is een wereld waarin de kinderen in Afghanistan
brood van gras eten niet ethisch.
Sinds
het kortingspercentage van 50 naar 35% zakte is er wel
een ding veranderd: de bonuskorting blijft
gehandhaaft. Dat betekent dat de prijs alsnog
halveert. Fijn. Jij je vriezer voor de helft van geld
vol en de wereld weer een stukje minder
decadent.
Pas
wel op. Soms ziet zo'n zalmmoot, of zo'n pak
forelletjes er toch een beetje slijmerig uit. Hou bij
mosselen rekening met een meer dan gemiddeld aantal
gapers. Ook de verse vleeswaren met een sticker willen
wel eens muf gaan ruikan als je ze niet meteen
dezelfde dag opeet.
Andere
dingen kunnen straffeloos afgeprijsd worden gekocht:
kaas bijvoorbeeld. Kaas is een manier om melk langer
houdbaar te houden. Ook yoghurt blijft gerust een week
na de uiterste verkoopdatum goed. Brood van de
afbakkerij wordt 's avonds altijd afgeprijsd, dat is
's ochtend nog prima, gebak idem.
Hou
er wel rekening mee dat er altijd een cassiere is, of
een meneer in de rij achter je, die het niet kan
nalaten een opmerking te maken over de berg
afgeprijsde artikelen op de transportband. Maar als je
thuis bij het eten weet dat je wereld weer een beetje
beter hebt gemaakt ben je dat weer snel
vergeten.
16 juli 2004
Beter
dan niets, tip 2: sokken
Sokken
hebben twee nare eigenschappen: ze raken in helften
kwijt en ze slijten ongelijk (niemand is symmetrisch
en daarom slijten ze ook asymmetrisch. Net als
schoenen). Koop daarom altijd minimaal twee paar
dezelfde sokken. Als dan een sok kwijtraakt, of
doorslijt, heb je toch altijd nog een paar
compleet.
Bespaar
niet op sokken door ze twee dagen te dragen in plaats
van een. We gaan bezuinigen, niet gek doen (met dank
aan Sladjana).
16 juli 2004
Mijn
eerste afwijzing
Beste Jack,
Door
het enorme aantal reacties op de functie van corrector
glossy 099 hebben we strenge criteria gehanteerd
om zo goed mogelijk aan de eisen van de opdrachtgever
te voldoen.
Inmiddels is
een eerste selectie van geschikte kandidaten gemaakt,
daarbij is gelet op recente werkervaring als corrector
bij pubiekstijdschriften.
Je
bent helaas niet in eerste instantie geselecteerd voor
een gesprek met de opdrachtgever. Mocht dit
veranderen, laten we je het zsm weten.
Met
vriendelijke groet,
Redactie
& Co,
15 juli 2004
Beter
dan niets, tip 1: wegen die handel
Pientere
bezoekers wisten allang dat Mais que nada Portugees is
voor Beter dan niets. Na bijna twee jaar is het tijd
aangebroken om de naam eer aan te doen. Wat doe je als
je moet rondkomen van Meno que nada? Dan word je
creatief. De afgelopen weken zijn een grote
ontdekkingstocht door consumentenland geweest en ik
wil mijn lieve lezers daarvan mee laten profiteren.
Vandaag tip 1: wegen die handel.
Als
je groente of fruit koopt is die of per gewicht of per
stuk/verpakking. Als je iets koopt dat per gewicht
gaat kun je jezelf het een en ander besparen door de
kleinste of juist de grootste vruchten te kopen. Als
je bijvoorbeeld gewend bent elke dag een appel te
eten, dan zoek je de zeven kleinste appels uit. Moet
je appels hebben voor een gerecht, dan moet je juist
de grootste appels uitzoeken, omdat grote vruchten
relatief minder oppervlakte hebben dan kleine en dus
minder schil hebben die je moet weggooien. Je kunt ook
nog eerst de steeltjes erafdraaien voor je appels
koopt, maar we gaan bezuinigen, niet gek
doen.
De
Europese Commissies hebben al heel wat voor elkaar
gekregen qua toegestane kromming van de komkommers en
de bananen, maar de lengteverschillen en de diktes
hebben ze nog niet onder de knie. Komkommers gaan
altijd per stuk, maar kunnen tegelijk enorm in gewicht
en lengte verschillen. Altijd wegen dus.
Hetzelfde
geldt voor kroppen sla. Kroppen ijsbergsla kunnen in
gewicht variëren tussen de 400 en 600 gram.
Vijftig procent meer sla voor hetzelfde geld dus! Wel
echt wegen, want soms heb je kroppen die minder strak
zijn en daardoor wel groter ogen, maar het niet
zijn.
Morgen
meer.
14
juli 2004
Solliciteren!
Ik
heb in mijn leven twee keer gesolliciteerd. De eerste
keer was in 1990, toen de redactie van de NCRV-gids
iemand zocht om een overspannen mevrouw te vervangen.
Een vriendin van me wilde graag gezelligheid op de
vloer en vroeg mij te solliciteren. Dat ik katholiek
was was geen probleem, zolang ik het er maar mee eens
was dat de NCRV programma's maakt vanuit de
overtuiging dat Jezus de Verlosser was. Daar was ik
het mee eens, Jezus is net zo'n onzinnige reden als
het socialisme. In 1991 solliciteerde ik bij Van Dale
Lexicografie als corrector. Ook daar werd ik
aangenomen, deze keer na een proefopdracht. Ik was
goed. En snel, maar dat verklapte ik niet, want ik
werd op uurbasis betaald. Het schamele tarief van 15
gulden per uur, want het stond goed op je CV.
Ik
ben benieuwd of dat argument wat gaat opleveren, want
ik heb gisteren wederom gesolliciteerd als corrector.
Deze keer bij een niet nader genoemde, nieuwe,
glossy.
Mijn
derde sollicitatie in mijn leven. Noodgedwongen. Sinds
ik in april van dit jaar mijn laatste middenpagina bij
Metro inleverde is het een beetje eenrichtingsverkeer
geworden op mijn girorekening. Ik had daar wel een
beetje rekening mee gehouden omdat ik meer tijd wilde
besteden aan drie langetermijn-projecten die maar niet
willen afkomen. Ik had daarbij de traditionele
freelancers-reserve opgebouwd (zes keer een
maandinkomen) zodat ik een half jaar ongestoord zou
kunnen werken en interen.
Tot
de beruchte blauwe brief kwam. Nee, ik had overal
rekening mee gehouden, keurig geld opzij gezet voor de
Belastingdienst, maar ik had geen rekening gehouden
met herberekeningen van mevrouw Nouws,
terugvorderingen van vorige jaren, huursubsidie
herberekeningen en onderschatting van twee kinderen op
een kinderdagverblijf kosten.
Dag
spaargeld.
Het
is nog steeds Schraalhans die in de freelance-pot
roert. Ik kan per onmiddlelijk naar Brazilië als
ik dat wil, er is een sponsor die me graag op reis
stuurt, maar geen blad dat het wil hebben. In sommige
sectoren is het zelfs verboden freelancers in te
huren. Ik moet assertiever zijn, werd me verteld, maar
dat betekent dus op je knieën en niet om te
pijpen, maar om door het stof te gaan. Maar zoals
Buntz in Hill Street Blues zei: 'Never
beg.'
Dus
ik heb gesolliciteerd. Natuurlijk bleken er allerlei
fouten in mijn gemailde sollicitatie te staan, Mac en
Windows gebruiken een andere ASCI-set en natuurlijk
was ik een van de vele sollicitanten. Want ik ben niet
de enige freelancer op zoek naar
opdrachten.
Ik
weet het, het hoort bij het bestaan van de freelancer,
dat je af en toe in een situatie zit dat de tv of de
wasdroger niet kapot moeten gaan (en dat doen ze dan
meteen tegelijk, natuurlijk). Ik klaag ook niet. Ik
solliciteer.
10
juli 2004
Naar
de tandarts
Ik
ben nog van de ouderwetse generatie met gaatjes in
nagenoeg alle kiezen. Waarom ik niet poetste is me
achteraf een raadsel. Ik keek met bewondering naar
mijn vader, die zomaar in een ijsje beet, zonder dat
het pijn deed. Ik wilde ook graag een kunstgebit. In
de jaren zestig was dat trouwens heel normaal, ik vond
oude mensen met hun eigen tanden zelfs heel gek. Dat
dat bestond. Er waren zelfs mensen die voor hun
trouwen alles lieten trekken en een setje mooie
regelmatige tanden aanschaften.
Mijn
ouders hadden allebei een zwak gebit, vertelden ze me,
dus ik was erfelijk belast. Zoveel had dat niet met
erfelijkheid te maken, geloof ik. Ze waren allebei
jong in de Tweede Wereldoorlog, toen tandpasta schaars
was en het eten slecht.
Op
mijn veertiendede was ik verliefd op Astrid in mijn
klas, die nul gaatjes had. Als een bezetene ben ik
gaan poetsen. Het was te laat, maar daarna heb ik er
nagenoeg geen gaatjes meer bij gekregen. Rond die tijd
gingen we ook over naar een tandarts met modernere
opvattingen. Eentje die een tv boven de stoel had en
die waterkoeling had op zijn boor. Een jonge vent, en
geen stuk sjaggerijn dat al te lang in teveel
stinkende bekken had gekeken, zoals tandarts Verpalen
in Breda. Hij reed in een Opel Rekord coupé.
Doodsbang waren we voor hem. Later kregen we Dries,
ook in Breda en die vonden we geweldig, want die deed
nooit iets. Dat heeft me later nog twee kiezen gekost
trouwens, want hij leverde prutswerk.
Mijn
zoontje van 3 jaar en 9 maanden is vorig week voor de
eerste keer naar de tandarts geweest. Wat zijn de
tijden veranderd. Een aardige man die uitlegt wat hij
doet en alle apparaten ook nog eens omstandig
demonstreert. Met daarna een kadootje om uit te
zoeken. Die zal nooit zonder verdoving de voortanden
van een kind trekken, uit woede om het gezeur aan zijn
hoofd van de moeder. Zoals mij overkwam op mijn
negende.
Bij
mij gaat er voor het eerst in jaren weer geboord
worden: vervanging van een oude vulling. misschien al
wel twintig jaar oud. Ik krijg er een mooie witte voor
terug.
2 juli 2004
Nieuwe
iMac in september
Deze
mededeling staat op de site van Apple, een beetje
weggestopt in een hoekje van de Apple Store. Er komt een
nieuwe iMac aan. Het bolletje gaat verdwijnen en met een
beetje geluk zit er meteen een G5-processor in.
7 juli 2004
Nog
steeds problemen met updaten
De
probelem zouden na 12 juli voorbij moeten zijn.
1 juli 2004
Levend
Ik
ben levend te zien op 4 juli in de Descarteshof, de
tuin van het Academiegebouw, Domplein Utrecht tussen
14.00 en 14.30 en op 7 juli in Broese Kemink om 19.30.
Allemaal in het kader van 'Als ik die Dom niet had',
een verhalenbundel over de Dom. 7 juli na afloop
zuipen, denk ik.
1
juli 2004
Eindelijk
rust
Gelukkig,
het is voorbij, die voorgeprogrammeerde Oranje-gekte.
Ik kan weer gewoon iemand opbellen en er lopen geen
idioten in oranje t-shirts over straat te
brallen.'Holland!' Ik kan het niet meer horen. Ik woon
in Nederland, niet in Holland.
De
opluchting zal voor veel mensen groot zijn. Peter de
Wit, tekenaar van Sigmund, moet elke avond moedeloos
zijn cartoons hebben ingeleverd. Tenminste, dat hoop
ik, want ik heb nog nooit zo lang ongeïnspireerde
Sigmunds gelezen als deze weken. Ze waren bijna net zo
flauw als de slechtste aller krantenstrips Hermanus,
in de Wegener couranten.
Fijn
voor Portugal dat ze het zo goed doen. In Portugal
leeft het voetbal nog veel meer dan hier, waar eens
per twee jaar de boel oramje wordt opgespoten.
Portugese voetballers voetballen, Nederlandse
verdienen geld. Nu maar hopen dat ze meteen Europees
kampioen worden.
Ik
probeer me het gezicht van Frederico
van pension
Fredemar
voor te stellen mochten we elkaar een volgende keer
zien. Leedvermaak. Nederlandse wijven zijn lelijk, heb
ik hem geleerd, en de voetballers kunnen niet
voetballen, heeft hij nu geleerd.
Ach
ja. Tsja. Afijn. Ik bedoel maar.
30 juni 2004
Een
jongensdroom
Stel,
je bent veertien en dit
is je lerares
(opent in nieuw venster): een 23-jarige blonde stoot
die niet gelukkig getrouwd is. En ze valt op jou. Wat
doe je dan? Je neukt
haar achter in haar
auto,
je laat je een
paar keer door haar
pijpen
en daarna ga je naar huis en geef je haar aan.
Dat
is toch de ultieme manier om die kutleraren terug te
pakken?
28
juni 2004
Even
uit de lucht
In
een laatste poging de problemen op te lossen laat ik
binnenkort de site resetten. Dat betekent dat de hele
boel gewist wordt en daarna opnieuw
geïnstalleerd. Kom dus later terug als je
onverhoopt voor een dichte deur staat.
27
juni 2004
Ik
kom graag over de vloer
27
juni 2004
Nederland
- Portugal
Aan
het lawaai op straat gisteravond laat begreep ik dat
Nederland gewonnen had. Zoals ik vanochtend op
Teletekst las met strafschoppen. Vanwaar die blijheid,
dat heeft toch niets met voetballen te maken? Je
beslist de uitslag van de Libris-prijs toch ook niet
met twee schrijvers die ter plekke het snelst een
woord kunnen opzoeken in de Dikke van Dale?
Maar
goed, winnen is winnen, zal ik maar denken.
Van
mij mag de hysterie zo snel mogelijk voorbij zijn.
Daarom hoop ik dat Portugal wint. Ik gun het ze ook
van harte.
Ach
was ik maar in Portugal.
25 juni 2004
Gedoe
met ftp-server blijft
Sinds
19 april word ik op deze site geplaagd door tegenslag.
Ik kan hem zelf vaak niet zien en bijwerken is ook een
probleem. Slechts een paar uur per dag kan ik hem
bereiken met mijn ftp-programma Fetch. Ik dacht dat
het eraan lag dat 3.0.3 antiek was, maar 4.0.3 lost
ook niets op, behalve dat er een iets minder
cryptische foutmelding komt.
Aan
de Nedsta-teller zie ik dat ik wel het normale bezoek
krijg, dus waar ligt het nu aan. Aan mijn ISP Wanadoo,
aan mijn domeinregistrator Godaddy.com of aan mijn
sitehoster Clearhosting.nl? De laatste is in ieder
geval tamelijk behulpzaam, al hebben zij ook geen
flauw idee wat er nu precies aan de hand
is.
Vreemd
genoeg kan ik mijn site wel zien als maisquenada.com
intoets, in plaats van www.maisquenada.com.
Maar dat lost mijn ftp-probleem nog niet
op.
Afijn,
als je dit leest ben ik er weer even doorheen gekomen.
Ik probeer dus wel regelamtig bij te werken, maar het
lukt me dus even niet.
23 juni 2004
Reisgenoten
22
juni 2004
Tub-girl
Vergeet
de foto's van onthoofdingen van Amerikaanse of
Koreaanse zendelingen in Irak. De allergoorste foto
van het internet is niet meer te overtreffen. Mag ik
je voorstellen aan: Tub
girl
19 juni 2004
Als
ik die Dom niet had
|
|
Het
was warm, zelfs voor een augustusavond. Van
beneden uit de Michaëlskapel kwamen af
en toe flarden van profane feestmuziek. Als
je de Dom besteeg vertelden de gidsen altijd
dat de torenwachter café hield in de
toren. Om er te komen moest je door de
Michaëlskapel, waar toen de bisschop van
Utrecht woonde. Toen hij dat beu was kon je
alleen nog met een ladder buitenom in de
kroeg komen. Er zaten waarschijnlijk ook
hoeren. Bij het weggaan wilde een dronken
bezoeker nog wel eens een treetje missen en
te pletter storten. Daar kwam de term
'ladderzat' vandaan, werd er dan
triomfantelijk aan toegevoegd. Ik heb het
verhaal zeker zeven keer gehoord, dus het zal
wel waar zijn. 'Si non e vero, e ben
trovato,' zeggen ze in Italië: als het
niet waar is, dan is het goed
verzonnen.
'Moet je niet naar beneden, voor ze zich
zorgen gaan
maken?'
Sole glimlachte en haalde diep adem. 'Nog
even. Ik zou hier wel voorgoed kunnen blijven
staan.'
Ik ook. Ze hadden een huis in Amsterdam
gekocht, ik zou haar nooit meer zomaar
tegenkomen. Haar borsten drukten warm door
haar jurk tegen mijn rug. Ik maakte me los
uit haar greep en gaf haar een kauwgommetje.
'En dan, mevrouw Baart de la Faille? Je leven
als gargouille slijten, terwijl de elementen
langzaam je gezicht wegslijten tot een
karikatuur?'
'Ghar...
ghoeje?'
'Waterspuwer.'
'O. Nou en? Dat doet het dagelijks leven ook.
En sneller.'
Ik wandelde naar de Dompleinkant van de
Domtoren en mompelde dat ik tegen een
monument ging pissen. Ik hoefde niet echt. Ik
moest even nadenken. Maar Sole kwam me
achterna.
'Aah, mag ik hem nog een keer
zien?'
Het was haar dag, dus ik draaide me om.
'O! Een
Domtorentje!'
'Zoiets ja. Een Erectio Christo.' Ik ritste
mijn gulp voorzichtig dicht. Ik kende mijn
klassieken.
'Een
wát?'
'Potjeslatijn misschien, ik weet de exacte
term niet meer. Jezus aan het kruis wordt
meestal met een erectie afgebeeld. Om te
laten zien dat hij mens was geworden. En om
zijn herrijzenis alvast aan te kondigen.
Overigens schijnen mannen die worden
geëxecuteerd altijd een erectie te
krijgen, van de
adrenalinestoot.'
Sole keek me met onschuldige ogen aan. 'Ben
je herrezen of beng voor het
executiepeloton?' En meteen daarna: 'Je moet
niet spotten.'
'Dat doe ik ook niet. Ik ben ook maar
katholiek opgevoed. Het is een en al
vruchtbaarheidscultus bij ons, van kerstbomen
tot paaseieren tot en met kerken. Heb jij de
Notre Dame in Parijs of de Dom van Keulen wel
eens goed bekeken. Dat moet jou als zwangere
vrouw toch aanspreken. Ga er recht voor staan
en wat zie je dan? De twee torens naast het
portaal zijn de opgetrokken benen... de deur
die uit twee delen bestaat, als... een vagina
(ik wist dat Sole een hekel had aan
drieletterwoorden) met de deuren aan
weerszijde als schaamlippen... en daarboven
het roosvenster als clitoris. Over moederkerk
gesproken, zo'n kerk dat is een barende vrouw
die na elke mis verlichte gelovigen op de
wereld zet. En omgekeerd, ter kerke gaan, dat
is 'ingaan' in de ware zin des woords,
terugkeren tot de moederschoot, de poort naar
de hemel. O zie de devote koppen van hen die
ter kerke gaan. De verzaliging als ze de
grote ruimte binnen gaan. Die middeleeuwers
wisten wel wat ze deden. En wat er zich dan
binnen in zo'n kerk afspeelt, met
vleesgeworden brood en wijn die in bloed
verandert...'
|
|
Nu
in de winkel voor 15 euro.
|
|
Presentatie
'Als ik die Dom niet had' op 4 juli in het
Academiegebouw, Utrecht, 14.00-17.00
uur.
Ik
ben weer terug
(Alweer
een paar dagen, maar er was een probleem met de
ftp-server)
24 mei 2004
Ik
ben op vakantie tot 15 juni
Zes
stellen. Negen kinderen jonger dan drieënhalf.
Twee weken. Vijf kilometer van het dichtstbijzijnde
dorp.
'I
smell a novel.'
'I
smell a motive for murder.'
(Dialoog
uit Law & Order)
21mei 2004
Wegens
drukte weinig tijd
25
mei ga ik drie weken op vakantie naar Frickenhausen en
Toscane.
Drukdruk, met Lowlands, opdrachten voor Rails, een
subsidieaanvraag voor een nieuw boek, de auto
repareren (zelf een cd-speler ingezet, het
raammechanisme en de centrale deurvergrendeling van
mijn Volvo 340 gerepareerd (maar ik heb een handig
knutselboek daarvoor)) en de koffers pakken. En wat
nieuw is: vroeger nam ik verzamelbandjes op. Nu
verzamel-cd's. Nog steeds ouderwets natuurlijk want ik
hoor eigenlijk een iPod te hebben. Afijn. Onregelmatig
t/m 25 mei en daarna stilte tot en met 15 juni.
20 mei 2004
Lubbers
en de lose handjes
|
|
Lubbers
zou een mevrouw op haar kont hebben geslagen
en is daarvoor aangeklaagd voor seksuele
intimidatie. Als het waar is, dan heeft
Lubbers een slechte smaak getoond, maar om
dat 'seksuele intimidatie' te noemen?. Was
haar baan in gevaar als ze het zich niet liet
welgevallen. Als ik met Ria Lubbers getrouwd
was zou ik de hele godganselijke dag op
vrouwenbillen trommelen, wat zeg ik, ik zou
er in bijten. Maar ik ben met mevrouw Nouws
getrouwd (zie hiernaast), dus ik hou mijn
handen thuis.
Uit
een onderzoek bleek dat een op de drie
vrouwen slachtoffer is van 'seksuele
intimidatie'. Schokkende cijfers, maar
nafluiten, naroepen en knipogen viel daar ook
onder. Zo weet ik er ook nog een
paar.
Deze
mevrouw had Lubbers niet moeten aanklagen, ze
had terug moeten slaan. Onmiddellijk, niet
vier maanden later. Als het waar
is.
|
18 mei 2004
Ik
kan geen schattige baby's meer zien
Van
Anne Geddes word ik erg agressief. Gelukkig ben ik
niet de enige. Ik
ga ook iets insturen denk ik.
17 mei 2004
Wastelandparty
in Irak
De
New York Post
bericht
dat Lynndie England toch niet zo onschuldig was als ze
deed voorkomen. Ze blijkt gefilmd te zijn tijdens het
neuken van mede-soldaten tegenover Iraakse gevangenen
in de Abu Ghraib-gevangenis. Verbazen doet het me niet
en ik moest onmiddellijk aan 'Salò o le 120
giornate di Sodoma' denken.
Ik
heb hem een paar jaar geleden voor het eerste gezien.
Nog
steeds een film die afschuw
opwekt,
al moet ik zeggen dat ik hem met drogen ogen heb
bekeken. Misschien ben ik al te afgestompt. Passolini
wilde laten zien waartoe mensen in staat zijn. Tsja,
dat wisten we al, er zijn diverse experimenten gedaan
waaruit bleek dat normale, keurige, mensen in staat
zijn iemand dodelijke stroomstoten te geven als een
superiuer daartoe opdracht geeft.
Het
zijn natuurlijk geen lieverdjes, die daar in de Abu
Ghraib vast zaten en wat ze hebben moeten doorstaan is
een lachertje vergeleken met de martelpraktijken van
Saddam, die schijnbaar ook zelf graag de nijptang
mocht hanteren.
Op
een of andere manier schijnen Irakezen liever met een
bot zakmes onthoofd te worden dan dat ze moeten kijken
naar Lynndie
England
die een Amerikaanse huurling afzuigt. Nou moet ik
zeggen, als ik moest kiezen tussen dat botte zekmes en
Lynndie England...
...maar
daar gaat het niet om. Pasolini's film is dus
blijkbaar overgedaan. En deze keer beter,
als
een Big
Brothervariant.
Mensen zijn tot alles in staat. Als dit lang genoeg
doorgegaan was dan had Lynndie England zich laten
beffen terwijl ondertussen de Irakees met
een bot mes onthoofd
werd,
dat kun je uittellen. Dat ze 'trailer park trash' is
doet er niet zo toe.
Zou
mijn buurman mij kunnen martelen, als hier een
burgeroorlog uitbrak? Ik denk het wel. Ik zou
misschien precies hetzelfde doen.
14 mei 2004
Snot
op blaadjes van rozemarijn (een
Google-whack?)
|
|
Het
is altijd grappig om te zien wat mensen op je
pagina brengt. Zo is het aantal bezoekers uit
België met een borstenobsessie erg
groot. Het woord 'hangmemmen' komt
angstaanjagend veel voor. Terwijl ik helemaal
niet van de hangmemmen ben, maar van de
pronte tietjes, liefst kleiner dan cupmaat B.
Los van die obsessie van mijn bezoekers is de
manier waarop die zoektermen worden ingetikt
fascinerend. Ooit kwam iemand op mijn pagina
met de volzin: 'Vrouw met dikke borsten loopt
topless door de kamer.'
|
Wat is
dat dan? Iemand die zich een zin uit een boek van
Brusselmans weet te herinneren, maar vertwijfeld voor
de boekenkast staat en dan maar Google inschakelt? Of
is het iemand die daar op geilt? De term 'dikke
borsten' klinkt zo kinderlijk. En dan ook nog die
toevoeging dat ze 'topless' loopt. Bij topless denk ik
aan het strand. Binnen ben je niet topless, maar
naakt. Maar deze vrouw is niet naakt, ze heeft een
ontbloot bovenlijf. Als kind fantaseerde ik ook wel
eens dat ik een kamer vol vrouwen met blote borsten
was opgesloten. Dat was mijn hele fantasie. Ik wist
ook niet wat ik er mee aan moest. Deze Belg ook niet,
een ongevaarlijke gek die van dikke borsten
droomt.
Laatst
zag ik weer een vreemde zoekopdracht: 'Snot op
blaadjes van rozemarijn'. Een dichtregel? Weer een
seksuele perversie? Een naam voor een gerecht in een
hip restaurant? Ik heb het resultaat aangeklikt,
maar er wordt nergens over het onderwerp geschreven.
Jammer. Als ik een dichter was wist ik het wel. Of
misschien reserveer ik deze zin als titel voor een
boek. Over auto's.
13 mei 2004
www.absinterklaas.com
Ik
zou het bijna vergeten, maar er bestaat ook nog iets
als de Absinterklaasavond, eind november, begin
december 2004. Hou de site in de gaten om te ontdekken
wanneer de volgende gehouden wordt. Er worden maar 40
kaarten verkocht, dus je mag in je handjes klappen als
je binnenkomt.
11 mei 2004
Online
Antiquariaat al weer bijna uitverkocht
Dit
is leuk! Maar hoe kom ik nu weer aan nieuwe boeken?
Iets in de aanbieding?
11 mei 2004
Online
Van Gogh Antiquariaat is geopend
|
|
De
immer over sport neuzelende hfdrdctr van
Metro Jan
Dijkgraaf
verbood me op een gegeven moment over Van
Gogh te schrijven. Op mijn eigen site kan ik
doen wat ik wil en nu ben ik zelfs een Van
Gogh Antiquariaat begonnen. Het is nog niet
helemaal af, maar de pagina staat alvast
online. Mijn verzameling begint te groot te
worden en ik moet opruiming houden. Voor
nieuwe titels hou ik me altijd
aanbevolen.
De
prijzen zijn laag. Na een half jaar
rondhangen op Marktplaats weet ik wat een
bopek ongeveer waard is: ongveer een kwart
van wat de aanbieders er meestal voor
vragen...
Vandaag
een gesprek met mij uitgever over een nieuw
van Goghboek, trouwens.
|
9 mei 2004
31ste
Dies Biton
Ik
mocht een feestrede houden bij de opening van de 31ste
Diesweek van Biton
en aangezien ik me overal voor laat inhuren, mist er
betaald wordt gíng ik een feestrede houden voor
Biton. Biton is een studentenvereniging die altijd
mijn sympathie heeft mogen hebben. Als ik een geweer
op mijn hoofd had gehad en moest zeggen van welke
vereniging ik lid zou worden, dan was het Biton
geweest. Het is een kleine vereniging, met een links
imago. Ik was dan ook erg verbaasd om de plechtigheden
te zien waarmee het bestuur de week opende. Alsof ik
bij een corporale vereniging terecht was gekomen. Of
het door de ongerijmdheid van de situatie kwam, of
door een juiste observatie weet ik niet, maar het zag
eruit alsof er verenigingetje werd gespeeld.
Ik
heb overigens mijn afstudeerfeest op Biton gegeven.
Voor mij gedenkwaardig omdat ik iedereen die wegging
een kadootje heb gegeven. Een boekje met een verhaal,
dat later herschreven in Playbof belandde, mijn eerste
succes.
Ik
heb ooit een vriendinnetje gehad dat lid was van
Biton. Ze was toen in 1986 met haar 17 jaar de jongste
universiteitsstudente van Utrecht en misschien wel van
Nederland. Ik viel op haar omdat ze geen gaatjes in
haar oren had en zij viel op mij omdat ik haar tot op
mijn schouders had. Op ons eerste afspraakje had ik
mijn haar afgeknipt en zij gaatjes laten schieten. Een
slecht voorteken. Ze vertelde dat ze een keer een
pornofeest op Biton had georganiseerd en daarom had ik
nog een beetje hoop op een ontdeugend thema voor de
31ste Dies. Maar van een workshop vogelhuisjes bouwen
kon ik niets vunzigs maken.
De
Bitonezen zagen er trouwens hetzelfde uit als, pakweg,
15 jaar geleden. Zelfs het bestuur in pak hield me
niet voor de gek. Daarvoor zaten de krullen te wild,
boven de dassen met Oger-knoop en deden de oogjes te
guitig achter het strenge brilletje en onder de
krulletjes in het knotje teveel aan een pornofeest
denken. Ze roken zelfs nog hetzelfde, de Bitonezen,
een onmiskenbare geur van natte hond, waarschijnlijk
het gevolg van op gympen lopen.
Hiermee
heb ik nu bij zowat elke studentenvereniging van
Utrecht opgetreden, behalve bij SSR-NU, de
gristelijken.
31
jaar
Ik
ben opgegroeid in een tijd dat foto's nog iets
bijzonders waren. Een heel levensjaar is in het album
dat mijn ouders voor mij bijhielden in vier tot acht
foto's samengevat. De selectie is tamelijk
willekeurig. Soms zit er een foto van mijn verjaardag
bij, soms niet. Gelukkig is er wel een foto van mijn
rampzalige vijfde verjaardag.
Hij
is gemaakt vlak voordat de zwarte gebeurtenis zich
voltrok. Je ziet mij aan de houten keukentafel,
omringd door de buurtkinderen. Op de tafel voor mij de
taart, waarschijnlijk een vlaaibodem met daarop een
Jonker Fris fruitvulling uit een blik, en de schalen
met het lekkers uit die dagen, toen je alleen maar
zoute- en paprikachips had en chipito's en cornuco's,
die met hun pindasmaak altijd klef achterin je keel
bleven hangen. Tussen de zoutjes een paar flessen
hardrode Exota-limonade. Na het eten van de taart
gingen we naar buiten om spelletjes te doen. Twee
buurmeisjes, zusjes ven elkaar, wisten zich ongezien
te drukken en bleven binnen, of gingen terug het huis,
terwijl mijn moeder haar best deed een spannend spel
te leiden. Welk spel dat was, ben ik vergeten wegens
de zwarte schaduw die over die dag is komen te hangen.
Toen we namelijk weer naar binnen gingen vonden we de
twee zusjes in de keuken. Ze hadden alles opgegeten en
opgedronken. Het feest was daarmee
afgelopen.
Op
mijn zeventiende kocht ik een camera en vanaf dat
moment heb ik van elke verjaardag een pagina of vier
aan foto's. Als ik net een nieuwe vriendin had meer.
Bladerend door de herinneringen komen er heel wat meer
onvergetelijke verjaardagen naar boven. Mijn
negentiende bijvoorbeeld die ik nog gewoon bij mijn
ouders in Brabant vierde. Ter herinnering maakten we
's nachts buiten een groepsfoto die zo hilarisch was
dat we de heel buurt wekten. Mijn overbuurjongen
leverde dat een week huisarrest op. Op zijn verweer
dat hij de tent niet op zijn kop had gezet maar 'Jack
Nouws' reageerden zijn ouders met 'Die'en dooie?'
Waarmee meteen duidelijk werd dat het beeld dat van
mij in het dorp bestond anders was dan het beeld dat
ik van mezelf had.
Ook
onvergetelijk was mijn 22ste verjaardag toen het 's
nachts om vier uur nog achttien graden was en we met
zijn allen op de galerij voor Van Lieflandlaanlaan 92
stonden. En dat op 21 oktober.
Mijn
25ste verjaardag vierde ik pas in december. Met vier
man gaven we een cocktailparty/eeuwfeest in de Para in
Breda, toen nog een bolwerk van linkse punks die met
argwaan naar ons keurige heertjes keken. Och, als ik
de foto's van toen bekke, wat voelden we ons toch
wereldwijd en wat hadden we toch een onschuldige
koppies.De andere dag bleken de wereldverbeterende
punks een groot deel van onze drank gestolen te
hebben.
Mijn
26ste verjaardag was ook onvergetelijk, maar dat was
voornamelijk omdat ik die alleen in Lissabon vierde,
halverwege een Interrailreis. Ik at voor de eerste
keer Carne de Porco a Alentejano en ik ging naar een
slechte Amerikaanse actiefilm.
Ook
mijn 29ste verjaardag vierde ik alleen, deze keer in
de bus van Boedapest naar Utrecht, na afloop van een
verblijf van vier weken in het communistische
Hongarije. Maar net als de vorige keer dat ik alleen
in het buitenland was op mijn verjaardag, kwam er wel
een feest.
Om
die reden is mijn 31ste verjaardag ook gedenkwaardig,
omdat het de laatste verjaardag uit een ononderbroken
reeks is. Het was altijd feest op mijn verjaardag,
dertig keer op een rij. Vanaf toen kwam er de klad in.
Mijn eenendertigste verjaardag was de laatste uit de
reeks. Een maand voor ik 32 werd, kregen we te horen
dat mijn moeder dood ging. Ik was niet meer in de
feeststemming. Ze stierf uiteindelijk twee maanden
daarna met kerstmis en toen hoefde het helemaal niet
meer.
Er
zijn daarna nog een aantal gedenkwaardige verjaardagen
geweest, zo vierde ik mijn 33ste in de armen van een
hedendaagse Maria Magdalena, mijn 34ste rillend van de
kou in Gent op een dun matrasje onder een dun
dekentje, mijn 35ste als oud-en-nieuwfeest,
mijn 39ste in een kapotte auto langs een Oostenrijkse
snelweg (gelukkig wel met slingers aan de spiegel) en
mijn 40ste met een twee dagen oude zoon op mijn arm,
maar ik heb het ook vaak overgeslagen. Terwijl er ooit
één zekerheid was in mijn vriendenkring:
"wat er ook gebeurd, we zien elkaar volgend jaar op de
verjaardag van Jack."
Ik
weet niet waarom ik daarna zo vaak mijn verjaardag
oversloeg. Misschien was de lol er vanaf omdat de
perfecte reeks opeens onderbroken werd. Als je eenmaal
begonnen bent met in bed vallen zonder je tanden te
poetsen, of te gaan slapen zonder de afwas te doen is
het hek ook van de dam.
Ik
moet zeggen, ik mis het niet echt meer, mijn
verjaardag vieren. Een feest geven betekent ook
kadootjes krijgen en op een of andere manier gaat dat
altijd mis bij mij. Dat er geen planten in mijn
huiskamer staan is niet het gevolg van een chronisch
gebrek aan tijd om naar de Intratuin te gaan, maar aan
een gebrek aan groene vingers en oplettendheid.
Kortom, mij een plant geven is een daad van wreedheid
tegen de plantenwereld. Of als ik iets krijg dat je
aan de muur moet hangen. Er hangt bijna niets bij mij
aan de muur omdat ik hoge eisen stel aan iets waar ik
de rest van mijn leven elke dag naar moet
kijken.
Met
bloemen maak je me ook niet blij omdat ik het zo'n
treurig gezicht vind, zo'n bosje afstervende
geslachtsdelen. Op drankgebied wordt er ook meestal
mis geschoten. Op de een of andere manier weten mijn
gasten altijd een fles Merlot voor me uit te zoeken,
of anders een fles sterkedrank. Van beide ben ik geen
liefhebber. Of een boek, terwijl ik als
schrijver/journalist/columnist nagenoeg elk boek dat
in Nederland verschijnt gratis kan
aanvragen.
Dan
heb je natuurlijk het categorie mensen dat het als een
heilige taak op zich genomen heeft eens iets geheel
nieuws voor me uit te zoeken. En dat ook hardop erbij
zegt. 'Ja, jij hebt altijd zwarte kleren aan, we
dachten eens wat kleur in je garderobe te brengen.'
Allemachtig. Alsof ik geen volwassen vent ben die
weloverwogen keuzes gemaakt heeft in zijn manier van
kleden en huis inrichten. Aan iemands smaak twijfelen
is ook aan zijn persoonlijkheid twijfelen. Je moet je
ernstig afvragen of zo iemand wel een vriend van je
is.
Buiten
dit kado-ongemak is er nog iets anders aan de hand. Op
een gegeven moment ontdek je dat steeds meer vrienden
jouw verjaardag niet als een deel van hun sociale
netwerk zien, maar als een manier om gratis in te
drinken voor het echte stappen begint. Of even erg:
als plek om te chillen na het uitgaan, met gratis
drank. Het soort mensen dat als je niet oplet al je
nacho's, bolognesechips, olijven en chorizo opeet
terwijl je aan het koekhappen of zaklopen
bent.
Of
erger: mensen nemen de moeite niet meer te komen en
verexcuseren zich pas maanden later, als ze je bij de
spurmarkt voor de kassa tegenkomen. Misschien is het
ook puur biologisch dat ik na mijn eenendertigste
slordiger met verjaardagen ben geworden. Je dertigste
verjaardag is nog wel een mijlpaal. Vanaf 31 is elke
verjaardag een paaltje dichter bij de veertig en of je
dat nou per se moet vieren weet ik ook
niet.
Ik
wens Biton een prettige verjaardag. Let op de zoutjes
en vraag bij elk kadootje of de gever het bonnetje
bewaard heeft. En zorg in ieder geval voor veel
foto's. Het is misschien de laatste met een
vanzelfsprekende feestelijkheid,
Feestrede
ter gelegenheid van de opening van de 31ste Diesweek
van Biton, Utrecht. Cunera, Nieuwegracht, Utrecht, 7
mei 2004
8 mei 2004
Mijn
auto is verkocht
Hoera,
aan twee clubleden van de Volvo
300-serie Club.
Op Marktplaats.nl bood een onverlaat 75 euro, maar ik
kon hem voor de vraagprijs verkopen. Nog steeds onder
de aanschafprijs, maar vooruit, een klassieker zal het
toch nooit worden.
7 mei 2004
Mijn
auto moet weg
Ik
ben geen handelaar. Als iemand iets te koop aanbiedt
betaal ik meestal de vraagprijs. Als ik iets in de
aanbieding heb accepteer ik meestal wat de koper
biedt. Het ziet er niet fleurig uit voor mijn auto,
dus.
Met
deze witte Volvo 340 sedan automaat met GLT-kenmerken
zoals velours interieur, LM-velgen met zgan brede
banden, dashboard met alle meters, elektrische ramen,
CV in portieren voor, gordels achter, speakers in
deur, nieuwe vloermatten, nieuwe mat kofferbak, droge
ruilmotor met laag olie- en benzineverbruik,
gereviseerde startmotor, nieuwe antenne, zonder
deuken, voorbalk perfect, stille variomatic, goed op
en afschakelend ben ik september vorig jaar naar
Portugal gereden. Hele stukken reed ik 1 op 13, vooral
toen de spinnenwebben na Bordeaux uit de motor
waren.
Op
deze foto staat de auto aan de Spaans-Portugese grens.
Elke auto heeft zijn eigen geur en iedere keer als ik
nu instap denk ik 'Portugal!' Ik denk aan Lissabon,
aan de 300 kilo coke die aanspoelde op het strand van
Sines, aan de cd van Coldplay die ik standaard op had
staan en aan de monsterrit terug, toen ik in 22 uur
ben teruggereden. Met pauze natuurlijk.
Het
is misschien wel de beste auto die ik gehad heb, maar
mijn andere 340 heeft een achterklep en een zonnedak.
En daar krijg ik veel meer korting op bij de
verzekering.
Dus,
als je een betrouwbare vakantieauto zoekt,
doe
een bod
6 mei 2004
Een
MacFreak is een X-Type
Zoals
de statistieken juist hadden voorspeld bezaten de
aanwezige MacFreaks een rijk sociaal leven. Sterker
nog, ze hadden het meegebracht. De kant-en-klaar
ingeblikte loops van GarageBand waarmee Jobs en een
mij onbekende gitarist een Adult Rock-liedje in elkaar
draaiden, werden voortdurend overstemd door kwaakjes
en klikjes als er berichtjes via iChat of Messenger
binnenkwam. Er werd druk gechat tijdens de keynote.
Was dit chatten met personen die aan de andere kant
van de wereld zaten, of met personen die aan de andere
kant van de schaal met nacho's zaten? Ik wilde het
niet weten. Er werd in ieder geval niet gekletst. Wat
heel praktisch is. Chatten kun je zwijgend doen
ondertussen borrelnootjes vermalend. Kletsen is
gevaarlijk. Voor je het weet vliegt er een stukje uit
je mond, in het toetsenbord van je PowerBook, om over
pinda-adem maar te zwijgen.
5 mei 2004
Gilmore
girls
Ik
heb een hekel aan Gilmore girls. Ik heb mijn
best gedaan het een leuke, warme serie over
familiewaarden te vinden. Het lukt niet. Gilmore
girls wordt om half negen uitgezonden, als het
journaal net verwerkt is en de kinderen in bed liggen.
Het ideale tijdstip om tegen elkaar aan te kruipen op
de bank, met een mok koffie in de hand en de
koekjestrommel naast je. Tot het eerste reclameblok
hou ik het vol. Dat heb ik wel over voor mijn
geliefde. Zij vindt het namelijk wel een goede serie.
Maar tijdens de reclameboodschappen wurm ik me onder
haar uit en ga iets doen. Op zolder.
Niet
dat ik een cynische klootzak ben die moet braken van
normen en waarden, family values en sentiment. Ik ben
helemaal voor normen en waarden, zelfs als het
Amerikaanse zijn. Ik kan Everwood ook heel goed
hebben en ik heb nooit problemen gehad met
Sisters en Party of Five. Maar als ik
naar Gilmore girls kijk is het net alsof er een
irritante fluittoon in mijn oren zingt, of dat mijn
sleutelbos in mijn liezen steekt, of dat mijn kont
gaat zweten van mijn portemonnee. Ik móet
opstaan en een stukje lopen. Geen flauw idee
waarom.
Laatst
zat ik op een zondag aan de eettafel een gebotste
brandweerauto in elkaar te lijmen. De tv stond aan. Ik
zag niets van het programma, maar hoorde wel de
dialogen. Het waren voornamelijk vrouwen die, in het
Engels, erg snel praatten. Het waren geen zinnen, maar
one-liners, gevatte opmerkingen, die als mitrailleurs
zonder adempauze afgevuurd werden. Nog nooit zoiets
irritants gehoord.
Het
was Gilmore girls.
Het
is bekend dat een slechte opmaak (te weinig wit, te
kleine letter, slordige spatiëring) het beste
boek onleebaar kan maken. Zo kan een gebrek aan
stilte, aan adempauzes, een tv-serie dus kapotmaken.
Tenzij ik gewoon een hekel heb aan assertieve vrouwen.
Dat verklaart waarom ik van Girlmore girls
mannelijke dingen ga doen. Dingen repareren. En op
zolder zitten.
(verschenen
in AD-Magazine van 5 maart 2004)
4 mei 2004
Terug
naar de regio
Op
het moment dat een streektaal bijna uitgestorven is,
beginnen de rubrieken met dialectidioom in de
plaatselijke kranten te verschijnen. Hef de grenzen
binnen Europa op en de folklore herleeft. Nederlanders
gaan kaassoorten als beschermd merk deponeren,
Duitsers vechten tegen maïsbier en Basken leggen
weer bommen.
Er
is een kritisch moment voor schaalvergroting. Het is
niet helemaal duidelijk waar dat ligt, maar de
Volkskrant en de VPRO hebben het blijkbaar bereikt. De
Volkskrant heeft als experiment op zaterdag een
Utrecht-bijlage. Ik weet niet of we daar zo blij mee
moeten zijn. Nieuws over zakkenrollers, straatrovers
en aanranders dat Volkskrantlezers in de rest van het
land wordt onthouden is nu opeens wel geschikt voor
ons Utrechters. is dat uit het neerbuigendheid of uit
verkeerd inzicht in wat regionaal nieuws nu eigenlijk
is?
Ook
3voor12.nl/utrecht
van
de VPRO is een teken van regionalisering. Voortaan kan
ik ook besprekingen van concerten buiten de
grachtengordel lezen, overwegingen van
sociologiestudenten bij de sluiting van cd-verhuur
Verlaine en verslagen van Utrechtse bandjes die
optreden op Koninginnedag.
Heel
wat tijdschriften en kranten zijn tenondergegaan omdat
ze vergaten dat voorbij de Utrechtse Brug
intellectuelen en kunstminnaars wonen die voor vol
aangezien kunnen worden. Het lijkt erop dat er iets is
veranderd. In ieder geval bij de VPRO.
Lanceerparty
3voor12.nl/utrecht, De helling Utrecht, 4
maart
2 mei
2004
Het
bos van de nonnen
Laatst
lag ik met flinke koorts in bed. Tijdens mijn ziekte
heb ik elke kamer van het huis in de Heerdgang
teruggezien, elk paadje, elke plant in de tuin, de
directe omgeving, de velden, de buren, het kerkhof, de
kerk, onze bogerd op Stuivezand, tot het eksternest in
een hoge beuk achter het Sint Annaklooster aan
toe.
Als
je in Zundert aan de oneven kant van de Heerdgang
woonde had je geluk. De achtertuinen daarvan grensden
aan de tuin van het Sint Annaklooster. Tuin is een
understatement. Het voelde voor ons alsof we aan het
bos woonden, en zo noemden we het ook altijd; 'Het bos
van de nonnen'. Een bos midden in Zundert, waar mijn,
ooit ontsnapte en nu verwilderde, tortelduiven
zachtjes koerden. Waar luid schetterende eksters hun
slordige nest bouwden, waar af en toe het gehamer van
een specht klonk en waar soms de rode streep van een
eekhoorntje door de bomen schoot.
De
kloostertuin als 'locus amoenus', een begrip uit de
Middeleeuwse literatuur om 'een lieflijke plek waar
men de zwaarte van het bestaan kan vergeten' mee te
omschrijven. Vaak ontlenen kloostertuinen hun
lieflijkheid aan de afsluiting van de buitenwereld.
Aan de Heerdgangzijde was die afsluiting zo lek als
een mandje, waardoor onze achtertuinen er bijna
naadloos in overliepen.
Voor
onze kat was de tuin een lopend buffet van sappige
konijntjes en knapperige mereltjes en wij klommen er
in bomen, raapten er bedwelmd door de volle bosgrond
uit die uit de balderen opsteeg kastanjes en
beukennootjes, tot we gillend van de schrik, al waren
we niet echt bang, werden weggejaagd door de
nonnen.
Van
alle dorpsgeluiden van Zundert &endash; ambulances op
weg naar een ongeval, optrekkende vrachtwagens, de
repeterende drumband in het parochiehuis,
zondagavondtieneravond in Romantica, Ria Valk op
corsomaandag in de feesttent op het Oranjeplein, de
klokken van de St. Trudokerk, de zoemer van het
speelkwartier van de St. Aloysiusschool &endash; mis
ik dat van ruisende bomen in de kloostertuin nog het
meest.
De
angst dat 'Het bos van de nonnen' ooit gerooid zou
worden en volgebouwd was in mijn jeugd al aanwezig,
vooral toen in de jaren zeventig steeds meer nonnen
uittraden en er tegelijk steeds minder nonnen bij
kwamen. Mijn vader had het er toen over om samen met
de buren het bos te kopen om dit tegen te houden. Dat
vond ik nogal eigenaardig omdat hij als echte
Zundertenaar over het algemeen voor het asfalteren van
eeuwenoude bospaadjes was, voor het slopen van
achttiende-eeuwse panden en tegen eigenlijk alles wat
de milieumannen wilden. Maar als het in je achtertuin
gebeurt gelden er blijkbar andere regels. Eigenlijk
was hij een van de eerste 'Nimby's (Not In My Back
Yard, niet in mijn achtertuin). Al moet ik eraan
toevoegen dat hem niet het verlies van monumentale
bomen aan het hart ging, maar dat hij bang was voor
waardevermindering van zijn huis.
Nu
het Sint Annaklooster leeg staat zie je eigenlijk pas
hoe oneerlijk het bezit verdeeld was in de afgelopen
honderdvijfig jaar. Terwijl keuterboertjes op de
zandgronden van Zundert ploeterden en dominee Van Gogh
zijn uiterste best deed de armoe onder boeren te
verminderen, bezaten de kloosterorden midden in het
dorp enorme stenen complexen, luxueuze (want er werd
niets op verbouwd) tuinen en
godweetwatnogmeer.
Je
kunt je voorstellen dat de eerste reactie is om dat
als broodnodige bouwgrond te gaan gebruiken. Mijn
mening is dat je de erfenis juist moet koesteren. Mijn
vader was bang voor de waardevermindering van zijn
huis en hoewel dat neerbuigend klinkt, was het een
legitieme reden. En ook een overweging voor Zundert.
Soms kan het in stand houden van een oude situatie de
waarde van wat je hebt verhogen.
Het
Sint Annaklooster en de kloostertuin waren vroeger
niet vrij toegankelijk en daarmee eigenlijk waardeloos
voor Zundert (behalve natuurlijk voor de bewoners van
de oneven kant van de Heerdgang). Nu het klooster
eigendom van de gemeente Zundert is en daarmee
eigenlijk van iedere Zundertenaar heeft het zijn
waarde terug. Niet als bouwgrond, niet als schim van
zichzelf, twintig meter naar achter een herbouwde
gevel, maar als zichzelf, een gebouw dat
multifunctioneel gebruikt kan worden, met de grootste
luxe dat een dorp zich kan wensen: een kloostertuin
die door het hele dorp als park gebruikt kan worden.
Bij wijze van spreken.
Juist
vanwege de decadente luxe van zoveel groen,
onaantastbaar groen, midden in het dorp kan er gebouwd
worden in Zundert. Het klinkt misschien misplaatst om
te verwijzen naar het Central Park in Manhattan, New
York, maar het is ook dit Central Park dat New York
nog leefbaar maakt. Groen doet leven, dat moet in een
dorp van boomkwekers toch aanspreken.
In
het najaar van 2002 heb ik een reis door Europa
gemaakt, Vincent van Gogh achterna. Twee dagen heb ik
doorgebracht in Auvers-sur-Oise, waarvan een in
gezelschap van Dominique Janssens, de uitbater van de
Auberge Ravoux. Hij vertelde mij dat Auvers het geluk
had geen directe treinverbinding met Parijs te hebben.
Het dorp was daardoor niet in een forensenstad
verandert zoals veel dorpen en stadjes rondom Parijs
is overkomen, maar had juist veel van zijn karakter
bewaard. Zundert is allesbehalve afgelegen gelegen en
juist daardoor is het zo belangrijk vast te houden aan
die paar dingen die ons nog resten, voor we alleen nog
weemoedig naar naar het Annaklooster kunnen kiken in
Zundert in Oude Ansichten deel 17.
gesproken
column, 27 april 2004, Cultureel centrum Vincent van
Gogh
