Ik ga
eindelijk verhuizen
Het
is al een paar dagen raak: ik kan mijn e-mails niet
meer lezen. Het probleem was vrijdag al bekend bij
Ladot/Active ISP en er werd aan gewerkt. Maar nog
steeds kan ik mijn mails niet lezen. Ik heb mijn
domein-registratie verhuisd naar Godaddy.com (8 dollar
per jaar, is 6,40 per jaar) en de site gaat naar
Clearhosting.nl, waar ik voor dertig euro minder dri
keer zoveel krijg als bij Ladot. De verhuizing gaat
per 11 maart in. Daarna zet ik deze site over naar een
blogprogramma, waardoor ik altijd en overal de pagina
kan bijwerken. Hou dus rekening met een paar weken van
onregelmatige bewerkingen en een onbereikbare site.
Maar dat waren jullie dankzij Ladot toch al
gewend.
28 februari 2004
Kom,
we gaan mama van sneeuw maken
27 februari 2004
Zo
ik ben weer terug
Een
kleine impressie hier.
25 februari 2004
Nee,
je krijgt geen kanker van deodorant
http://users.pandora.be/lobika/hoax/Borstkanker_door_anti-transpirant.html
Wat
te doen als je een e-mail krijgt van iemand waarin
staat dat je deze aan al je bekenden moet doorsturen,
wegens het grote maatschappelijke belang, of het grote
onrecht. Je doet een zoekopdracht naar een naam of een
zin uit de e-mail. Tien tegen een dat het een 'hoax'
blijkt, een onzinbericht.
Het
is verbazend te zien wat tamelijk intelligente mensen
meteen doorsturen als het gegoten is in een officieel
uitziend bericht, met wat namen van doktoren,
advocaten of instituten erbij. Hoe dom kun je
zijn.
Heel
dom. Het ergste is dat zo'n mail dan meteen het gehele
adreslijst van de afzender bevat (alsof je bij een
brief standaard een fotokopie van je sdresboek
meestuurt), waardoor allerlei onbekenden meteen jouw
e-mailadres ook hebben.
Nee,
het allergste is dat je deze mails van goede bekenden
krijgt, zodat je ze helaas de huid niet kunt
volschelden.
20 februari 2004
Ik
ben er even tussenuit
Carnaval
vieren. Als ik dan thuiskom 's avonds ga ik echt niet
zitten uploaden. Hier vind je een
paar foto's van vorig
jaar.
Dit jaar ben ik plastich chirurg. Voor al uw
borstverkleiningen, penisverkortingen, bilvergrotingen
en lipo-injecties. OOk voor zuremelk-inspuitingen en
biotexbehandelingen.
19 februari 2004
Nieuw
archief geopend
Alle
stukken van van januari 2004 staan in het
nieuwe archief.
19 februari 2004
Hinkstapsprongend
over het web
December
1991 maakte ik een rondreis door Europa. Interrail
voor boven de 25 bestond nog niet, dus ik was voor de
drie bestemmingen overgeleverd aan de Internationale
Liftcentrale, de Italiaanse spoorwegen, de bussen van
Eurolines en de Spaanse
liftcentrale.
Al
hinkstapsprongend reisde ik in drie weken van
Triëst (Italië), naar Lausanne
(Zwitserland), naar Barcelona (Spanje) en weer terug
naar Utrecht (Nederland). Ik liftte mee met een
natuurgenezer die beweerde dat een gebroken been
tussen je oren zat. Ik zag in Lausanne via internet
een e-mail binnenkomen over verzwegen massamoorden in
Oost-Timor. Ik hoorde achter de bergen van Triëst
in Slovenië een verdwaalde granaat ploffen. Ik
ben op een Spaans regisseursfeestje terechtgekomen
waar ik danste met een fotomodel dat Angels
heette.
Van
alle avonturen die ik meemaakte, was dat dorre
e-mailtje in Lausanne het belangrijkste. Want vergeet
niet, het was 1991 en dat was het jaar dat in
Genève Tim Berners-Lee op een NextCube (het
zijsprongetje van Apple's Steve Jobs) het WWW werd
uitgevonden. Dat bericht over de verzwegen
massamoorden toonde de kracht van het internet, dat al
jaren bestond, maar toen pas zijn wereldwijde
zegetocht begon. Vanaf 1991 reisde nieuws met een
muisklik de wereld rond.
Via
een liftcentrale, via een busnet of via een trein is
heel Europa te bereiken. Van Kiruna in Lapland tot
Sagres in Portugal, van Den Helder tot Moskou: Europa
is onverbrekelijk aan elkaar gelijmd met een web van
asfalt en spoor. Leg je hand in Nederland op de rails
en je staat direct in verbinding met Griekenland, als
je in Portugal je duim opsteekt begint je avontuur in
Berlijn.
Zo
is nu de hele wereld via het Wereld Wijde Web met
elkaar verbonden. Je reist virtueel van een clubhuis
in Vladivostok naar een leugenbankje in Putten, van
een platenzaak in Austin, Texas, naar een restaurant
in Portugal. Je babbelt met een buurman in Finland,
vergelijkt prijzen in Amsterdam en kijkt hoe je
overbuurjongen in Recife zich uitkleedt, terwijl je de
Library of Congress doorsnuffelt of een onderdeel voor
je Daf in België bestelt.
Als
je de verbinding met je provider opent sta je direct
en onbelemmerd in verbinding met de hele
wereld.
Was
het maar zo mooi.
Wie
een verre treinreis heeft gemaakt, kent de omslachtige
procedures aan de grens met Spanje of Rusland, waar
het spoor breder is dan in de rest van Europa. Dat
betekent overstappen, of wachten tot het onderstel
verwisseld is. En rondreizen via liftcentrales of
internationale buslijnen heeft alleen zin als het niet
uitmaakt dat je een dag eerder of later moet
vertrekken. Overnachten op het station van Algeciras
is echt geen lolletje.
Voor
het internet, of liever, het WWW, geldt hetzelfde. In
de heerlijke nieuwe wereld van vergezichten en
contacten loop je al snel dood op de zandweggetjes van
verdwenen thuispagina's, verouderde informatie,
tolpoorten met wachtwoord, misleidende omschrijvingen,
of erger: sites die je de toegang ontzeggen omdat ze
alleen Internet Explorer 5.5 voor Windows
ondersteunen. Nou ja, sites die je doen en laten in de
gaten houden, die zijn erger.
Het
is ontnuchterend hoe snel iets nieuws gaat lijken op
iets dat we al kenden. De elektronische snelweg is al
een provinciale verbindingsweg geworden voor hij in
driekwart van de wereld is
aangelegd.
Toen
ik in 1991 van Lausanne naar Barcelona reisde, riep de
chauffeur om dat het absoluut verboden was in zijn bus
te eten. Met camera's hield hij iedereen in de gaten.
Dat is dan surfen tegenwoordig: over de klinkers
hobbelen, terwijl de chauffeur je in de gaten houdt.
18 februari 2004
'Eén
Hollander is geen Hollander, twee Hollanders is een
uitdaging, drie Hollanders is een probleem.'
Dit
stuk stamt al uit 2000, maar het blijft onverminderd
actueel. Dit jaar de grote kroegentocht weer.
Verzamelen op het station van Breda CS om 13.10. Je
ziet ons vanzelf. Kosten voor de kroegentocht ws. 25
euro inc onbeperkt drinken.
|
|
Wie
van boven de rivieren komt en carnaval wil
komen vieren kan beter zorgen dat hij familie
of vrienden in Brabant of Limburg heeft.
Hollanders en carnaval gaan niet goed samen.
Tijdens die dagen heerst er een intolerante
'vol=vol'-sfeer tegenover Hollanders, een
gevolg van de jaren tachtig. De politie van
Breda nam toen in 1985 in één
trein uit Rotterdam 160 slag- en steekwapens
in beslag. In je eentje vinden ze je al snel
grappig, een heel nest Hollanders laat men
links liggen. Hollanders begrijpen de
signalen van carnavalsvierder verkeerd. Bier
van andermans dienblad pakken is geen
diefstal, maar gastvrijheid. Aangestoten
worden is geen uitlokking, maar uitbundigheid
en een arm om je heen is geen uitnodiging tot
seks, maar gezelligheid. Wie zich aanpast
stuit niet op problemen, maar wie wel eens
een Nederlander in het buitenland ziet, weet
dat aanpassen aan andere culturen niet zijn
sterkste kant is.
lees
hier verder
|
Nog
een leuke Carnavalspagina: Dun
Glaozigen Errepul
(ook een Mac-gebruiker trouwens).
Carnaval
2004, 21 t/m 24 februari 2004
17 februari 2004
Mijn
zus is 46
Het
'verhaal' Awijd, awijd schreef ik in 1988 voor de
Lezersbijdrage 'Broers over zussen/Zussen over broers'
van Vrij Nederland. Ik stuurde drie verhalen in,
waarvan er twee geplaatst werden. Awijd, awijd gaat
over mijn oudste zus, die door een foutje van de
huisarts een hersenbeschadiging opliep. In het verhaal
heb ik het over tangen die verkeerd op het hoofd zijn
gezet, maar nu, veel later en zelf twee kinderen
verder denk dat het daar niet aan lag. Wel aan
zuurstofgebrek en een resulterende hersenbloeding kort
na de geboorte. Ik ben zelf met de keizersnee
geboren.
Ik
heb het verhaal altijd voorgelezen op optredens, tot
afgelopen jaar. Toen werd duidelijk dat de medicijnen
die ze krijgt voor haar epilepsie niet meer helpen.
Het enige wat we nu nog kunnen doen is wachten en
hopen dat ze niet lijdt. Ik ben niet meer in staat het
verhaal voor te lezen, heb ik gemerkt.
Peter
van Straaten heeft het geïllustreerd en tot mijn
grote vreugde ben ik nu zelfs in bezit van de
originele tekening. Mijn zus lijkt niet op de vrouw
die afgebeeld is, maar het gevoel is wel goed
gevangen.
Awijd,
awijd is een verbastering van een liedje uit de jaren
vijftig van Guy
Béart, L'eau
vive,
dat in het Nederlands vertaald werd als
Weet
je dat er sprookjes
zijn.
Ik heb de oorspronkelijke versie nooit gehoord, noch
ooit een uitvoering van de Nederlandse vertaling. Mijn
moeder zong dit altijd voor mijn zus. Het motto diende
zich pas aan nadat ik er een (inmiddels uitverkocht)
boekje van had gemaakt.
Vandaag,
17 februari, wordt mijn zus 46.
Awijd,
awijd
|
|
Try
to imagine what silence looks like
(Prince)
Mijn
zus is 32 en ze plast nog in haar bed. Ze
speelt met babyspeelgoed en ze kan niet
praten. Ze kan niet lopen, ze kan niet
blijven zitten en ze kan niet blijven leven
uit zichzelf. Mijn zus krijgt negen soorten
medicijnen, drie keer per dag.
Ze zingt: In de Haa da woonna Ga.
Mijn zus neuriet mee op Mozart en krijgt
toevallen van Prince. Mijn zus is
gehandicapt. Geestelijk gehandicapt.
Ze had niet zo hoeven zijn. Ze was het eerste
kind van mijn ouders. Ze was de eerste
bevalling van de arts. Een moeilijke
bevalling, hij kon het niet aan, nam
verkeerde beslissingen, tot een vroedvrouw
het van hem overnam, met bruut geweld. Mijn
zus zat anderhalf uur klem. Met tangen op
haar schedel, precies in de weke delen van
haar hoofd. Haar hersenen werden beschadigd
en ze heeft zuurstofgebrek gehad. Ze heeft
geen spiercontrole. Mijn zus is een
zorgenkindje.
Ze zingt: Ma-ina, Ma-ina, Ma-ina.
Mijn zus is al 32 jaar een baby. Ze zou een
mooi engeltje zijn geweest, hebben de
buurvrouwen ooit gezegd. Maar ze leeft. Ze
kost 400,- per dag. Er waren tijden dat
niemand dat zou hebben willen betalen. Mijn
moeder houdt veel van haar. Mijn zus zou niet
zo hoeven zijn. Mijn andere zussen zijn bang
om zwanger te worden. Mijn zus kwijlt op haar
kleren. Soms bijt ze haar handen kapot, soms
trekt ze de haren uit haar hoofd. Ze viel al
negen keer een gapend gat in haar hoofd.
Ze zingt: Awijd, Awijd, aanne-ne eepjes
owij.
Mijn zus is meer dan een plant, minder dan
een mens. Ze plast op vaste tijden en zit ze
op de WC, dan is het goed. Zo niet, dan is de
bank nat, of het bed, of de stoel. Mijn zus
is menselijker dan een mens. Ze kan niet
liegen, ze kan niet bedriegen. Ze lacht, ze
huilt, ze weet wat ze wil. Ze slaapt, eet,
speelt, masturbeert. Mijn zus heeft een eigen
wil, ze overleeft.
Ze zingt: En da i inne.
Mijn zus dreef het gezin bijna uit elkaar,
mijn zus houdt het gezin bij elkaar.
Ze heeft een rolstoel, daarin rijden wij haar
rond. In de winkels is ze niet geliefd. Ze
gilt en lacht en jaagt de klanten weg.
Gordijnen schuiven en luxaflex knakt wanneer
wij voorbijkomen met mijn zus.
We maken grapjes, willen haar leren surfen,
zeilen, rolschaatsen en volksdansen.
Ze zingt: Ei, ei, eu-e-je, wa oe je inne
of?
Mijn zus woont in een inrichting, in een
andere stad. Ze is elke zondag thuis. Het
huis is speciaal voor haar verbouwd, maar
mijn ouders worden ouder. Ze kunnen haar niet
meer aan. Mijn zus moet verhuizen naar een
stad dichterbij. En wat is mijn zus? Een pion
in de politiek. Mensen beslissen over mijn
zus, geleid door persoonlijke ambities en
voor- of afkeuren van de ambtenarij.
Ze zingt: U ei elle-ome.
We hebben altijd dezelfde arts gehouden.
Toen hij na dertig jaar met pensioen ging,
wilde mijn moeder met mijn zus naar de
afscheidsreceptie gaan. Ze heeft het niet
gedaan.
Mijn moeder zingt:
Weet je dat er sprookjes zijn
die nooit zijn opgeschreven?
Sprookjes die voor groot en klein
voor altijd blijven leven.
Altijd, altijd, schijnt er een zon
voor de maan.
Daarom, daarom, blijven de
sprookjes bestaan.
|
17
februari 2004
De
Peter R. de Vries van de poëzie
Bart
FM Droog, groot bestrijder van literair onrecht,
signaleur van affaires en onvermoeibaar promotor van
de dichtkunst, heeft ontdekt dat ik vier stemmen heb
uitgebracht op Menno Wigman, in een poging die voor te
dragen als Dichter des Vaderlands. Vier. Geen
vierhonderd, en ook geen vierduizend. Ook geen Denial
of Service Attack uitgevoerd. Vier mails uit oprechte
bewondering voor een dichter. Vals spelen heet dat,
maar in Barts ogen is het een heuse sabotagepoging.
Daarom ben ik publiekelijk aan de schandpaal genageld
in de Rottend Staal nieuwsbrief. Ik voeg me al waarom
deze pagina sinds de vijftiende zo druk bezocht wordt.
Bedankt, mijn gemiddelde gaat naar boven de 70
bezoekers per dag.
Zoals
Bart schreef: "Nouws heeft doelbewust deze
verkiezingen in gevaar gebracht. De stemcommissie
heeft de gevoelens over hem hem in de scherpste
bewoordingen middels een privé-mail kenbaar
gemaakt. (Epibode, 15-2-2004)'.
Inderdaad,
ik ben voor lul uitgemaakt. Als ik geweten had dat er
diverse complotten vanuit de media gaande waren tegen
de Verkiezingen op Epibreren.com had ik wel twee keer
nagedacht en kunnen inzien dat mijn eigen particuliere
enthousiasme voor de actie uitgelegd zou worden als
een 'Sabotagepoging van een Metro-columnist' (wat ik
trouwens al twee jaar niet meer ben). Daarna heb ik
mijn excuses aangeboden en voorgesteld een kaarsje te
branden voor de verkiezing, waarop ik de reactie 'Sod
off' kreeg. Waarschijnlijk omdat uit de toon van mijn
antwoord bleek dat ik de ernst van de situatie niet
had ingezien. Geen flauw idee wat dat betekent, maar
het zal vast beledigend
bedoeld zijn.
Ach
ja. Poëzie is hard labeur. En nu ga ik me
bezighouden met Iraanse asielzoekers die dreigen
uitgezet te worden.
16 februari 2004
Muziek
in een notendop
Afgelopen
zomer stond ik te wachten op het begin van de
voorstelling Picnic, die opgevoerd werd in een
desolate uithoek van de nieuwbouwwijk Leidsche Rijn.
Uit de verte kwam een snerpend geluid aanwaaien. Het
was een pikzwarte man, die gehuld in een spierwit
Afrikaans gewaad en met een kalotje op zijn hoofd, met
een snorfiets de menigte wachtenden voorbijreed.
Iedereen lachte. We dachten eerst dat de voorstelling
begonnen was. Maar we kregen een kadootje. Een Objet
Trouvé.
|
|
Op
zaterdag 10 januari liep ik na de
weekendinkopen (olijven, ingelegde citroen,
gestoomde makreel, geitenkaas, hele kip) met
de familie naar huis, toen er opeens een raar
vierkant bootje aan kwam varen. Aan het roer
zat een clowneske man die af en toe een
riedeltje op een trompet blies. Voor hem
stond een orgel. Een klein kerkorgeltje. Dat
bedenk je niet.
Hij
voer langzaam voorbij, tot hij bij de brug
kwam die ik vroeger dagelijks paseerde op weg
naar huis. De pieremachochel bleef daar
rondjes draaien voor een heus concert.
Langzaam verzamelde zich een groep mensen op
de Smeebrug voor een miniconcert van twintig
minuten. Het zal wel te maken hebben met de
manier waarop geluid zich boven water
gedraagt, maar het klonk fantastisch.
Van
alle kanten kwamen mensen. Ze luisterden,
boodschappentas tussen de knieën, of
joint tussen de lippen, naar Händel en
Schubert. O, wat wilde ik dat ik daar ooit
met mijn nieuwe meisje gestaan had, terwijl
deze man haar een serenade gaf. Tot het klaar
was en het bootje weer verder voer. Iedereen
glimlachte en keek hem met een warme blik na.
Het voelde alsof we allemaal een kadootje van
een vreemde hadden gekregen.
|
www.muziekboot.nl
Waterconcert
bij de Smeebrug, Utrecht, 10 januari
2004
13/15 februari 2004
Kies
een nieuwe Dichter des Vaderlands
(bijgewerkt)
Het
nieuws was aan me voorbij gegaan, maar Gerrit Komrij
heeft zijn functie als Dichter des Vaderlands
neergelegd. De onvolprezen Bart FM Droog, Bard van
Groningen, is op de website van De dichters uit
Epibreren een actie begonnen om onmiddellijk een
nieuwe DdV aan te wijzen. Je
kunt hier stemmen.
|
Droog
Wigman
|
Ik
heb ook gestemd en wel op Menno Wigman. Ik
vind hem namelijk de Koning der Dichters. En
hij is toch zo gewoon gebleven.
Vooruit,
Bart FM Droog (foto hiernaast) zou van mij
ook nog wel mogen, maar die is al
stadsdichter van Groningen en we willen hem
niet van zijn werk houden.
Utrecht
heeft overigens geen stadsdichter. Een groot
gemis, alhoewel Ingmar AM Heytze die taak
onofficieel al vervult, met op zijn tijd een
gelegenheidgedicht. Ronald Giphart schijnt
ook al gedichten te schrijven tegenwoordig,
dus die kan ook nog.
Inmiddels
heeft Heytze zich kandidaat gesteld, mits
zijn protegee Hanz Mirck het werk na 24.00
uur en buiten Utrecht op zich kan nemen.
Heytze viel in de smaak bij Komrij en daarom
moeten we hem niet kiezen. Tijd voor een
geheel ander soort dichter. Menno Wigman,
dus.
Binnenkort
verschijnt er een bundel met verhalen en
gedichten van (ex-) Utrechtse schrijvers over
de Dom, die dit jaar 750 bestaat. Misschien
een mooie gelegenheid daar een stadsdichter
uit te halen. En een stadscolumnist. En een
stadsfilosoof. En een
stadsschrijver.
De
stand kun je hier
volgen. Helaas nog weinig animo voor Menno,
maar hier is je kans om Menno in de vaart der
volkeren op te stoten.
Stem
Menno!
|
12
februari 2004
De
Cock en de 1.060.000 Harry Potter boeken
Ik
had een neef die alle boeken van Arendsoog had. Zelf
had ik geen enkel boek van Arendsoog. Ik had amper
boeken. Vijf Pietje Bell's. Een Michiel (zet alles op
zijn kop). Twee Commissaris Achterbergen en
één Mannen van de Discus. Dat was het.
Gelukkig was er de bibliotheek, zodat geen enkel
avontuur van eerst Pinkeltje en later Hielke en Sietse
mij voorbij ging. Het waren altijd gelukzalige
momenten, als ik een ongelezen titel van de Kameleon
ontdekte. Of twee tegelijk. Nog steeds kan ik het
gevoel van de opwinding terughalen. Het schijnt in de
mannelijke genen te zitten, dat jagen en verzamelen
van trofeeën.
In
de zesde klas van de lagere school kreeg ik mijn
eerste Arendsoogboek. Mijn peetoom kocht het voor me
tijdens een familie-uitstapje naar de Vogeltjesmarkt
van Antwerpen. Ik had voor die tijd niets van
Arendsoog gelezen en maakte toen een inhaalslag in de
bibliotheek. Ik voelde dat ik er snel te oud voor zou
zijn en las er elke dag een, tot ik overstapte op
Alistair MacLean.
Ik
verliet het ouderlijk huis met een klein doosje
boeken. En nu heb ik een bestelbus nokvol. Vast omdat
ik ze vroeger nooit kreeg. Er staan weinig reeksen met
dezelfde hoofdpersoon in mijn kast. De Anton
Wachter-reeks. De Tandeloze tijd, (nog onvoltooid,)en
de Movo Tapes (nog amper begonnen). En waarover praat
je dan? Zeven, acht delen? Het is meer iets voor
kinder- en jeugdliteratuur, een reeks. En voor het
lichtere genre. Commissaris Maigret. Jack Ryan. De
Cock (met ceeooceekaa). Baantjer werd een keer samen
met Van der Heijden geïnterviewd. Hij sprak die
vermanend toe dunnere boeken te schrijven. Veel dunne
boeken leverden meer op dan een paar dikke.
Dat
vat het helemaal samen, zou ik zeggen. Lectuur is
dunne boeken voor het geld. Literatuur is dikke boeken
voor de geest.
Van
de Arendsoog-serie waren er bij de dood van de auteur
in 1993 vijf miljoen verkocht. Dat zijn cijfers van
niets in vergelijking met de Harry Potter-reeks.
Tweehonderdvijftig miljoen. En er moeten nog twee
delen verschijnen. En vijf films. De eerste
Nederlandstalige druk van de Orde van de Feniks
bedroeg 1.060.000. Er waren twee drukkers en twee
boekbinders nodig om het gedrukt te krijgen. Er is
inmiddels meer dan een half miljoen boeken van het
vijfde deel verkocht. De hele Harry Potter-reeks is
ongeven door magie. Alleen al het verhaal dat de
auteur bijstandsmoeder was. Nu is ze bijna miljardair.
En dat alles met slechts zeven boeken.
Appie
Baantjer kijkt hoofdschuddend toe.
Harry
Potter en de Orde van de Feniks, verschenen in een
oplage van 1.060.000
10 februari 2004
Porno
voor blinden
Niet
aanklikken als je nu op je werk zit en als je thuis
bent kun je beter eerst je vrouw waarschuwen. Of je
man, je hebt van die vrouwen.
10 februari 2004
Finding
Nemo
|
|
Het
was zondag, het regende, de baby huilde en
mijn vrouw wilde slapen zonder gerommel om
haar heen. Dus ik ging met de oudste naar de
film. Een gebeurtenis voor het familiealbum,
want hij was nog nooit naar de bioscoop
geweest. Het werd 'Finding Nemo', omdat dat
uitgeroepen was tot de beste film van 2003.
En omdat het een vader-en-zoon film is. Ik
had al een brok in mijn keel voor ik een
kaartje had.
Maar
ja, probeer in het weekend eens kaartjes
'tickets') te kopen van een populaire film
voor de voorstelling van dezelfde dag. Je
kunt gemakkelijker op zaterdagmiddag om vier
uur vers brood bij de warme bakker vinden.
Erbij zijn dus voor de kassa's opengaan. Ik
tikte 'bioscoop Utrecht' in bij Google en
kwam op de pagina van Pathé. Ik kon
online reserveren, ware het niet dat door een
technische storing de reservering telkens
mislukte. Ik belde naar een 0900-nummer van
45 cent per minuut om na zeshonderd
keuzetoetsen te ontdekken dat 'Finding Nemo
Nederlandse versie' in Rembrandt uitverkocht
was.
|
|
Gelukkig
draaide de film ook in Hoog Catharijne. Om
online te kunnen reserveren moest ik me eerst
registreren, maar daar had ik helemaal geen
zin in. Je kon ook bellen, zag ik, 75 cent
per gesprek. Ik belde, maar ik had me eerst
moeten registreren voor ik kon reserveren.
Dan toch maar registreren. Dat mislukte
'wegens een technische fout'. Dus ik nam de
gok. 'We gaan naar een verrassing,' zei ik
tegen mijn zoon. Mocht het uitverkocht zijn,
dan konden we altijd in de Stationstraverse
van Hoog Catharijne nog naar passerende
treinen kijken.
Het
was niet uitverkocht. De Catharijne bioscoop
is niet zo geliefd. Utrechters zijn geen
toeristen, dus ze lopen niet vrijwillig door
Hoog Catharijne. Op den duur zal de bioscoop
daar dan ook verdwijnen. Met dat in het
achterhoofd is de exploitant waarschijnlijk
opgehouden de boel te onderhouden. De popcorn
van gisteren zit nog tussen de vlekkerige
stoelen en je schoenen kleven aan de vloer.
Veertien euro voor een middagje liefdeloze
bisocoop. De kassajuffrouw verkocht de
kaartjes zonder inzicht, waardoor kleine
kinderen achter een hoog houten schot kwamen
te zitten. Het voorste gedeelte van de zaal
bleef nagenoeg leeg, waardoor het reclameblok
gebruikt werd om betere zitplaatsen uit te
zoeken. Had dat eindelijk zin.
En
dan hoor je niets van de film. De
geluidseffecten kwamen leuk in 3D 6.1 Dolby
Surround THX achterlangs voorbij, maar de
stemmen waren niet te verstaan. Ach ja.
Waarom zou je dat oplossen als er over vijf
jaar een nieuwe bisocoop komt? Wat een
godvergeten arrogantie. Wat een waardeloze
mentaliteit, met die popcorn van 2
euro.
Voor
de kleine man naast me maakte het gelukkig
niets uit. De pedagogisch verantwoorde
samenvatting van de film maakte al genoeg
indruk op hem: als kindjes niet luisteren
kunnen er erge dingen gebeuren, maar papa's
zorgen altijd dat alles goed komt. Mits hun
schoenen niet met cola aan de vloer
vastgeplakt zitten, natuurlijk.
|
9 februari 2004
My
first disco
|
Je
hebt ooit onhandig en zonder resultaat, maar
toch tenenkrommend, een meisje proberen te
versieren en jaren later zit ze tegenover je bij
'Muziek met peuters'. Met haar dochter op
schoot. Het is het eindpunt van een langzaam
proces waarin je de wilde dansmariekes en de
stoere pogo'ers van de vloer van Tivoli stuk
voor stuk achter een kinderwagen voorbij zag
komen. Of op een fiets met kinderzitjes. Voor en
achter.
Als
ik de fotoalbums van mijn ouders doorblader zie
ik dat ze nog lang een sociaal leven hebben
gehad. We hebben een oppas gehad. Er waren
feesten. Ze kleedden zich wel eens mooi aan en
gingen dan een avondje uit. Er zijn foto's van,
dus het is echt gebeurd. Maar langzamerhand
zagen we nog alleen familie op verjaardagen
verschijnen en ook de dorpsfeesten gingen aan
hen voorbij. De vrienden uit het fotoalbum zagen
we nooit meer.
Dat
zal ons niet gebeuren. Wij houden de muziek nog
steeds bij. Wij sluiten ons niet op. Niet wij.
Niet deze generatie.
Voor
alle uitgaande types met kinderen organiseerde
Tivoli op 4 januari een kinderdisco. Tegelijk
een mooie gelegenheid voor iedereen die Oud en
Nieuw thuis had doorgebracht (in plaats van op
een groot feest zoals een paar jaar geleden, met
drank, een gewaagd snuifje en een hand om de
verkeerde borst) om elkaar het beste voor 2004
te wensen.
My
first disco, of 'de diksko', zoals de kleine
Nouws het noemde was een groot succes, vooral
omdat Madama Baba, ster uit Villa Achterwerk
demonstraties buikdansen gaf. Vooruit, ook
zonder haar was het een succes geweest, want er
was niets leuker dan over de dansvloer racen,
met de geluidwerende klapdeuren van de zaal
spelen, glijbaan te spelen op de tafels, op het
podium met zitzakken te gooien, lege glazen op
te stapelen, meisjes omver te duwen en kussens
in de zaal te smijten en zoveel mogelijk van de
gratis verstrekte limonade naar binnen te
werken.
Ondertussen
werd er door de papa's en mama's gepraat,
gefeliciteerd, genetwerkt en geflirt. Net een
gewone stapavond dus. Maar dan met Kabouter
Plop.
|
My
first disco, Tivoli De Helling, 4 januari 2004
(eerstvolgende rond Pasen)
6 februari 2004
Kunstenaars
zijn dommer dan vrouwen met grote borsten
In
de jaren zestig bewezen Amerikaanse wetenschappers met
een IQ-test dat negers dommers zijn dan blanken.
Tenminste, dat dachten ze. Wat ze in feite bewezen,
bleek later, was dat IQ-testen cultuurgebonden zijn.
Probeer als Nederlander deze
test
maar eens te doen.Toch staan racistische websites nog
steeds vol met beweringen dat blanken intelligenter
zijn dan andere volkeren. Net alsof een goed verstand
je ervan weerhoudt stomme dingen te doen.
Een
IQ-test is een gevaarlijk instrument, kortom, en
daarom geknipt voor een oppervlakkig programma zoals
de
Nationale IQ Test van
BNN.
Een aantal willekeurige groepen, aangevuld met de
onvermijdelijke Bekende Nederlanders, doet daarin live
de test. Anderhalve week voor de uitzending kreeg ik
per e-mail een uitnodiging . Ik zou ingedeeld worden
in de categorie 'Kunstenaars', wat me een beetje
ongepast leek. Voor EyeWorks, de producent, geen
probleem. En waarom ook niet. De eer van hofnar van
het Nationaal Dictee is aan Bart Chabot vergeven, dan
word ik die van de NIQT en doe voortaan elk jaar in
een andere categorie mee.
Daarbij
bleek de term 'Kunstenaar' heel ruim opgevat te
worden. Ik zast naast een medewerker van een
videoproductiebedrijf en achter me zat een rij frisse
studentes van de kunstacademie (die achteraf het
gemiddelde flink naar beneden hadden
gehaald).
Je
hoeft geen hoog IQ te hebben om productie-assistente
bij EyeWorks te mogen worden: mijn naam stond ondanks
drie bevestigingen niet op de deelnemerslijst.
Gelukkig zat heel Nederland op 14 januari vast in de
file, zodat ik de plek kon innemen van
Jochem
Tames.
De
'Kunstenaars' moesten het opnemen tegen 'Schakers',
'Frans Bauer-fans', 'Dronken studenten', en 'Kyunyo'
een laffe benaming voor 'Vrouwen met grote borsten'.
Bart zou zich in zijn graf omdraaien. De dames hadden
gedecolleteerde truitjes aangekregen, de studenten
studentikoze gestreepte truien en de Frans Bauer-fans
Frans Bauer-t-shirts. Het viel ons dus tegen dat wij
niet allemaal in een zwarte coltrui gehesen werden.
Gelukkig waren de 'Kunstenaars' vrij goed als
kunstenaar te herkennen, omdat ze of in het zwart
waren, of een URL van hun website op hun kleren
droegen.
Ze
wisten duidelijk hoe ze met het publicitaire bijltje
moesten hakken. Het merendeel had al eens in een
studio of voor een camera gestaan. Ze lieten niet
dresseren en de entertainer had dan ook de grootste
moeite om de bijeengeschraapte verzameling gezellig
mee te laten doen. Dat wil zeggen: hysterisch klappen
als er aangegeven wordt dat er geklapt moet worden en
een soort van wave maken als de camera voorbijkomt.
Voor straf kwamen ze dan ook bijna niet in beeld. Wat
bijvoorbeeld bij het ondetsaande 'levende kunstwerk'
erg jammer was. Maar ja, geen grote
borsten.
Bart
FM Droog, de stadsbard van Groningen, mocht wel in
beeld, die had een gedicht over intelligentie
geschreven. De reacties daarop waren weer zo
stereotiep ('Ik begreep er niets van,' riep Henkjan
Smits opgetogen, daarmee bewijzend dat hij nog niet
aan zijn rol van Bekende Nederlander was gewend) dat
elke opmerking van Jeroen Pauw over grote borsten
opeens fris en vernieuwend klonk.
Op
mijn twaalfde heb ik eens een aantal IQ-tests gedaan.
Mijn gemiddelde was toen ruim boven de 120, al kan ik
me niet meer herinneren of ik toen smokkelde. Ik ben
in ieder geval gaan studeren. Wel een Letterenstudie.
Abstraheren is niets voor mij, merkte ik toen ik in 5
VWO een 2- gemiddeld stond voor wiskunde. Ik had dus
wat te bewijzen, al waren er in de studio extra
hindernissen. Zo leidde de presentatie van Pauw erg
af. Die zal wel hoogbegaafd zijn, want hij schmierde
door het programma alsof hij zich doodverveelde. De
kastjes waarop je je vragen moest intoetsen reageerden
soms niet goed (ik miste twee vragen omdat ik de
knopjes te zacht indrukte) en de schermen met de
vragen waren niet goed te lezen als je achter op de
tribune zat. Vooral als er een cameraman voor stond
die op Catharine Keyl inzoomde.
Zoals
verwacht haalden de 'Schakers' de hoogste score. De
deelnemer met het hoogste IQ van deze editie zat ook
op hun tribune. Op de eerste rij, natuurlijk. Hij
haalde 138, maar zijn naam is in de vergetelheid
geraakt, hij staat niet eens op de site van BNN. Hij
probeerde nog reclame te maken voor smartkidsweb.nl,
een sympathieke stichting die passend onderwijs voor
hoogbegaafde kinderen in de Derde Wereld probeert te
realiseren, maar daar werd door de presentator snel
overheen geluld. Het IQ van de BN'ers bleek
interessanter dan die van een schakende jandoedel. Kom
op zeg, als je Chris Zeegers in de zaal
hebt!
De
'Grote borsten' waren met een gemiddeld IQ van 98 de
verliezers van 2004, maar bleken eigenlijk de winnaars
van 2004. Zij waren namelijk via diverse
castingbureaus geboekt en daarmee de enigen die geld
zaten te verdienen. Ik ken genoeg D's met een
academische graad, dus borstomvang zegt niets. Het vak
had dus 'Vrouwen ingeschrevenen bij een castingbureau'
moeten heten. En met 98 gemiddeld is dat vooroordeel
ook weer bevestigd.
Zit
ik er nu verder omheen te praten en mezelf vrij te
pleiten voor ik mijn score noem? Ja. De 'Kunstenaars'
haalden met gemiddeld 107 de derde plaats. Dat valt
tegen, maar een flink aantal had vantevoren geblowd en
gezopen. Mijn eigen score was 123, maar Jochem Tames,
voor wie ik meedeed, is jonger dan 39. Herberekend
naar mijn leeftijd was de score 125 en als je de twee
gemiste vragen meeneemt haalde ik 129.
Ik
wil dus een herkansing. Ik heb al wat suggesties voor
de deelnemers 'Incidentele cokesnuivers',
'Prostituees', 'Mannen die bang zijn voor Heleen van
Royen' en 'Productie-assistentes'. En ik wil dan graag
meedoen met de groep 'Mannen met grote
lullen.
De
Nationale IQ Test, 14 januari 2004. Studio 24, Media
Park, Hilversum.
6 februari 2004
Verlate
nieuwjaarswens
5 februari 2004
De
griep
Gisteren
om negen uur 's avonds naar bed gegaan. Ziek, zwak,
misselijk. Is het weer de griep? In december heb ik
ook al een paar dagen plat gelegen en dagen met flinke
keelpijn gelopen. Het kan het gevolg zijn van de Van
Goghwandeling die ik op 30 januari met o.a. Ken Wilkie
en Vincent van de Wijngaard heb gemaakt. Net die ene
dag dat het snerpend koud was.
Vandaag
heb ik een afspraak met Kees Kaldenbach, die in 1990
een Van Goghreisgids maakte. Hij blijkt een drukke
man, die er tegenwoordig ook een massagepraktijk op na
houdt. Praten over Van Gogh, terwijl ik een
cranio-sacrale massage krijg, wie weet. Maar eerst een
afspraak met de mensen van Lowlands, over de
literatuur op Lowlands. De fans van Miss Aubergine
kunnen het dit jaar vergeten op Lowlands, maar de
boekenwurmen komen weer aan hun trekken.
In
ieder geval gistern geen tijd voor een update. Maak ik
het vandaag weer goed.
4 februari 2004
Lowlands.nl vanaf
1 maart 2004
4 februari 2004
Een opstel met de
titel: Wat is lef?
Er
is om te beginnen het verhaal van de Hell's Angels.
Een gezin huurt een huisje in CenterParcs. Kort na hun
aankomst arriveert een afdeling van de Hell's Angels,
die er in het huisje ernaast meteen een enorme
teringbende van maakt. Vader gaat ondanks
tegenwerpingen van zijn vrouw klagen. Hij keert
heelhuids terug, de herrie wordt inderdaad minder.
Tevreden gaat het gezin uit eten en/of naar de sauna.
Als ze terugkomen ligt er een ruitje uit. Binnen
blijkt helemaal niets te missen, het glas wordt gezet
en de volgende dag gaan ze naar huis. Als moeder later
de foto's ophaalt gaat ze over haar nek: op een van de
foto's staan de Hell's Angels, met hun blote kont naar
de camera. Uit hun behaarde anussen steken de stelen
van de tandenborstels van de familie.
De
kans bestaat dat je het verhaal anders kent, maar dat
doet er niet toe. Het is een 'Urban Legend' (het
Nederlandse Broodje Aap-verhaal), die oneindig de
ronde doet. Mijn zus vertelde over een jongen die ooit
op haar school zat. De leraar Nederlands gaf opdracht
voor een opstel met de titel 'Wat is lef?' Na een
kwartier stond de jongen op. Hij leverde een papier in
dat leeg was, op een regel na: 'Dit is lef'. Hij kreeg
een tien. Ik hoopte dat ik ooit dezelfde stunt zou
kunnen uithalen. Die kans kwam natuurlijk niet, en ook
als het waar gebeurd is dan is het zo vaak gebeurd
(het verhaal gaat op ontelbare scholen rond) dat de
stunt geen waarde meer heeft.
Lef
is een Hebreeuws woord dat 'hart' of 'moed' betekent.
Maar het is de moed van de uitdager, van de
onbeschoftheid, van de brutaliteit. 'Moed' en 'edel'
gaan goed samen in edelmoedig, maar aan 'lef' kleeft
'goor' beter: 'Heb het gore lef niet nog eens in de
buurt te komen.' De mens is spaarzaam bedeeld met
moed, maar overvloedig met lef. Bergen beklimmen en
ingrijpen bij zinloos weld is moed, lef is brutaal
voordringen bij de bakker.
En
brutalen hébben de halve wereld. Eind 1998 werd
ik opgebeld door de organisatie van het Lezersfeest in
Rotterdam. Of ik een lezing wilde houden over het
fenomeen 'literatuur en internet', geïllustreerd
met beelden van mijn eigen website. Aan het eind van
het gesprek kwam het honorarium ter sprake. 'Nou, euh,
wij dachten dat u het wel als promotie van uw boek zou
willen zien...' zei de mevrouw aan de andere kant na
een korte stilte, overdonderd door mijn lef geld te
willen. Dus: of ik een nieuw verhaal wilde schrijven
en helemaal naar Rotterdam komen voor een hand
consumptiebonnen en een fles wijn. Ik heb het gedaan,
maar in plaats van een lezing over internet heb ik
voor een halfvol zaaltje een betoog gehouden over het
gore lef dat organisatoren hebben schrijvers voor een
fooi te laten optreden 'ter promotie van hun werk'. Na
afloop kwam de mevrouw van de organisatie naar me toe.
Ze zei enthousiast: 'Ging goed, hè!' daarmee
verradend dat ze niet aanwezig was geweest bij mijn
verhaal. Dat lef hebben ze ook, die
organisatoren.
Laatst
werd ik opgebeld door een journaliste van
Intermediair. Ze was bezig met een artikel uit een
serie, deze keer over Utrecht. Ik moest vertellen wat
de leukste, de gekste of de naargeestigste plekken van
mijn stad zijn. Na de nodige vleierijen van haar kant
stemde ik toe in medewerking en beloofde de hele
daaropvolgende maandag dag bereikbaar te blijven voor
een telefonisch interview. 'Hartstikkeleuk dat je wilt
meewerken,' zegt de journaliste. 'Ik heb ook Bolder
& Plante gebeld en als ik daar niets meer van hoor
bel ik jou.' Natuurlijk had ze daarnaast het gore lef
nooit meer iets van zich te laten horen.
Ook
een klassieker: iemand van een redactie die je
benadert met het verzoek een column/verhaal te
schrijven. Vreemd genoeg moeten de bijdragen altijd
binnen een week binnen zijn. Nu heb ik genoeg bij
tweewekelijkse, maandelijkse, tweemaandelijkse en
driemaandelijkse tijdschriften gewerkt, of ervoor
geschreven, om te weten dat een nieuw nummer
redactioneel afgerond moet zijn als het vorige
verschijnt. Zo'n laat verzoek kan maar
één ding betekenen: iemand heeft op het
laatste moment afgezien van zijn toegezegde
medewerking. En dan is de redactie niet zo moedig om
te zeggen waarom je een bijdrage mag leveren (het lege
blad moet vol). Nee, ze hebben het lef jou het idee te
geven dat zij het een hele eer vinden dat je wilt
meewerken.
Het
beeld is onuitroeibaar: schrijvers komen gratis
optreden ter promotie van hun werk, met een beetje
gevlei wachten ze gedwee naast de telefoon tot de
interviewer belt en omdat ze verder toch niets te doen
hebben kunnen ze binnen drie dagen over elk onderwerp
een stukje schrijven.
Dat
hebben we natuurlijk ook aan onszelf te danken. In
plaats van een leeg vel in te leveren met daarboven de
zin 'Dit is lef' ben ik weer gaan zitten en heb braaf
de gevraagde 800 woorden volgemaakt. Schrijvers zijn
de brave huisvaders die pas later ontdekken wat
organisatoren, journalisten en redacties met hun
tandenborstel hebben gedaan.
Column
voor De Marge, die binnen een week ingeleverd moest
worden.
3 februari 2004
Leuker kunnen we
het niet maken. Gemakkelijker ook niet.
Binnenkort
moet iedereen elektronisch belastingaangifte doen. De
belastingdienst verstrekt nu al een aangifteprogramma.
Dat werkt echter alleen onder Windows. Gebruikers van
computers die met MacOS of Linux werken kunnen het
vergeten of moeten zich wenden tot
emulatieprogramma's.
De
Belastingdienst weigert al jaren een aangifteprogramma
te maken dat met een ander besturingssysteem
samenwerkt. Dat hoort niet. Het is een kleine moeite
om een programma te maken dat op alle platformen
werkt.
Al
jaren protesteren Mac-gebruikers tegen de
onmogelijkheid elektronisch aangifte te kunnen doen.
De eerste actie was van SpiderNet. Inmiddels hebben de
Mac-gebruikers gezelschap gekregen van de
Linuxgebruikers, waardoor het front wat breder
wordt.
Begrijp
me niet verkeerd, ik heb op zich niets tegen Windows
en Windows-software. Ik heb iets tegen de automatische
keuze voor dat platform en tegen de manier waarop
Microsoft dat door onze strot probeert te wringen.
Daarom roep ik iedereen met een computer zonder
Windows op te gaan stemmen op het volgende
adres.
http://www.macfreak.nl/cgi-bin/petitie/petitie.cgi
Informatie
moet voor iedereen toegankelijk blijven. Dat hoort in
een democratisch land. Kopieer deze link en zet hem op
je website
3 februari 2004
Een kunstenaar
moet lijden
(c)
Albo Helm 2003
Het
misverstand dat een Mac alleen voor grafici is
achtervolgt Apple als Fidel Castro Harry Mulisch. Ik kan
er mee leven. Het is net zo onuitroeibaar als het verhaal
dat Apple opgekocht wordt door Disney, Sony of Philips en
trouwens volgend jaar failliet gaat. Kletspraatjes van
het andere kamp.
Hoewel...
(lees hier verder)
2 februari 2004
Ken je die mop van
die vent die naar de Kamasutrabeurs ging?
Hij
ging niet.
1 februari 2004
Stop verspreiding
van virussen, koop een Mac
|
|
In
alle consternatie rondom MyDoom, met
viruswaarschuwingen en tips wordt altijd een
tip vergeten: ga over op Mac OS. Ik krijg per
dag 200 virusmails binnen (naast de
aanbiedingen voor gratis geld, V1agr a en
penisverlenging (heb ik helemaal niet nodig,
ik rijd niet voor niets in een kleine auto,
allemaal compensatie) en die doen bij
helemaal niets. Ik geef ze niet door. Ze doen
niets op een Mac.
De
hoeveelste virusgolf is dit nu? Zijn
Windowsgebruikers nu te krenterig om een
virusprogramma te kopen (ze installeren pas
een update als het programma ergens illegaal
te downloaden is), ze zijn allemaal te stom
om voor de duvel te dansen (niet geleerd van
de vorige keer, sukkels?) of is Windows per
defintie een kut-OS (ja).
In
ieder geval, ik heb nergens last van. Nee dat
is niet waar, ik heb last van vertraging op
het internet en van die 200 mails in mijn
vuilbak die ik toch dagelijk moet controleren
of er per ongeluk niet een goede mail
doorheen geglipt is. Maar dat is te
overzien.
Sinds
1998 is er geen virus voor de Mac meer
geweest. Welterusten.
|
31 januari 2004
Een fijne plek,
als je er moet zijn
Het
geworstel met de automatisch sluitende deur en de
ratelende wielen van mijn vliegtuigkoffer wekken het
meisje. Ze knippert haar ogen en zakt meteen weer weg,
knus tegen haar vriendje, haar vervilte blonde
rastakrullen tegen zijn wang. Zij heeft een zilverig
vlekje in haar mondhoek, een opgedroogd restje kwijl.
Hij oogt ongeschoren, ongewassen, uitgeput, moe. Twee
vale zakken in het rek, plastic tassen, een doos met
een touw. De conducteur laat ze (al sinds Rotterdam?)
ongemoeid. De man heeft gevoel voor romantiek. Of
misschien een groot warm hart vol vergeving. Het
concept 'verliefd stel' overstijgt dat van 'zwervers'
en 'junks'. Het meisje heeft zich overgegeven. De
jongen omhult haar met zichzelf, hij is haar lege plek
om te blijven. Als het rijtuig op Amsterdam CS zich
wiegend vult met lawaaipapegaaien (jaarclubjassen,
neusijzers, FC-dassen) slapen ze deze keer zelfs
rustig door. Ik kan niet eens meer lezen nu en leg
mijn boek neer.
Sinds
Schiphol zit ik al naar ze te kijken, direct, of via
het raam. Ik slaap niet in een trein. Ook niet op een
boot, in een vliegtuig of in een auto. Niet eens op
een station. Uren in het donker de kilometers
afgeteld. Passerende wagons geturfd. Naar verlichte
contouren van steden, bergen of havens gestaard, of
naar mijn eigen weerkaatsing in het glas. Hoeveel
slechte films heb ik al niet boven een oceaan gezien,
hoe vaak ben ik met het kapotte glas de scheepsbar
uitgeveegd? Jetlag of niet, mijn slapeloosheid is
internationaal.
Als
je je huis in tassen met je meedraagt, nooit weet waar
de dag eindigt, misschien dat je het dan leert, slapen
als het moet. Misschien is het zelfs de voorwaarde
voor een zwervend bestaan, het talent te kunnen slapen
waar je wilt, wanneer je wilt, met wie je wilt. Onder
een brug. Op straat. In de trein met bezopen idioten
om je heen. Onderweg slapen, het is een voorwaarde ook
voor een reizend bestaan. Een zachte bank, warmte, het
suizen van wielen, het tikken van rails en je slaapt.
Als baby's te veel indrukken ineens krijgen, dan
zakken ze weg in een beschermende diepe slaap. Teveel
herrie, teveel gezichten, teveel te zien... Zo slapen
deze twee zwervers. Het is de slaap der onschuldigen.
Verder
is iedereen schuldig, in deze nachttrein tussen
Amsterdam en Utrecht. De dronken brallers die roken in
niet-roken, de rusteloze knagers met zwarte gaten als
pupillen. De man die zwijgend de pijn van zijn
geschaafde knokkels verbijt en het geluid van een
vuist op een kaak probeert te vergeten. De jongen die
op de Wallen naar binnen ging en nu neurotisch steeds
zijn gulp controleert. De vrouw die ging eten, maar
niet met een vriendin, en nog steeds de zachte handen
van een bijna-onbekende op haar lichaam voelt. Ze
kankeren binnensmonds op mijn koffer en kijken van een
afstand misprijzend naar het stel. En zijn hen weer
vergeten als de deuren in Utrecht zich openen en ze
brallend, knagend, verbijtend, frummelend, voelend,
verdwijnen.
Twee
zwervers in de trein, pension tweede klasse,
bestemming onbekend retour. Laat ze slapen. Als ik met
mijn koffer aan kom ratelen schrikt het meisje op. Ze
knijpt haar vriend in zijn been en wijst naar mij. Ze
rapen omstandig hun spullen bijeen en ik wacht. Dan
komt vanonder de bank opeens een glanzende
vliegtuigkoffer met KLM-label tevoorschijn en ik denk:
'Wat stom, wat een vooroordelen, wat ben ik een
bekrompen zak,' en om het goed te maken zeg ik 'en
waar komen jullie vandaan?'
De
jongen kijkt me niet begrijpend aan en vraagt
'Shiphol?' 'No, this is Utrecht,' zeg ik. In zijn ogen
verschijnt blinde paniek.
Ik
ben de wakkere man. Nooit op reis, altijd op weg naar
huis. Utrecht, een fijne plek. Als je er moet
zijn.
30 januari 2004
Bem vindo, amigos
Portugûeses
Em
Portugûes
(e todo, desculpe)
Diario
Portugûes
(em Hollandês)
30 januari 2004
Een erotische
lifestyle
In
1992 heb ik voorgelezen op de Erolifebeurs. Ik weet
niet meer waarom ik uitgenodigd was, zo geil was het
niet wat ik toen maakte. De belangstelling was ook
nihil. Er hing ook kunst van jonge Utrechtse
kunstenaars. Dat was wel met stijve pikken. Dat was
meteen het meest expliciete.
In
1996 (geloof ik) probeerde ik er weer naar toe te
gaan, deze keer met mijn toenmalige vriendin. Een
vriendin van haar had er een verrassingspakket gekocht
met tijdschriften, een videoband en een vibrator. Op
weg naar de Jaarbeurs kregen we ruzie, dat was wel
jammer, want als er een stel was dat 'een erotische
lifestyle' had, dan waren wij het wel. Maar wie weet,
die gratis vibrator had alles kunnen
verpesten.
Ik
zou het nu niet meer uit mijn strot kunnen krijgen,
'erotische lifestyle'. Ik eet drie keer per dag, maar
hoef niet de hele dag met malende kauwen van de mensen
om me heen geconfronteerd te worden. Want het betekent
niet zozeer de hele met seks bezig zijn en het doen
waar en wanneer je maar kunt, maar vooral dat aan
anderen opdringen.
Inmiddels
heet de Erolifebeurs 'Kamasutra,
de erotische
lifestylebeurs'.
'Erotisch' Je hoort het slissen al van de Yorin-stem.
'Erotisch' en dan een beetje zwoel uitgesproken. Sinds
de commerciële tv is 'erotisch' een eufemisme
voor 'porno'. Als je op de site rondkijkt zie je al
zo'n beetje wat je kunt verwachten. Liveshows. Sterren
uit Private-pornofilms (niet verkeerd, die Private
dames zien er allemaal uit alsof ze van de catwalk
worden geplukt, maar dan met sperma op hun gezicht),
stands met zweepjes en dildo's.
Tijd
om weer eens aan participerende journalistiek te doen.
Ik hoop dat mijn Metro-perskaart vanavond nog geldig
is.
Kamasutra,
jaarbeurs Utrecht, 30 januari 2004
28 januari 2004
Server lag er weer
uit, bedankt Ladot/Active ISP
Gedurende
zestien uur was mijn domein niet bereikbaar. Nog 8
maanden en ik kan verhuizen naar een server die meer
biedt voor minder geld. Voor nu: luister en
huiver.
www.248.ch/sounds/ring-maisquenada.mp3
27 januari 2004
Maandag 23
februari 2004, station Breda, 13.10
Nog
vier weken en Carnaval begint weer. Op de derde dag
vindt de traditionele kroegentocht door Breda weer
plaats. Vier carnavalsverenigingen, C80, De
Kontenknijpers, De Frotters en Van Eigus, of wat er
nog van over is en aangevuld met loslopend wild, gaan
dan de Bredase kroegen af. De route is
ongeveer:
- Stationsrestauratie
Breda (als we binnenkomen)
- Traditionele
groepsfoto maken die niemand ooit ziet
- Mercure
Hotel
- 't
Clapcot
- De
tempelier
- Café
Jansen (ik weet eerlijk gezegd de naam niet zo
goed, ik hobbel altijd maar iedereen
achterna
- een
willekeurig café op de Havermarkt waar we
niet geweigerd worden
- De
Spinola
Je
legt in in de pot, waarna de rest van de dag het bier
voortdurend voor je aangedragen wordt. Eigen muziek
(levend of op cd) meenemen is toegestaan.
Zin
om mee te gaan? Zorg dat je om 13.00 uur op het perron
staat waar de stoptrein naar Tilburg aankomt. Je
herkent ons vanzelf.
Carnaval
2004, al dichterbij dan je denkt
24 januari 2004
20 jaar
Macintosh
Precies
twintig jaar geleden introduceerde Apple de Macintosh.
Nou en, zul je zeggen. Ik zie aan de statistieken dat
het merendeel van de bezoekers van deze site met een
pc surft. Dus wat zal die Mac aan je reet
roesten.
Hierom:
het feit dat Windows bestaat, dat jij met een muis
werkt, met rolmenu's en met aanklikbare iconen dat heb
je allemaal aan de uitvinding van de Mac te danken.
Als er geen Macintosh OS was geweest had jij nu op DOS
2000 3v4 Servicepack 12NL gewerkt.
Voor
de Mac op de markt kwam zocht Apple een leverancier
van software. Ze vonden die in het toen onbeduidende
bedrijfje Microsoft, dat speciaal voor de Mac een
aantal programma's maakte: PowerPoint, Excel en Word.
Als er geen Macintosh was geweest had Microsoft geen
voorbeeld gehad en geen bron van ideeën om over
te nemen. Er is vaak kritiek op de Mac, met het
argument dat de programmatuur niet deugt. Waarom doet
Microsoft dan zo zijn best het iedere keer te
evenaren?
Vlak
na de introductie van de Macintosh werd de oprichter
van Apple, Steve Jobs, eruit gebonjourd. Hij ging een
computer maken die werkte met Unix. Deze computer
heette de NeXT. In 1991 bedacht Tim Berners-Lee op
deze computer een manier om wetenschappelijke
publicaties op een universele manier leesbaar te maken
via het systeem van wereldwijd aan elkaar gekoppelde
computers, genaamd 'internet'.
Apple
eindigt persberichten altijd met de bombastische
zinnen dat het bedrijf 'revolutionized' de manier
waarop we met computers omgaan.
Maar
het is volkomen waar. Zowel direct, als
indirect.
(PS.
Bespaar me de mails om me te laten weten dat het met
de Mac binnenkort afgelopen is. Dat hoor ik al sinds
1989, toen ik mijn eerste kocht.)
24
januari 2004, Apple introduceerde 20 jaar geleden de
Macintosh
22 januari 2004
De Lowlands
Literaire Web Wedstrijd 2004 komt eraan
Voor
de meeste mensen duurt Lowlands een lang weekend, voor
anderen duurt het festival een half jaar of langer. Op
6 februari is de eerste vergadering voor het literaire
gedeelte van LL12. Wederom krijgen twee mensen de kans
hun kunsten te vertonen en wederom zal ik me daarvoor
door honderden inzendingen moetn worstelen.
Net
als vorig jaar neem heb ik me weer voorgenomen de
voorrondes op een Idols-achtige manier aan te pakken.
Net als vorig jaar zal ik het waarschijnlijk niet
doen. Ik heb wel eens werk dat ik in handen geduwd
kreeg afgekraakt. Niet omdat ik daar zin in had, maar
omdat het slecht was. De reacties waren niet
misselijk. Meteen was ik ook een prutschrijver
enzovoort blablabla.
Vorig
jaar probeerde nog iemand me tot een polimiek te
dwingen, nadat ik zijn werk niet goed genoeg achtte.
Ik ben niet iemand van de polimiek en daarbij heb ik
als hardwerkende vader wel iets anders aan mijn hoofd
dan me druk maken over iemand die zich gepasseerd
voelt. Wel, mooie boze e-mails trouwens, mooier dan
zijn verhalen.
Ik
zou zeggen, doe dit jaar weer je best. De voorwaarden
lees je binnenkort op de site van Lowlands.
22 januari 2004
De ballen van
Freek de Jonge
In
1980 verscheen koningin Juliana op het balkon van het
Paleis op de Dam en probeerde te vertellen dat ze
'zojuist' troonsafstand had gedaan ten gunste van
Beatrix. Ze kreeg geen kans het 'zojuist, zo-juist,
zooo... juissst' uit te spreken. Met 'geen woning,
geen kroning,' werd haar door anarchisten en krakers
de mond gesnoerd. Ze deed het enig juiste: ze bleef
gewoon doorpraten. Ik denk nog wel eens aan die
balkonscène als ik zelf voor een bloeddorstige
zaal sta voor te lezen. Zoals in 1998 in de
Foxtrot-tent op Lowlands.
Dat
je iets mooi kunt opschrijven wil nog niet zeggen dat
je het mooi kunt vertellen, dus het is altijd maar
afwachten wat schrijvers er op een podium van brouwen.
Dat is niet zo erg op een gewijde avond waar
wereldliteratuur wordt beleden, of tijdens een
literair café waar amateurschrijvers je
proberen af te troeven. Maar op Lowlands hang
je.
Een
van mijn leukste optredens was in 1997 in de
Foxtrot-tent. De tent plat en een afterparty van twee
dagen met collega's Wieringa, Benali en Stitou. In
mijn overmoed geloofde ik dat in 1998 te kunnen
herhalen. De toenmalige organisatie had echter bedacht
dat het leuk zou zijn het gesproken woord af te
wisselen met muziek, terwijl Freek de Jonge besloten
had zijn verjaardag op Lowlands te vieren met een
optreden.
In
een uur maakte hij de tent helemaal gek met
meezingliedjes en met duizenden uitgedeelde plastic
sambaballen. Er heerste een jolige sfeer. Als
één meisje het besloot mooi te vinden,
vond iedereen het mooi. Als één Tukker
het idee kreeg hard met zijn voeten te gaan stampen,
stampte iedereen mee. Als één
Rotterdammer het idee kreeg te gaan fluiten, floot
iedereen mee.
Het
kon nog erger. Ik was ingeroosterd na Ilse de Lange,
die haar gitaar niet gestemd kreeg. Ze vroeg of ik
wilde ruilen. En zo kregen dus tweeduizend met
sambaballen gewapende Lowlandsgangers in plaats van
een bekende sympathieke countryzangeres een tamelijk
onbekende schrijver. Helaas had ik al mijn poep-,
pies-, en neukverhalen thuisgelaten en een uitgewogen
selectie ontroerende schetsen meegenomen.
Tja.
Als ik in het publiek had gezeten en ik had een
schrijver te zien gekregen in plaats van Ilse de
Lange, dan had ik waarschijnlijk precies hetzelfde
gedaan als de rest van de tent toen één
Fries zijn sambabal naar het podium gooide.
Netzoals
koningin Juliana kun je weten dat je gezeik aan je kop
kunt krijgen als je in het openbaar een verhaal gaat
houden, dus je hoort me verder niet klagen. Ik heb de
koninklijke weg gevolgd en mijn verhaal gewoon
afgemaakt. En ik heb er ook nog een mooie grote doos
sambaballen overgehouden.
21 januari 2004
Weg met het
OER-gevoel
De
Stichting OER in Utrecht gaat verdwijnen. Het zal je
misschien worst wezen, maar lees toch maar door. OER
staat voor Onderwijs Evaluatie Rapport en de taak van
de stichting is objectief de onderwijskwaliteit aan de
Utrechtse Universiteit te volgen en de resultaten te
publiceren in de zogenaamde OER katernen. Op kosten
van dezelfde universiteit (die daar trots goede sier
mee maakte in andere steden). Dat klinkt toch een
beetje als Unilever dat Tros Radar sponsort met de
mededeling 'En als er een muis in de spinazie zit dan
horen we het wel, hè?'
Vandaar
misschien dat de universiteit binnenkort de subsidie
schrapt. Tot verbijstering van Stichting OER. Die
hadden hun eigen functioneren laten onderzoeken om te
kijken waar dingen verbeterd konden worden. De
universiteit greep de kritiek aan om OER op te heffen.
Alsof je auto afgekeurd wordt voor de APK wegens
gladde banden, waarna het keurstation hem alvast voor
je naar de sloop heeft gebracht omdat nieuwe banden de
dagwaarde overtreffen. Maar goed, OER is overbodig, zo
meent de UU. Tot ziens en bedankt voor de moeite. Zo
zou het in het ideale geval ook moeten zijn,
natuurlijk.
Maar
dit is geen ideale maatschappij. Het is een
eigenaardige zet van de Utrechtse Universiteit om OER
aan de kant te zetten, onder het mom van
bezuinigingen. Zeker in een tijd waarin elke eurocent
moet worden omgedraaid voor die &endash; bijvoorbeeld
&endash; aan leveronderzoek of de opleiding van
tandartsen kan worden uitgegeven, is het belangrijk
dat iemand in de gaten houdt of die cent niet te vaak
of te weinig is omgedraaid. Een universiteit is geen
bama-fabriek, maar een kenniscentrum. Dat geldt niet
alleen voor Utrecht, maar voor elke universiteit, elke
hogeschool van Nederland.
Bezuinigingen.
OER moet geld krijgen van een andere instantie. Anders
begint in Utrecht het einde van het universitaire
onderwijs in Nederland. Het nieuwe OER-bestuur was net
benoemd. Leuk begin van je loopbaan.
Presentatie
nieuw OER-katern, Academiegebouw Utrecht, 8 December
2003
13 januari 2004
Het wilde
westen
Ik
heb wat te vieren komend jaar. Ik woon dan
vijfentwintig jaar in Utrecht, zeven jaar langer dan
ik in Brabant heb gewoond. Eerst heb ik in Bilthoven
bij een hospita gewoond, toen een jaar op een zolder
in een buitenwijk van Utrecht en daarna vijf jaar op
een studentenflat aan de Van Lieflandlaan. In die zes
jaar zocht ik de ideale kamer. De advertenties die ik
zette waren altijd hetzelfde: 'Kamer gezocht in vrij
huis, in centrum of oost.' Centrum of oost. Je komt de
omschrijving nog steeds tegen in de kamer- en
woningzoekadvertenties. Centrum of oost. In 1986 kreeg
ik een HAT-eenheid in de binnenstad Toen ik me in 1990
weer als woningzoekend inschreef, keek ik alleen maar
naar woningen in: 'centrum of oost'.
Waar
die voorkeur voor centrum vandaan komt is logisch,
maar oost? Voor Utrecht is het wel duidelijk. Utrecht
is een stad die op het oosten georiënteerd is.
Alles wat leuk is ligt aan de oostkant van het spoor.
Utrecht was tot de negentiende eeuw niet groter dan de
huidige binnenstad. Aan de westkant lag het Centraal
Station. Daarachter lag een industriegebied, waarvan
inmiddels niet meer over is dan het Jaarbeursterrein.
De eerste stadsuitbreiding ging dus naar het oosten.
Centrum en oost, dat was Utrecht.
West
is het verdomhoekje in Utrecht. Om in het westen van
Utrecht te komen moet je eerst de barrière van
het spoor nemen, met zijn naargeestige tunnels
&endash; de Daalsetunnel en de Van Seijpestijntunnel
&endash; het naargeestige betonnen stadshart,
binnenkort de verhoogde naargeestige HOV-busbaan.
Daarna volgt het naargeestige Merwedekanaal, een
slootje vergeleken met het naargeestige
Amsterdam-Rijnkanaal en dat alles weer niets
vergeleken met de asfaltvlakte van de binnenkort
achtbaansbrede A2. Naargeestig. En daar overheen wordt
dan een woonwijk voor 85.000 mensen gebouwd: Leidsche
Rijn.
Vreemd
genoeg gaat dat verschil tussen oost en west ook op
voor andere steden. Het lijkt wel alsof industrie en
andere vormen van nijverheid altijd in het westen
liggen. De IJ-haven en Schiphol liggen aan de westkant
van Amsterdam. De Rotterdamse haven ligt aan de
westkant, zoals industrieterrein Lage Weide ook aan de
westkant van Utrecht ligt. Ten westen van New York
ligt New Jersey, een en al industrie. Zelfs in Zundert
en Etten-Leur liggen de industriegebiedjes in het
westen. Zou het toeval zijn? Houden we van de landkant
en vrezen we de zeekant?
Wat
is west? Westerstorm. Het wilde westen. 'Als de zon is
in 't west, is de luiaard op zijn best.' 'Buiten
westen zijn.' Het Westelijk havengebied. Verwesteren.
Amsterdam-West. Het Nieuwe Westen in Rotterdam.
Utrecht West. Het klinkt allemaal niet gezellig. Ja,
het rijke westen, maar daar staat tegenover dat het
oosten met spiritualiteit wordt verbonden. 'Het daget
in het Oosten,' natuurlijk. De Drie Wijzen kwamen uit
het oosten. Oosterse verleiding. Oosterse
filsofieën. Oostenwind is warme wind. Oost is aan
je rechterhand. Oost is de natuur.
West
is om vol te plempen bakstenen, asfalt en beton. West
is nieuw en onontgonnen. Oost is bos en natuur om
zuinig op te zijn. Omdat er een oost is moet er een
west zijn.
85.000
mensen in Leidsche Rijn, die allemaal ten westen van
Utrecht wonen, over het spoor, over het water, over de
snelweg. Daarmee vergeleken zijn probleemwijken Lombok
'hartje binnenstad' en Kanaleneiland 'nabij
binnenstad'. Het spoor is een klein hobbeltje
geworden. Een ongelofelijke pr - & marketingtruc,
die in één keer een hele stad zonder
uitzondering van wijken een aantrekkelijk leefgebied
maakt. Met Leidsche Rijn is opeens heel Utrecht
'centrum en oost' geworden.
Leidsche
Rijn, grootste Vinexwijk van Nederland (kampend met
infrastructurele problemen, gebrek aan winkels, eerste
verloedering en vertraagde oplevering van
woningen).
12 januari 2004
Ik dans niet
meer
Ik
ben opgehouden met dansen in 1988. Ik weet het nog
goed: in de Volkskrant stond een artikel over 'The
summer of love', van Gert van Veen. House en acid
waren de nieuwe woorden. Ibiza. Chicago House of
Sounds. Dat was in september.
In
oktober zou ik voor twee maanden naar Portugal gaan.
Vlak voor mijn vertrek kreeg ik in het toen nog hippe
Fellini kaartjes in mijn handen gedrukt (het woord
'flyer' was nog niet ingeburgerd) voor house-party's
in lege fabriekshallen. Toen ik twee maanden later
terugkwam werd in elke godvergeten proletentent een
'house-party georganiseerd'. Ik ben een paar van die
feesten afgelopen en toen was het klaar. Ik hield van
dansen. Ik stond graag op de dansvloer. Ik heb zelfs
een keer een meisje veroverd omdat ze vond dat ik leuk
danste. Maar dit soort dansen ontging me.
Een
paar jaar geleden vierde een vriend van me zijn
veertigste verjaardag met een groot feest. Zo tegen
het einde van de avond werd de muziek uit onze tijd
opgezet. PIL, DAF, Fad Gadget, New Order, wie kent ze
nog. Binnen een paar maten waren zijn veel jongere
collega's van de dansvloer verdwenen, om vol afgrijzen
naar onze hoekige bewegingen te kijken.
Ik
kan nog goed meekomen in de huidige maatschappij van
de eeuwige jeugd en word vaak jonger geschat dan ik
ben. Mijn geheim is niet-dansen. Met de juiste keuze
van mobieltjes, hippe bands en tijdloze kleding kom ik
nog aardig mee. Maar één danspasje is al
genoeg om me te verraden. Als het ouwelul-alarm
rinkelt kun je net zo goed naar huis gaan.
2003
was het jaar van vijftien jaar house
9 januari 2004
Even een Hugh
Grant doen
Ik
liet me zakken op de wc-bril en pakte het tijdschrift
getiteld: 'In Verwarring'. 'In Verwachting', toen ik
een tweede keer keek. Het stond vol met fotomodellen
met dikke buiken. Ze hadden geen van alle striae,
blauwdooraderde borsten, tepelhoven als Pim's Cake's
zo groot, spataderen, konten als loopse chimpansees,
aambeien, vet haar, ontstoken uitpuilende navels,
bloedend tandvlees of een pesthumeur. Verder volgden
de plaatjes van totaal oninteressante blozende baby's
elkaar op, met af en toe een lachende moderne vader er
tussen. Vast zo eentje die zegt dat hij meezwangert.
Niets zo saai als andermans baby. Lees maar niet
door.
Gelukkig
gingen de artikelen over uitscheuren, totaalrupturen,
inknippen en hechten, bekkeninstabiliteit,
nekplooimetingen, open ruggetjes en Down-syndroom,
ADHD, klompvoetjes, ruzies met familieleden en mannen
die hun vrouw niet meer wilden aanraken. Die hadden
vast niet zo'n fotomodel in zwangerschapslingerie
naast zich in bed.
Ons
eerste kind werd thuis geboren. Ik was daarbij de
ideale partner: hielp mee de weeën wegpuffen,
reguleerde de ademhaling en bleef 42 uur wakker. Mijn
duimen hebben nog weken naar buiten gestaan van het
wegduwen van de rugweeën. Na afloop waste de
verloskundige, die zelf zwanger was, haar handen en
zei: 'Ik teken voor zo'n bevalling.' Mijn vrouw sprong
binnen drie weken in haar oude vorm en woog weer
keurig 63 kilo. We waren een levend
handboekvoorbeeld.
De
geboorte van ons tweede kind was helaas in het
ziekenhuis, wegens myconium in het vruchtwater (ook al
weer zo'n kraamterm, nu voor poep) en nu was ik mijn
eentje een levend voorbeeld: van de stereotiepe vader
die van slag is. Ik had mijn overhemd verkeerd
dichtgeknoopt, belde de drukker terwijl ik me tegelijk
stond te scheren, bracht drie camera's mee, maar
